Harry Potter en Ik

In de tijd dat de eerste Harry Potter films uitkwamen was ik helemaal geen fan van hem. Het Harry Potter fenomeen klonk mij te kinderachtig en de films leken mij gemaakt om mee te liften op het succes van de Lord of the Rings trilogy. Het was namelijk in dezelfde tijd. Maar op een gegeven moment, en een kerstvakantie met tijd te doden, leende ik deel 1 tot en met 3 van een vriend en, geholpen door de kerstsfeer (was het erg leuk om ze te bekijken. In tegenstelling tot de Lord of the Rings had ik de boeken niet van te voren gelezen dus ik had verder ook geen verwachtingen.

Daarna heb ik deel 4 en 5 ook in de bioscoop gezien, voordat ik de boeken gelezen had. Die vielen mij redelijk tegen. Het leek mij duidelijk dat er flink in de boeken geknipt was. De achtergrond en samenhang mistte.

Deel 6 heb ik ook in de bioscoop gezien, maar nu na dat ik het 6e boek gelezen had. Nu wist ik welke achtergrond er mistte wat voor mij de film beter maakte (dan de vorige delen). De gaten, die er voor mijn gevoel nog steeds hier en daar waren, kon ik invullen vanuit het boek.

Deel 7 heb ik inmiddels ook gelezen, en film wordt opgesplitst in twee delen. Waarshijnlijk ten eerste uit commercieel oogpunt, maar hopelijk zal het ook een completere afsluiting van de saga vormen. Deel 1 van Deel 7 komt rond kerst in de bioscoop, en Deel 2 van Deel 7 komt in de zomer van volgend jaar. Nu is er de eerste echte trailer, en ik ga weer kijken.

De Macguffin

De term Macguffin werd voor het eerst gebruikt door Alfred Hitchcock. Het is een plot element dat de karakters voortstuwt in het verhaal, maar dat weinig relevantie heeft voor het relevant. Een beroemd voorbeeld is (de inhoud van) het koffertje in Pulp Fiction, dat door Vincent (John Travolta) en Jules (Samuel L. Jackson) opgehaald moet worden. Het leidt hen tot de jongens in het huis, de beschieting aldaar, het schot (en de zooi) daarna in de auto, en uiteindelijk dat Jules het licht ziet. Maar, de inhoud van het koffertje is nooit te zien. Het zou vanalles kunnen zijn: drugs, geld, documenten. Het maakt ook niet uit.







De manier om dan ook een Macguffin te ontdekken is om te bedenken of het object vervangen kan worden door een ander object, zonder dat het voor de rest van de film iets uitmaakt. Echter, soms is het ook twijfelachtig. Is de identiteit van Jason Bourne een Macguffin? Van de ene kant ja, want hij zou ook op zoek kunnen zijn naar bv. top secret documenten. Van de andere kant nee, want het is onderdeel van zijn karakter.

Precious (2009)

De enige film die ik dit jaar helaas bij TIFF kon zien was Precious: Based On the Novel Push by Saphire, op de locatie uit het TIFF artikel. Dit was één van de oudere films op het festival (maar niet zo oud als Metropolis die ik ook draaide) en ik had er al aardig wat over gelezen en we hebben ook even overwogen om deze film tijden 'de nacht' dit jaar te draaien.

Gabby is een flink gezette middelbare school meid die een bak chickenwings als ontbijt eet. Ze komt uit een erg slecht gezin. Haar moeder misbruikt haar verbaal en fysiek en als ze voor de tweede maal zwanger raakt van haar vader wordt ze van school gestuurd. Ze komt terecht bij een alternatieve school waar ze zich langzaam maar zeker leert te bevrijden van haar rotte familie.

Vooraf dacht ik dat het dit een feel good movie was, over het dikkertje dat zich weet los te vringen van het gepest en nooit op houdt met dromen. De ruwheid en het expliciet in beeld brengen van haar omstandigheden vielen me dan ook koud op mijn dak. Maar, de nadat ik daar aan gewend was, werd het wel een hele indrukwekkende film die wel even in het achterhoofd blijft hangen. Het einde is positief, maar blijft ook open. Ze zet de eerste stappen naar een nieuw leven. Maar hoe dat leven verder zal verlopen (goed of slecht) ...

Opvallend is nog de rol van Mariah Carey. Tijdens de film had ik zoiets van 'die ken ik ergens van', maar ik had nooit kunnen bevroeden dat het haar was.

TIFF

Het Transilvanisch Internationaal Film Festival (TIFF) in CLuj-Napoca, Roemenie, is in 9 jaar tijd uitgegroeid tot een 10 daags film festijn met 240 art-house films en documentaires uit 47 landen. Het festival is van eind mei (meteen na Cannes) tot het eerste weekend van juni. Dit jaar was ik er bij. Net als tijdens het witte doek worden er buitenfilms gedraaid, in een iets ander decor dan.




Erg aangenaam is de koffie (voor minder dan een Euro) en de gratis dekens die beschikbaar worden gesteld als het 's avonds iets frisser wordt. Ook is er (gratis) kinderopvang overdag.

Ieder jaar is er verschillende competities en wordt er extra aandacht besteed aan bepaalde landen. Dit jaar kregen Hongaarse en Israelishe films extra aandacht. Ook draaien er natuurlijk erg veel Roemeense films, maar met de recente successen van films als 4 maanden 3 weken 3 dagen, Tales of the Golden Age, Police Adjective, California Dreaming, 12:08 East of Bucharest, en The way I spent the end of the World (die dit jaar tijdens de nacht van het witte doek zal draaien) in het achterhoofd zijn deze zeker de moeite van het proberen waard. Opmerkelijk is het aantal Nederlandse films dat er ieder jaar draait, zoals dit jaar bijvoorbeeld De Vliegenierster van Kazbek en de laatste Alex van Wamerdam (De laatste Dagen van Emma Blank). Echter het feit dat Rik Vermeulen (programma adviseur van het IFFR en programmeur van het film festival) ook een executvie director is van TIFF verklaart een hoop. De jury prijs ging toevallig dit jaar ook naar een nederlandse film: Last Conversation met Johanne ter Steege.

Films draaien de hele dag door op zo'n 10 verschillende locaties, binnen en buiten, van de bioscopen en cafe's.

En de kosten? Vliegticket? zo'n 50 Euro Retour met wizzair via Dortmund of Weeze (als je op tijd boekt). Toegang? Gratis tot 3 Euro per film. Onderkomen? Hostels vanaf 7.50 per nacht.

Helaas door omstandigheden had ik dit jaar geen tijd om veel films te kijken maar ik kom er zeker terug.