IFFR 2010

In 2009 liet ik het festival aan mij voorbijgaan, maar in 2010 was ik er weer bij.

1. My Queen Karo
Die dag begonnen we met My Queen Karo. Een Belgisch/Nederlandse productie over een Belgischie familie (vader, moeder en jonge dochter) die in de jaren 60 naar Amsterdam trekt om daar een hippiecommune. te starten. De vader is voor vrijheid van alles en idereen (zo lang het hem uit komt) en wanneer hij een relatie krijgt met een andere hippie lijdt dit tot spanningen in de commune. Het aardige aan deze film is, is dat ze geflimd is vanuit het oogpunt van de dochter, die tussen wal en schip belandt. Uiteindelijk hebben we deze film ook op de zondagmiddag geprogrameert van de Nacht van het Witte Doek 2010 waar hij redelijk maar toch niet goed bezocht werd. Het was daarvoor niet helemaal de geschikte jeugdfilm.





2. Soul boy

De grote zaal van Den Doelen film van dat jaar was Soul Boy. Een Keniaanse film die mede mogelijk was gemaakt door een stimuleringsfonds van het IFFR (als ik me goed herinner speciaal voor vrouwelijke filmmaaksters). De maakster van deze film was zelf aanwezig om een openingswoordje te doen en idereen te bedanken. Het was een alleraardigste (lieve) film over een jongen die om zijn vader te helpen zeven taken moet uitvoeren, die nogal toevallig uit de lucht komen vallen.





3. R
De derde film was weer het andere uiterste: een keihard Deens gevangenisdrama dat afgelopen jaar helemaal onder gesneeuwd is door die andere gevangenisfilm, une prophete.





4. Do it Again
De vierde film was een documentaire over een muziekjournalist die de band The Kinks (Lola) weer bij elkaar wil brengen. De filmmaker praat voornamelijk met andere muzikanten (bijvoorbeeld Sting) over de invloed van The Kinks, de ruzie tussen de twee broers (Ray en Dave Davies) die het hart van de band vormden, en hoe geweldig het zou zijn als ze weer op zouden treden. Na een broodnodige koffie waren we redelijk laat in de zaal. Het bleek een Imax zaal te zijn en ik zat op de tweede rij. Dat, samen met de korrelige filmkwaliteit maakten me redelijke misselijk (het lag niet aan de film hoor) en dat voelde ik tot en met de laatste film.





5. Lourdes
Als slotstuk van de dag kregen we Lourdes te zien. Het was een respectvol intiem portret van het bedevaartsoort Lourdes. Een rustige film wat een welkome afsluiter was na de voorgaande inspanning voor mijn brein en ogen. Deze film bleek uiteindelijk zeer succesvol te zijn in de Nederlandse art-house bioscopen. Al jaren liep bij ons het idee om eens een film te draaien tijdens ons festival in de kerk aan het marktplein, en dit was de uitgelezen kans. Het was een doorslaand succes. De Sint Willibrorduskerk zat tijdens De nacht van Het Witte Doek 2010 afgeladen vol en pastoor Paul was erg tevreden (over de film en ons). Dit initiatief was zo succesvol dat we dit jaar ook weer een film proberen te draaien in de kerk.

IFFR 2008

Het filmfestival van Rotterdam is weer van start gegaan. De komende week zal ik daarom artikelen bloggen over het festival, zonder er zelf nog bij te zijn.

Het is dit jaar de 40ste editie. Ook dit jaar ga ik voor de derde keer met medewerkers van het Witte Doek (die al sinds jaar en dag gaan) naar de Volkskrantdag: op de laatste dag van het festival 5 films zien op 1 dag, en je weet van te voren niet welke. Je krijgt van te voren namelijk slechts een nummer en op de dag zelf kan je in het festivalkrantje zien welke films bij dat nummer horen. De films zijn geselecteerd op basis de top 25 publiekstrekkers van het festival. Echter, het komt voor dat bepaalde filmrollen al weer op weg zijn aar een volgend festival en daarom vervangen worden met lager genoteerde films.

De eerste keer dat ik naar het festival ging was in 2008. Dit waren de films die we toen zagen.

1. The Darjeeling Limited
We begonnen de dag met The Darjeeling Limited. Toen de nieuwste film van Wes Anderson (The Royal Tennenbaums) met Owen Wilson an Adrien Brody. The Darjeeling limited was een 'komische' (voor wie van deze humor houdt) en kleurrijke roadtrip door India. Dit was een grote film op het festival. We kwamen nogal laat binnen (trein) dus we zaten op de tweede rij aan de zijkant van het scherm. Ik was niet zo'n fan van Anderson of Owen Wilson en dat is niet veranderd met deze film.





2. Go With Peace Jamil
Er is altijd een film die bijna het hele publiek die dag te zien krijgt. Deze film wordt gedraaid in de immense zaal van De Doelen. Dit jaar was dat deze film die dat jaar een Tiger Award (een prijs voor jonge filmmakers) kreeg. De film was een geweldadige turkse wraakfilm waarin ongeveer idereeen uiteindelijk aan zijn einde komt.





3. Naissance des Pieuvres
De derde film die dag was een franse film over een lesbisch meisje, dat ook een beetje het zonderlingetje van de klas is, die een oogje krijgt op de populairste meid van de klas, en schoonzwemster. Dat was ineens heel wat anders dan de vorige film. Bijzondere aan deze film was dat alle jonge actrices recht van een middelbare school kwamen. Deze film draaide na het festival nog lang in de filmhuizen, en was dus populair.





4. Dans la Vie
De vierde film was wederom een franstalige film. Dit was een nogal zoet en stereotiep portret van een moslim schoonmaakster en haar relatie met haar allochtonenhatende (behalve haar schoonmaakster natuurlijk) bazin.





5. La Maison Jeune
En tot slot kregen we nog een franstalige film te zien. Het was een alleraardigst portret van een familie in een afgelegen afrikaansdorp waarvan de moeder ziek is en de vader een TV voor haar regelt. Echter, het volgende probleem is: er is geen stroom. Gelukkig duurde deze film niet zo lang zodwat we na deze lange dag op tijd met de trein huiswaarts konden keren.

Nog een Reden Waarom 3D (nooit) niet Werkt

Roger Ebert, de meest bekende en meest gewaardeerde film recencent van Amerika en zelf een fervent tegenstander van 3D ontving een brief van Walter Munch, film editor en sound designer van o.a. Apocalypse Now, The English Patient en Cold Mountain over waarom 3d nooit zal werken.

Naast de bekende problemen: de omkadering, het licht etc. geeft Munch als reden dat bij 3D film je ogen tegelijkertijd moeten focusen op het scherm (op een vaste afstand van de kijker) en gesuggereerde wisselende afstanden van de 3d objecten in het beeld. Onze ogen zijn hier moeilijk toe in staat. Dit is namelijk iets nieuws dat we gedurende onze evolutie nog niet eerder hebben hoeven kunnen. Vandaar ook dat veel mensen klagen over hoofdpijn na verloop van tijd en dat ik bijvoorbeeld bij Avatar ook een raar gevoel had in mijn voorhoofd.

Walter Much sluit af met: Donker, flikkerend, hoofdpijn veroorzakend, vervreemdend, en duur. De vraag is hoelang de mensen dit realizeren en er genoeg van hebben?

Nacht van het Witte Doek 2011: Retro

De vrijwilligers-/sponsoravond afgelopen zondag vormde de aftrap van de Nacht van het Witte Doek 2011. Het is dit jaar de 20e keer dat het filmfestival gehouden wordt en daarom is gekozen voor het thema Retro. Tijdens deze editie blikt het festival terug op 20 jaar Witte Doek met nieuwe films die geselecteerd worden op basis van de thema's van voorgaande edities. Bijvoorbeeld, The Social Network is een mogelijke film voor het festival dit jaar. Deze film past bij het thema 18 van 2009.

A fost sau n-a fost? (12:08 East of Bucharest) (2007)

A fost sau n-a fost betekent eigenlijk 'wel of niet (een revolutie)' en 12:08 verwijst naar het tijdstip dat Ceaucescu in 1989 uit zijn paleis in Roemenie ontvluchtte. East of Bucarest verwijst naar het provinciestadje dat de setting vormt van deze film. De naam van dit stadje wordt niet genoemd maar is eigenlijk Vaslui, in het oosten van Roemenie en de geboorteplaats van de regiseur. Hiermee is de titel verklaard.

De film vertelt het verhaal van 3 mannen: een journalist, een onderwijzer en een gepensioneerde kerstman (werkelijk), die in het tweede deel van de film 16 jaar na dato debateren over of er wel of geen revolutie heeft plaatsgevonden in hun stadje. Het eerste deel van de film laat de 3 mannen in hun dagelijks leven zien waarmee ook de vraag gesteld wordt: heeft er wel of geen revolutie plaatsgevonden in dit land? Zijn er werkelijk dingen verandert?

De film kreeg veel positieve kritieken toen hij uitkwam in bioscopen en op de festivals draaide en Porumboiu won de gouden camera op het festival van Cannes en zette met deze film en samen met Mungu (4 maanden 3 weken 2 dagen) de Roemeense cinema op de kaart. In die tijd heb ik de film ook gezien. Hij draaide voor 1 week in filmhuis Plaza Futura in Eindhoven waar ik indertijd vlak bij woonde. Toen was de film erg humoristisch en nu heb ik hem weer eens gezien.

De film is heel simpel en tegelijkertijd complex in alle details. De komische situaties volgen elkaar vlot op zonder enig kabaal en waarvan op papier niets grappigs aan lijkt te zijn. Neem bijvoorbeeld de scene waarin een muziekband in de tv studio een Latijns-amerikaans nummer speelt en swingt. Na een tijdje komt de journalist en baas van het tv-station binnen die tegen de cameraman zegt dat ze traditionele muziek moeten spelen en dat hij de camera op een statief moet zetten. Het dikkertje kan niet meespelen omdat zijn instrument kapot is en moet dus aan de kant blijven toekijken. Als je het leest lijkt het niet zo veel aan maar als je het ziet is het dolkomisch. Normaal voeg ik geen filmpjes toe aan mijn reviews (een kwestie van stijl) maar voor deze keer maak ik een uizondering ter illustratie.



Wat deze scene zo komish maakt is in eerste instantie de grote band in de veel te kleine studio, dat nog eens versterkt wordt door het feit dat de door het raam kijkt. Het geeft het gevoel van een olifant in de trabant (of Dacia). Ten tweede is er hilarische energieke optreden van het jonge zangertje dat weer versterkt wordt door de droge tvbaas, cameraman, en dikkertje. Ten derde is er het o zo herkenbare dikkertje dat beteutert langs de kant zit omdat hij niet mee kan doen die weer versterkt wordt met de beteuterde cameraman die langs hem komt zitten.

Ik zal me zeker nog wel een aantal keer vermaken met deze film in de toekomst.

Wit Licht (2008)

Ik moet me bij deze review distantieren van het feit dat het een film voor war child is en de film beoordelen op zijn kwaliteiten als film. Dit is een kritiek op een film, niet op goed doel. Het goed doel is goed, de film is minder. Van de andere kant moet ik me ook weer distantieren van Marco Borsato, want het is natuurlijk wel heel makkelijk om critisch los te gaan op een zanger die voor 1 keer acteur wordt.

Wit licht vertelt het verhaal van een nederlandse kok (Marco Borsato) in Afrika (hoeveel zouden er daar van zijn in de wereld?) die het vriendje van zijn zoontje gaat redden, dat ontvoert is door een guerilla leger om als kind soldaat te dienen. Marco speelt nogal een idioot, of moet ik zeggen een naief iemand. Die niet nadenkt bij wat hij doet. Ik begrijp het wel, het is ten dienste van het verhaal, zodat de knappe hulpverleenster hem (en het publiek) precies kan uitleggen wat kindsoldaten zijn en wat de hulpverlening (lees War Child) kan/wil doen; en zodat er een nogal cliche drama verhaal omheen gebouwd kan worden: iemand die zijn blanke vrouw 's nachts alleen op pad stuurt in donker afrika om een bestelling af te leveren? Dat moet natuurlijk fout aflopen. Het enige verbazingwekkende hierin is dat zijn vrouw om het leven komt door een auto-ongeluk (slechte wegen daar in Afrika) en niet bruut vermoord en verkracht wordt. Echter dit alles komt de geloofwaardigheid niet echt ten goede.

De film ambieert (of is) een kloon van de 'Kite Runner' te zijn. Maar is dus tegelijkertijd een War-child-info-mercial. Marco speelt niet echt de sterren ('... die altijd stralen' .. 'de meeste dromen' ...) van de hemel. Ik zou het ook niet kunnen maar het was beter om voor deze film een echt overtuigende acteur te nemen (Anthonie Kamerling had denk ik een goede keus geweest). De rest van de cast is al niet veel beter (dus het is niet slechts Marco). De enige uizondereningen zijn de Afrikaanse acteurs: de legerleider en het vriendje-kindsoldaat. Zij komen stukken overtuigender over.

Ik wilde Wit Licht zien alleen omdat er zoveel om te doen was geweest. En ik heb me wel groen-en-geel vermaakt uiteindelijk. Hoe kon men ooit denken deze film voor de oscar van beste buitenlandse film in te zenden?

The Waiting Room (2007)

Een film zonder expliciet dama, zonder aktie, zonder komedie, zonder horror is een film over het gewone leven. Dit zijn bijvoorbeeld de films van Mike Leigh: Happy-go-lucky, Another Year, en voor de liefhebbers van dit soort films is The Waiting Room zeker een aanrader.

Anna is een gescheiden moeder van een dochter die een affaire heeft met haar werkeloze buurman. Stephen is een verpleger die niet meer helemaal gelukkig is met zijn vriendin. Op een dag ontmoeten ze elkaar kort in de wachtkamer van het station. The waiting room is een film over de kleine gebeurtenissen in een leven die grote omwentelingen teweeg kunnen brengen.

De film verloopt traag, ogenschijnlijk gebeurt er niet zoveel, maar dat geeft de tijd om de karakters in je op te nemen en op de details te leren kennen die je anders wellicht ovet het hoofd zou zien. Wat je zeker niet over het hoofd ziet in deze film is een scene waarin Stephen nog snel even het toilet schoonveegt na een plas, maar bijvoorbeeld heel wat subtieler is gevoel dat er iets niet in de haak is bij de vriendin van Stephen. Daarintegen zeker ook niet subtiel is de buurman van Anna waarmee zij haar affaire heeft.

The wating room is een film waar eigenlijk niet zoveel op aan te merken valt, behalve dan dat het er echt 1 voor de liefhebber van dit soort films is, en niet een film is om even vluchtig, als vermaak weg te kijken.

Waarom geen 3D

Een visuele effecten expert in de verenigde staten heeft zich kritisch uitgelaten over 3D, en voornamelijk over de 3D conversies die nu gemaakt worden om mensen extra geld uit de zak te kunnen kloppen. 3D conversies (dus het achteraf converteren van 2d films naar 3d) is namelijk het genereren van verschillende lagen in plaats van 'echt' 3d wat betekent dat de film met 2 camera's naast elkaar opgenomen wordt (zoals bij Avatar). En, die lagen is ook precies wat de kijker ziet. Dit is 3d maar voelt nog steeds niet natuurlijk.

Bovendien wordt de ervaring van 3d gelimiteerd door de randen van het scherm (zoals ik zelf ook ervaarde bij Avatar). Om echt 3d te ervaren heb je een groot imax scherm nodig zodat je in je hele gezichtsveld de film kunt zien. Dus meteen een waarschuwing voor het kopen van een 3D TV waar de televisiefabricanten nu voor pushen, daar spelen de randen van het scher natuurlijk nog een veel grotere rol.

Maar ook al zit je voor eem megagroot scherm, dan word je blik weer gelimiteerd door het 3d brilletje van 2 cent, die de bezoeker moet dragen om de film te zien. Deze brilletjes nemen bovendien de helft van het licht weg. Dit maakt def film er ook niet beter op.

De moraal van het verhaal is: als je een 3d film maakt, doe het goed of doe het niet, maar de studios willen natuurlijk zoveel mogelijk geld verdienen en hebben het motto: we doen het toch.

Daarbij komt dat Toshiba afgelopen week als tweede bedrijf geadviseerd heeft om kinderen onder de 6 jaar geen 3D films te laten kijken omdat het de ontwikkeling van hun ogen kan schaden.

The Reader (2009)

The Reader vertelt het verhaal van een jongen van 15 (op latere leeftijd gespeeld door Ralph Fiennes) die een affaire krijgt met een oudere duitse ex kampbewaarster (Kate Winslett) in WOII die op latere leeftlijd achter de tralies belandt omdat zij niet wil toegeven dat zij dislectisch is. Kate Winslett won voor haar rol de oscar voor beste acrtice, maar als zo vaak lijkt mij dit meer een oevreprijs toewijzing dan dat zij nu zo exceptioneel schittert in haar rol.

De titel van de film is te verklaren met het feit dat Hanna (Winslett) dislectish is en zich dus voor laat lezen door haar jonge minnaar, en eerder door haar gevangenen maar het eerste deel gaat eigenlijk meer over de affaire en er wordt meer gevreeen dan dat er gelezen wordt. Het tweede deel van de film gaat eigenlijk meer over de duitse schuldvraag (we wisten het allemaal dus zijn wij allemaal schuldig?) en die van Hanna in het bijzonder om niet toe te geven dat ze dislectisch is maar liever levenslang de cel in gaat (uit schuldgevoel of is zij gewoon naief?).

De film is gebaseerd op een boek van Bernhard Schlink en dat is er wel aan af te zien. Zoals bijna altijd bij boekverfilmingen komt de film (zonder het boek gelezen te hebben) behoorlijk fragmentarisch over. Het blijft des ondanks een aardige film die wel wat morele en etische dilemma's oproept.