Mijn Blog over film, opnieuw opgestart in de zomer van 2015, na een onderbreking van twee jaar. Voorheen was dit blog te vinden op het URL nachtvanhetwittedoek.blogspot.com als onderdeel van het gratis openlucht filmfestival De Nacht van het Witte Doek dat elk jaar het laatste weekend van Augustus plaatsvindt in het centrum van Deurne (Nederland).
Een meer toepasselijke filmtitel is er bijna niet te verzinnen voor dit moment van het jaar.
Ik ben in het algemeen niet zo weg van Mike Leigh. Zijn happy-go-lucky wist me niet zo te bekoren al wist hij in deze film wel van behoorlijk onhebbelijke karakters een hebbelijke film te maken. Ik heb dan ook lang getwijfeld of ik deze film wel moest kijken/kopen. Uiteindelijk, omdat er niets beters voor handen leek en deze film nu ook een koopje is, heb ik dat toch maar gedaan.
En ik moet zeggen, het is hem voor de tweede maal gelukt. Vooral de dronke lor Mary is in deze film erg onsympathiek maar is juist degene die aan het einde de sympathie naar zich toe trekt. Another year verteld het verhaal van een ouder echtpaar die in vier seizoenen een aantal mensen over de vloer krijgt. Zo is er dus Mary, maar ook de volwassen zoon van het echtpaar die een behoorlijk irritante schoondochter mee na huis neemt en de (stille maar wel sympathieke) broer van de man (Jim Broadbend) die zijn vrouw verliest en zijn irritant associale zoon.
De film gaat om het echtpaar maar het draait eigenlijk om Mary en haar in duigen gevallen leven. Het tegelijk vervelende en knappe aan deze film is dat het allemaal zo gewoontjes (lagere klasse) is en dat er het hele jaar lang eigenlijk niets spectaculairs lijkt te gebeuren maar uiteindelijk blijkt dat er toch veel gebeurt is in een jaar. Een sentiment dat ook bij mij in die laatste dagen van het jaar regelmatig naar boven komt .. en daarna opweg naar een gelukkig nieuw jaar.
Ik moet zeggen dat toen ik hoorde dat Peter Jackson zelf uiteindelijk The Hobbit ging regiseren (nadat Guillermo del Toro bedankte voor de eer) ik een beetje sceptisch werd. Zou Peter Jackson het nog wel op kunnen brengen? Zijn King Kong was ook niet echt geweldig en The Lovely Bones bleek teleurstellend. Maar, deze trailer neemt dat allemaal weg. Dit is een teaser die aan de verwachting voldoet, en als het al een wedstrijd is volgend jaar tussen TDKR en The Hobbit dan is het nu 1-0 voor The hobbit.
Het einde van het jaar betekend de aanloop naar volgend jaar. Het kerstseizoen is uitermate geschikt om de gemoederen vast op te warmen. Daarom verscheen dit weekend de nieuwe trailer voor The Dark Knight Rises in de Amerikaanse bioscopen en komt deze week de teaser trailer voor The Hobbit Deel 1 er ook nog aan.
Deze TDKR trailer valt mij weer een beetje tegen. Het ziet er allemaal nog niet zo spectaculair uit voor mijn gevoel. Dit zou voor mij een goede teaser geweest zijn, maar nog niet die trailer die mij naar de bioscoop doet hollen (al zal ik dat toch wel doen wanneer de film uitkomt).
Er is een nieuwe trailer van de Iron Lady verschenen, met Meryll Streep in de titel rol. Een film waar ik wel naar uit kijk en de trailer moedigt dat gevoel alleen maar aan.
Daren Aronofsky is een regiseur die in mijn vizier zit sinds zijn Requiem (for a Dream). Ook zijn films Pi, The Wrestler, en dit jaar Black Swan heb ik natuurlijk gezien, maar aan The Fountain was ik tot nu niet toegekomen. Aronofsky is een regiseur (en in die mate de enige) die van zijn films een emotionele ervaring weet te maken. Hij speelt hiervoor vaak in op heftige negatieve emoties zoals psychose en in de in the fountain, de dood.
Formeel (officieel) is The fountain een film over de dood die zich tegelijkertijd in drie verschillende tijden afspeelt: de Spaanse inquisitie, het heden en 500 jaar in de toekomst. Maar, dat is volgens mij een beetje een simpele weergave (voor het grote publiek). The Fountain is een film die je zelf de betekenis ervan laat ontdekken en invullen. Daarom is deze film ook vaak erg geliefd of gehaat bevonden, met niks daar tussen in.
Wat mij betreft is het een geliefde film. Een emotioneel verhaal dat nog versterkt wordt door de prachtige score van Clint Mansell. Ik vind het namelijk wel leuk om die betekenispuzzel in te vullen.
In tegenstelling tot die officiele beschrijving speelt de film zich voornamelijk (in zijn geheel) af in het heden en vertelt het verhaal van een man (Hugh Jackman) die als onderzoeker desperate pogingen doet om zijn vrouw (Rachel Weisz) te redden die aan een ongeneeselijke vorm van kanker lijdt. Maar door zich op de genezing te redden verliest hij de tijd die zij nog met elkaar zouden kunnen hebben uit het oog. Zijn vrouw schrijft een romantisch boek dat een analogie is voor wat haar man aan het doen is. Het land spanje (zijn geliefde/vrouw gepersonificeerd door de koningin van spanje) wordt opgegeten door de inquisiteur (de kanker) en de conquestidor wordt op pad gestuurd om het ultieme wapen (The Tree of Life te vinden) in Venezuela voordat het te laat is. Het derde stuk speelt zich voor mij niet af in de toekomst maar is de visualisatie van de gevoelens van Hugh Jackman in het heden. Een soort van boedhistisch genezer probeert The Tree of Life te redden van de dood door op tijd bij het Walhalla (in de sterren) te geraken.
*Spoilers*
Uiteindelijk sterft het karakter van Weisz net (simpel gezien) te vroeg. En dan worden alledrie de analogieen wat moeilijker te harmoniseren met de beelden. Wat mij betreft gaat de film over het eeuwige leven vinden in het accepteren van de dood. Hugh Jackman realiseert zich namelijk dat hij zijn tijd beter had kunnen spenderen met zijn vrouw en dan zou hij vrede (in plaats van frustratie) hebben met haar dood, wat gesimboliseerd wordt door het planten van een stukje van de tree of life op haar graf (waardoor ze voortleeft). De Boedhist (emotionele kant) realiseert zich dat door het zien van de jaarringen op zijn arm. De Boom sterft maar door deze realisatie bereikt hij het walhalla dat de boom weer nieuw leven (met hemzelf) inblaast. De coquestidor wordt gedood door de bewaker van de boom maar in de acceptatie daarvan (en dat zijn quest faalt) kan hij de boom bereiken en bereikt hij op een ietwat vreemde wijze het eeuwige liven (maar kan hij niet meer zijn geliefde Spanje en de prinses redden).
Vanwege de drukte met mijn werk heb ik even deze column een weekje over moeten slaan, maar nu is er weer 1. Laten we na Take my Breath Away uit Topgun en Flashdance maar meteen doorgaan met zwijmelen, want dan hebben we dat tenminste gehad. Ik heb wel eens gehoord dat in tijden van crisis mensen naar feel good (films) verlangen en weg willen dromen, en de jaren 80 waren zeker tijden van crisis. Het ging economisch niet goed en het was ook nog koude oorlog. De russen konden nog elk moment aan de deur staan. Er waren dus zwijmelfilms en zwijmelnummers te over waar vooral meisjes en vrouwen op weg konden dromen.
Love Lifts us up where we Belong - Joe Cocker en Jennifer Warnes Flash dance was al een goed voorbeeld maar dat andere icoon van een zwijmelfilm in de jaren 80 is natuurlijk An officer and a Gentleman met Richard Gere. Deze film had echter ook een serieuze toon. Het nummer won de oscar in 1982 voor best song en idereen kent het. Echter het bereikte niet eens de Nederlandse Top 40.
She's Like The Wind - Patrick swayze Jennifer Warnes scoorde wel een nummer 1 hit met Bill Medley voor Time of my Life uit de film Dirty Dancing. Nog zo'n klassieke zwijmelfilm met meerdere zwijmelhits. Naast Time of my Life kwamen uit deze film ook de hits Hungry Eyes van Eric Carmen en de helaas overleden Patrick Swayze zong zelf She's like the Wind.
The Glory of Love - Peter Cetera Een onverwachte zwijmelhit kwam er uit The Karate Kid II via Peter Cetera. Ik heb die film wel gezien als kind, en vond hem vies tegenvallen, en ik kan me dit nummer helemaal niet meer herinneren. Het nummer bereikte echter nummer 1 in de Amerikaanse hot 100 en het was zelfs genomineerd voor een oscar.
Peter Gabriel - In your Eyes Een relatief onbekende film hier is de tienerfilm Say Anything met toendertijd tieneridool John Cusack, maar als je menig tienermeisje in Amerika vraagt naar hun favoriete romantishe filmscene en nummer ever! staat deze scene steevast in de top 3.
De eerste Transformersfilm in 2007 was tegen alle verwachtingen in best vermakelijk, en hebbelijk. Zelfs in die mate dat ik hem in mijn DVD kast heb staan. En nu weet ik eindelijk waarom.
De eerste transformersfilm had een belachelijk plot, was op alle fronten over de top maar toch een leuke popcornfilm. Het sleutelwoord hiervoor is onschuld (en niet zoals verwacht 'nostalgie'). De onschuldigheid (wellicht door de inbreng van Spielberg als producer) maakte en versterkte het jeugdsentiment (dat natuurlijk voor mij aan figuren als Optimus Prime en Megatron kleefde).
Michael Bay beloofde van Transformers 3 een betere film te maken dan Revenge of the Fallen (deel 2) en Transformer 3 is inderdaad een betere film dan Revenge of the Fallen, maar dat was ook niet erg moeilijk. Echter Dark of the Moon is nog steeds geen leuke popcornfilm zoals 1. Het sleutelwoord hierbij is 'puberaal'.
Dark of the moon is duidelijk een film gericht op de mannelijke pubers wat in zijn geheel niet meer bij mij past. Het eerste uur van deze film is een en al puberale onzin met vooral de onhebbelijke John Malkovich in de hoofdrol. Het lichtpuntje in deze sleur komt van John Torturo die dan (gelukkig) plotseling opduikt. Zijn karakter was in Transformers 1 voor mij de minste maar is nu een verademing Eindelijk iemand herkenbaar met karakter die zijn rol met plezier neerzet. Karakter ontbreekt ernbij Shea Laboeuf die eigenlijk de hele film alleen maar schreeuwend rond rent. Herkenbaarheid ontbreekt er bij de transformers. Behalve Optimus en Megatron, en een beetje Bumblebee zijn het verder voor mij naamloze robots waarvan het metaalgeweld (en wie overleefd het) me weinig kon schelen.
Natuurlijk is het plot ook weer belachelijk. De uitstel van ongeloof die je voor zo'n film nodig hebt (en zelfs Transformers 1 behield) houdt nu niet stand. Bovendien verschilt volgens mij deze film weinig van twee andere slechte films die dit jaar uitkwamen: Skyline en Battle Los Angeles, al heb ik die niet gezien. Het plot is letterlijk niet meer dan een 'capture the flag'. Ze hadden deze film net zo goed Stratego met Transformers kunnen noemen.
Als ik denk aan de mees commerciele figuren van Hollywood, dan denk ik aan Steven Spielberg, George Lucas, James Cameron, Disney, en ... Jerry Bruckheimer. Jerry Bruckheimer is een producent van voornamelijk aktiefilms en de laatste jaren mede verantwoordelijk voor Pirates of the Caribean, National Treasure, Prince of Persia, en CSI. In de jaren 80 was hij ook een meester producer van soundtracks wantde soundtracks van zijn films niet 1, maar ten minste twee hits en hij won er zelfs regelmatig (mede) een oscar voor.
Highway To the Danger Zone - Kenny Loggins
1 van Bruckheimer's bekendste(en wat mij betreft ook beste) films is waarschijnlijk Top Gun. Uit deze film won het super zoete Take my Breath Away (Berlin) de oscar in 1985 maar Highway To The Danger Zone is gewoon lekkerder.
The Heat is On - Glenn Frey
Voor Bruckheimer iets buiten de aktierichting was de aktiecomedie, maar dit was een groot commercieel genre in de jaren 80 met films als 48 hours, Lethal Weapon, en natuurlijk Beverly Hills Cop. Eddie Murphy maakte van Axel Foley een hit en Harold Faltermeyer's deed datzelfde met Axl f. Een andere grote hit uit deze film was The Heat is On. Ik zie een link in het feit dat het moeten met baarden zijn die zingen.
What a Feeling - Irene Cara
Helemaal buiten zijn latere richting (want voor Top Gun al) produceerde Bruckheimer de ultieme rom/drama/feel good film Flashdance, met de overbekende hits What a Feeling en Maniac. Beide nummers werden genomineerd voor een oscar en What a Feeling won zelfs uiteindelijk in 1983. In Nederland bereikte dit nummer echter slechts de dertiende positie in de top 40. De enige reden dat ik deze film ooit gekeken en zelfs (met tegenzin) uitgezeten heb (voor de TV, dat wel) was de overbekendheid van het nummer en dus de film.
Eindelijk had ik weer eens tijd om een film op TV te zien. Het was W. van Oliver Stone. Een film die wel wat stof deed opwaaien omdat George W. Bush indertijd nog zittend president was, en oo wel (de film dan ) als redelijk goed bevonden werd. Dus besloot ik hem maar af te kijken.
Ik heb niet zoveel met Oliver Stone. Zijn Wall Street en JFK waren nog goed/vermakelijk, maar voor de rest zijn zijn vooral politiek beladen films niet echt mijn smaak, maar dat is nog niet eens het probleem voor mij met W. De film is denk ik redelijk maar ik wordt teveel beinvloed door de bekendheid van de personen waren het over gaat (De Bushes, maar ook Rumsfeld, Cheney, Colin Powell, en Rice). Doordat er soms ook nog redelijk bekende acteurs achter die mensen schuil gaan doet het allemaal een beetje aan als een lange aflevering van koefnoen zonder grappen. Hetzelfde gold bij mij bijvoorbeeld ook bij films als Nixon en Frost/Nixon, waar respectievelijk Anthony Hopkins en Frank Langella het beeld van Nixon verstoren.
Het tweede probleem met deze film is dat het verhaal over bekend is, en weinig verrassingen bevat. Het zet bush neer als een behoorlijk dommige man die zijn weg in het leven probeert te vinden, en het is onbegrijpelijk voor mij waarom Laura bush voor hem gevallen is (op de manier waarop hij haar in de film versiert).
Voor een beter inzicht (en eigenlijk ook positiever beeld) in bush verwijs ik graag naar de documentaire "Journey's with George" waarbij een democtrasische journaliste Bush volgt in de voorverkiezingen van 1999.
Een sportfilm in de jaren 80 gaat als volgt: een underdog wordt uitgedaagd om een prestatie te leveren van formaat en uiteindelijk volgt er een belangrijke wedstrijd waarin de underdog wint. Er is ook altijd een leuke vrouw in het spel op wie indruk gemaakt dient te worden en er is een drama waardoor de hoofdpersoon de eindstrijd niet zal halen en/of het meisje bijna zal verliezen (en weer terug wint). En, na een rustig begin gaat de eindstrijd over in een collage van hoogtepunten, altijd begeleid door een opzwepend pop/rock deuntje.
Eye of the Tiger / Burning Heart - Survivor Het prototype sportfilm uit de jaren 80 is natuurlijk Rocky 3 (en 4). Rocky 3 had het droomgevecht tussen Rocky en B.A.(Mr. T) en een grote hit in Survivor's eye of the Tiger. Eye of the Tiger bokste zich naar de nummer twee positie in de Nederlandse top 40.
Daarna deed Surviver ook nog Burning Heart voor Rocky 4 dat ook de tweede positie van de top 40 bereikte.
You're the Best - Joe Esposito
Als tweede schiet natuurlijk de karate kid te binnen. Over die jongen die opschool geplaagd wordt en een oogje heeft op het leukste rijke meisje van de klas en in training gaat bij Mr Mijagi. Het bekendste nummer van die soundtrack is Cruel Summer van Banarama maar de eindstrijd werd begeleid door Joe Esposito.
Win in the End - Mark Safan
Een derde, minder bekende maar een persoonlijk stukje nostalgie is Teen wolf. Teen Wolf had nog een tiener idool die niet binnen de brat-pack viel, namelijk Michael J. Fox. Wat waren die Veronica Meimaand-Filmmaand-woensdagmiddagfilms toch soms leuk en met je kollosale videorecorder kon je ze opnemen en zoveel terug zien als je wilde. Lang voor Twilight was er namelijk al een scholier die superkrachten kreeg doordat hij een weerwolf was en hiermee de populairste jongen van de klas werd. Hij zette deze krachten (natuurlijk) in om de high-school basketbalcompetitie te winnen, om er achter te komen dat hij zijn superkrachten helemaal niet nodig heeft.
P.S. er gaan op dit moment zelfs geruchten dat men net zoals met The Karate Kid een remake van deze film wil maken, meeliftend op het succes van Twilight natuurlijk. Hollywood heeft echt geen originele ideeen meer over.
Wat is nu een betere film voor tieners dan een film over tieners? En wat is nu een betere manier om pophits te promoten dan die in een tienerfilm te stoppen?
In de jaren 80 gingen tieners nog niet naar Hogwarts of samen met vampieren naar school zoals nu. Tienerfilms in de jaren 80 speelden zich af in de 'echte' wereld en gingen over typische tieneronderwerpen en teenage 'angst'. De koning van de tienerfilm was John Hughes (1950 - 2009)en de de koningin van het bal was Molly Ringwald (Sixteen Candles, Pretty in Pink).
Simple Minds - Don't You Forget about Me
Het summum van de tienerfilms was de Breakfast club (van dus John Hughes). Deze film was even sterk als eenvoudig in elkaar gezet: zet vijf tieners in een klas en en al hun typische tienerproblemen komen naar voren. Zet daar 'Don't You Forget about Me' van de Simple Minds onder en je hebt twee hits te pakken.
John Parr - St. Elmo's Fire (Man in Motion)
De vijf uit de Breakfast Club (Molly Ringwald, Emilio Estevez ,Judd Nelson, Ally Sheedy, Anthony Michael Hall) maakten deel uit van de zogenaamde Brat-pack. De groep tieners/twintigers die boxoffice en tienerblaadjes domineerden. De naam was afgeleid van de zogenaamde rat-pack (o.a. Frank Sinatra, Sammy Davis Jr. en Dean Martin) uit de jaren 50 die samen films maakten maar er tegelijkertijd ook wat dubieuze relaties op na hielden. De andere acteurs uit de Bratpack waren Rob Lowe, Andrew McCarthy, en Demi Moore en die stookten (samen met Sheedy, Estevez en Nelson) weer St.Elmo's Fire aan. Een film over een groep co-assistenten in een ziekenhuis met hun typische problemen en angsten.
Twee tieneridolen uit de jaren 80 vielen echter buiten 'The pack' maar waren daarom niet minder populair of iconen uit die tijd.
Bob Seger - Old Time Rock & Roll
De eerste was Tom Cruise die doorbrak met Risky Business en een scene die op het netvlies van ieder kind van de jaren 80 gegrift staat, al was het maar van de chocomel reclame. Al stamt Bob Seger's 'old time Rock and Roll (1978) formeel gezien niet uit de jaren 80 reken ik hem door deze scene toch maar even in dit rijtje mee.
Yello - Oh Yeah
De tweede was Mathew Broderick die zich zelf onsterfelijk maakte als Ferris Bueller. De herkenningstune uit deze film was van Yello' (The Race), wat mij betreft 1 van de meest bizarre bands uit de jaren 80 met Daliaanse trekjes.
Volgende week ga ik verder met sport films uit de jaren 80, en die zijn ook nog wel deels aanvulling op het voorgaande rijtje, want tienerjongens doen aan sport om indruk te maken op de meiskes natuurlijk.
Soms heb je van die films waarin iedereen ongeloofelijk aardig tegen elkaar is. Dans La vie uit 2008 was zo'n film. The visitor is dat ook. Beide films hebben ook nog met elkaar gemeen dat zij over de behandeling van immigranten gaan.
The visitor vertelt namelijk het verhaal van een man die in zijn apartement in New York (waar hij al lang niet meer geweest is) twee immigranten aantreft en ze daarna bij hem laat wonen. Wat zou jij doen als je terug kwam van vakantie en er wonen ineens twee immigranten in je huis? Als 1 van hen bij de vreemdelingenpolitie terecht komt en uitgezet dreigt te worden helpt de man en neemt ook nog de moeder van de vreemdeling in huis zodat zij hem kan bezoeken.
Het klinkt allemaal ongeloofwaardig maar de uitstel van ongeloof wordt alleen maar gebroken (voor mij) op het moment dat de acteur Richard Kind langskomt. Richard Kind (onder meer bekent van de TV serie Spin City) heeft namelijk zo'n karakteristieke kop dat je meteen ''hem" ziet. Bovendien is zijn rol in deze film volledig overbodig.
Voor de rest is de visitor best een aangemame (toch) feel-good film voor een zondag avond en het zet je wel weer even aan het denken over hoe aardig je zelf bent tegenover je medeburgers.
Naar aanleiding van mijn vorige artikel over schrijftips heb ik besloten mijn soundtrack column te regulieren en dus dat het vrijdag muziekdag wordt. Van Huey Lewis en Bette Davis Eyes is het een kleine stap naar de jaren 80 en meer Huey Lewis in het bijzonder.
De jaren 80 waren namelijk de hoogtij dagen van de pop-soundtracks. Muziek en film gingen hand in hand. Met name in films die georienteerd waren op de jeugd. Films profiteerden van de exposure van de liedjes in de hitlijsten en de muzikanten/platenstudios profiteerden van de exposure van hun liedjes in de filmzalen. Deze constructie eindigde zo'n beetje begin jaren 90.
De laastste succesvolle soundtracks (Top 10 hits) die ik me kan herinneren waren 'Everything I do' (Robin Hood) van Brian Adams, 'I will always love you' (The Bodyguard) van Whitney Houston en 'You should be mine' (Terminator 2) van Guns en Roses, allen uit de begin jaren 90. Alleen eind jaren 90 was er nog een stuiptrekking in de vorm van 'My heart will go on' (Titanic) van Celine Dion. Dit jaar was er ook nog wel wat exposure voor Daft Punks soundtrack bij Tron Legacy, wat als je het in dit licht bekijkt (en dat Tron helemaal 80s is) wel een leuke referentie naar de eightees was.
Ik heb inmiddels zo veel jaren 80 soundtrack-hits opgesnord dat de komende maanden helemaal in het teken staan van de eightees. Vandaag begin ik met twee overbekende voorbeelden uit twee overbekende aktiecomedies uit die tijd. Beide nummers waren zelfs genomineerd voor een oscar in respectievelijk 1984 en 1985 maar wonnen die niet. Er is ook nog een opvallende link tussen de twee nummers/artiesten.
The Power of Love - Huey Lewis & The News (Back to The Future)
Dit nummer was de openingstrack van Back to the Future and bereikte de nr. 1 positie in de Amerikaanse top 100. In nederland bereikte dit nummer slechts de 20ste plaats in de top 40.
Ghostbusters - Ray Parker Junior Eigenlijk vind ik Allessi's 'Saving the Day' een leuker nummer maar Ray Parker Jr's titel nummer is toch wel de grote hit uit deze film.
Ook dit nummer bereikte de nr 1 positie maar Ray Parker Junior werd voor de rechter gesleept door (een toepasselijke link) Huey Lewis omdat de gitaren gejat waren van het nummer 'I want an new Drug'. De zaak werd geschikt. Luister en oordeel zelf.
Ik schrijf nu meer dan een jaar op dit filmblog. Het is tijd om mijn ervaringen eens op een rijtje te zetten en te delen.
1. schrijf voor jezelf Ik schrijf omdat ik het leuk vind om te schrijven, en omdat ik het leuk vind om mijn mening over film met anderen te delen, en omdat ik snel iets correct en leuks wil kunnen schrijven. Als je namelijk voor anderen schrijft kan je namelijk snel teleurgesteld raken. Als je schrijft alleen maar om veel page hits en commentaartjes te krijgen zal je snel teleurgesteld raken en ... je blog zal ten dode opgeschreven zijn.
2. Je bent geen professioneel schrijver dus probeer je niet daaraan te meten. Ik schrijf als hobby en niet als beroep. Dat betekent dat ik mijn artikelen in mijn koffie pauzes en lunch pauzes schrijf, of 's avonds thuis op de bank. Ik verwacht dan ook niet dat ik professionele artikelen schrijf, anders zou ik snel teleurgesteld raken in mijn werk. Professionele sites hebben namelijk redacties, die het onderwerp en de inhoud mede bepalen en bijschaven en artikelen corrigeren (op spelling). Dat kan je nooit evenaren.
3. Een goed artikel schrijven kost tijd. Ik heb dit artikel al een paar weken in mijn hoofd zitten, maar schrijf het nu pas uit. Dat komt mede omdat ik het druk heb maar ook omdat het artikel zich moet vormen. Eigenlijk zou ik dit artikel na het schrijven weer even moeten laten liggen en het dan nog eens bekijken met een verse blik en te verbeteren. Maar meestal doe ik dat niet omdat ik het te leuk vind om het te publiceren. Ook is het belangrijk om je artikelen te spellchecken voor publicatie. Een tikfout is namelijk snel gemaakt. Ik doe dit ook te weinig: reminder to self.
4. probeer originele maar populaire content te vinden. Voordat ik aan dit blog begonnen ben had ik een ander blog. Op dit blog had ik twee artikelen die immens (relatief) populair waren, namelijk een artikel over hoe ik mijn obscure navigatie systeem aan de praat kreeg, en een artikel over groeicurves bij baby’s voor de geboorte. Voor beide onderwerpen had ik namelijk zelf de informatie nodig en het bleek erg moeilijk om die informatie op internet te vinden. Daarom maakte ik er maar een blogpost van om mijn ervaring met anderen te delen. En wat bleek, het artikel over groeicurves wordt nog steeds gerefereerd op forums over zwangerschap (en trekt nog steeds bezoekers), wat ik nooit verwacht had.
Wat betreft film heb ik dit 'killer' artikel nog niet gevonden. Als je namelijk in het Engels schrijft is het heel moeilijk om je blog tussen al die anderen op te laten vallen, en als je in het Nederlands schrijft, zo heb ik gemerkt, is er bijna geen markt voor. Er is namelijk ook maar 1 ander goed filmblog dat ik ken (en niet alleen recensies doet, of niet alleen nieuws/roddels brengt of alleen rond een bepaald festival blogt) en dat is Tim alias filmmad. Wellicht wordt dit artikel wel het succes, want een reden waarom ik dit schrijf is dat ik op forums regelmatig de vraag uit de titel van dit artikel voorbij zie komen. 5. Probeer series te maken (in een beperkte set onderwerpen) In het begin borrelt het van de ideeën, maar naarmate de tijd vordert heb je handvaten nodig om nieuwe leuke onderwerpen te vinden. Dit kan door een setje categorieën aan te houden waarin je schrijft. Voor een filmblog is de makkelijkste natuurlijk je recensies. Daarnaast heb ik nog een categorietjes nieuws, waar ik weinig (want dat doen anderen al) maar soms toch een leuk itempje post wat ik wil delen met de wereld. Daarnaast post ik over de festivals die ik bezoek (ook een logische keuze) en mijn serie over 30 jaar 'meest memorabele films' was ook bron van inspiratie. Het posten van trailers is ook leuk (voor jezelf) want dan kan je je favoriete trailers makkelijk zelf terugvinden en ik ben ook een verzameling obscure/interessante/leuke soundtracks begonnen. Persoonlijke artikelen heb ik gegroepeerd in onder het mom 'film en ik'. 6. Schrijf regelmatig Ik probeer een regelmaat van twee artikelen per week aan te houden. De film websites/blogs waar ik het regelmatigst naar kijk zijn namelijk die sites waar regelmatig artikelen verschijnen (in een onderwerp wat ik leuk vindt), op vaste tijden. Dan kijk ik op die dagen dat het artikel zou moeten verschijnen ook op die sites. Is het artikel vertraagd kijk ik daarna bijna dagelijks of het artikel alsnog komt. Echter, als dit te lang duurt zwakt mijn aandacht af en begin ik de site links te laten liggen.
7. Schijf naar je smaak. Mijn filmsmaak is de betere hollywoodfilm en de 'lichtere' arthouse film. Daar schrijf ik dan ook over en dat ik is ook het filmpubliek dat ik naar mijn site wil trekken. Mijn doel is niet om zoveel mogelijk films te zien en over allerlei obscure films te schrijven. Als ik een film niet leuk vind kijk ik hem ook niet af, en schrijf ik er dus ook niet over. Ik kijk en schrijf namelijk voor mijn plezier. 8. refereer veel naar jezelf. Ik weet niet of het helpt maar ik probeer altijd links naar andere artikelen van mij zelf in mijn artikelen te verwerken (wanneer het past) op deze manier kunnen lezers gaan 'surfen' op mijn blog en makkelijk in aanraking komen met mijn (ouder) werk.
9. Als je toch lezers wil trekken, kies je exposure Dit is het Nacht van Het Witte Doek blog, geassocieerd met het gelijknamige film festival. Dat is niet zomaar. Ik ben vrijwilliger van het witte doek en door mijn blog komen meer filmliefhebbers in aanraking met het festival, en komen festivalgangers (met name in de maand augustus) in aanraking met mijn blog. Daarnaast, Als ik een leuk artikel heb geschreven en ik denk dat mijn vrienden hier interesse in hebben, dan profileer ik dat op facebook. Ook ben ik recentelijk actief geworden op moviemeter.nl. Daar probeer ik mijn recensies en blog ook een beetje te profileren. Echter, ik heb gemerkt dat op het forum van moviemeter over blogs voornamelijk cultfilm/horror bloggers zitten. Dat is dus niet mijn crowd en daar profileer ik mezelf dan weer niet.
En als je dit leest en zelf een filmblog wilt beginnen, dan wens ik je veel succes maar vooral plezier met schrijven.
De National Treasure Films kwamen tot stand als niet-serieuze maar wel zo leuke tegenactie op de Dan Brown boeken en The DaVinci Code film in het bijzonder, en ze zorgden er wellicht ook voor dat Indy weer nieuw leven werd ingeblazan.
Een tijdje geleden verscheen deze titel nog op mijn lijstje van films die ik recentelijk niet afkeek, maar nu heb ik hem dus wel helemaal gezien en kan ik een volledige review schrijven. En, deze film bewijst maar weer eens twee stellingen:
1. Om een terechte review te geven moet je een film helemaal gezien hebben; en 2. Bij avonturenfilms is het vaak zo dat het plezier zit in de reis en niet in het doel. De uitzondering op deze regel is Indiana Jones.
National Treasure 2 heeft namelijk een onwaarschijnlijk plot met onwaarschijnlijke karakters en in eerste (half-gekeken) instantie was ik wel te spreken over het over-the-top karakter (en Nick Cage in het bijzonder) en de onwaarschijnlijke clou's en conclusies. Maar het einde is dan weer zo cliche dat het de angel uit het vermaak haalde en me toch een beetje een balend gevoel gaf.
In 2003 was ik nog helemaal geen fan van films als Pirates of the Caribbean: Curse of the Black Pearl. Ik ging hem alleen maar zien omdat Johnny Depp de hoofdrol speelde om dat ie wel goed gerecenseerd was. Mij viel toen die 'popcorn flauwekul' dan ook behoorlijk tegen. Maar, een paar jaar geleden zag ik (laat) op TV deel 2, Dead Man's Chest, en tot mijn lichtelijke verbazing vond ik deze flauwekul nu wel vermakelijk. Blijkbaar heb ik stiekem toch een zwak voor sommige van deze 'guilty pleasures' zoals ook Independance Day en National Treasure. Het sleutelwoord tot succesvol popcornvermaak is voor mij onschuld.
De pirates films zijn over the top in elk opzicht maar een paar klasbak acteurs: Johnny Depp en Jeffrey Rush in het bijzonder kunnen zoiets leuk maken. Dit geld ook voor het derde deel: At World's End, die ook nog een favoriet van mij Bill Nighy in zijn gelederen heeft en het is jammer dat hij bedekt is onder de tentakels zodat je hem eigenlijk niet ziet. De Pirates films, en de derde ook, zijn uiteindelijk een leuke mengeling geworden van typetjes, fantasie, spektakel, en slapstick komedie. Het wordt nooit grof en de films (en Johnny Depp in het bijzonder) nemen zichzelf nooit serieus.
Als ik toch twee dingen op deze Pirates film moet aanmerken is dat ie in de eerste plaats een half uur te lang is doordat er veel teveel akkoordjes en verraad tussen deze piraten is en het hele subplot over Calypso had ook net zo goed weggelaten kunnen worden. In de tweede plaats is het in deze film teveel donker of nacht, waardoor je minder oog kan hebben voor het spektakel.
De laatste pirates film tot nu toe, The Fountain of Youth, van dit jaar heb ik nog niet gezien, en ik heb er ook niet veel goeds over gehoord. Voorlopig sla ik die dus nog een tijdje over (om de positieve pirates ban niet te breken).
Menig zanger heeft zich al in het actuersvak gestort, van Frank Sinatra tot Britney Spears. Michael Jackson maakte zelf zijn eigen film, Moonwalker, waarin hij zijn eigen grootsheidswaanzin uitleefde. Soms begeeft een acteur zich echter ook op het muzikale vak. Zo had Partrick Swayze een hit met She's like the wind, zat Bruce Willis onder de boardwalk, om over David Hasselhof maar te zwijgen. Vaak zingen acteurs in biografische films zoals Joaquim Phoenix in Walk the Line.
En in 2000 had Gwyneth Palthrow ineens een bescheiden hitje in Amerika met het nummer Cruisin' samen met Huey Lewis van The News (met name bekend van zijn The Power of Love uit the Back To The Future soundtrack). Dit nummer kwam uit de film Duets, een bescheiden romantische komedie die volgens imdb niet eens in Nederland uitkwam. Ik heb deze film geloof ik eens 's avonds laat gezien op Canvas (puur omdat ik het nummer van Gwyneth al kende). Duet gaat over een aantal stellen die meedoen aan een karaoke competie. Zo spelen in deze film Gwyneth and Huey dochter en vader (en maakte Huey Lewis hiermee dus de overstap van zanger naar acteur).
Gwyneth Paltrow blijk echt te kunnen zingen. Dat heeft ze zeker van haar man Chris Martin (de zanger van Coldplay) geleerd.
En ook nog uit diezelfde film: Gwyneth zingt Bette Davis Eyes.
De films geregiseerd door Clint Eastwood vind ik vaak niet helemaal in Balans. Dat gold voor mij bijvoorbeeld voor Mystic River, half thriller en half persoonlijk drama en ook voor Million Dollar Baby dat voor mij uit balans raakte door na voornamelijk een karakterstudie/boxdrama te zijn ook nog het euthenasievraagstuk op tafel gooide.
Maar dit geldt duidelijk niet voor Changeling. Changeling vertelt het verhaal van een moeder Angelina Jolie wiens zoon eind jaren twintig ontvoerd wordt. Later duikt er een kind op waarvan de corrupte/nalatige politie vindt dat het haar zoon is (om zo punten te scoren bij het publiek) maar het blijkt haar zoon niet te zijn. Zij laat haar zoektocht daarop niet los. Changeling is ook deels drama, deels thriller, en deels rechtzaak film, maar in dit geval vormt het een geheel, door de strijd van de moeder als rode draad te nemen. Daarbij zet Angelina Jolie, toch vooral bekend van haar aktiefilms zoals tombraider, haar rondborstig voorkomen en haar volle lippen, en Brad Pitt, een ijzersterke moeder en personage neer dat niet met zich laat sollen. Ook John Malcovich, die ik nogal eens miscast vindt, is in deze film uitermate geschikt voor zijn rol.
Changeling roept al snel associaties op met L.A. Confidential de zeer gewaardeerde politiethriller van Curtis Hanson (The River Wild, Wonderboys, en 8 Mile) mid jaren 90. Dat is namelijk ook een film over de corrupte politie van L.A. in dezelfde tijdsperiode als waarin Changeling zich afspeelt. En, ik moet zeggen dat de John Malcovich in Changeling toch ook wel een beetje de rol van klokkenluider heeft die Danny DeVito had in L.A. Echter ik vindt Changeling zelfs een betere film dan L.A. De reden hiervoor is het plot. Confindential. L.A. werd namelijk voor mij gemankeerd door de redelijke voorspelbaarheid en de getypecaste badguy. Wat L.A. zo sterk maakte waren echter de sterke dialogen en rollen van Danny De Vito 'with a little hush hush' en Kevin Spacey.
Ik schrijf alleen reviews voor films die ik van begin tot eind gezien heb. Het komt echter wel regelmatig voor, om verschillende redenen dat ik een film niet helemaal zie maar dat ik toch iets over de film kan zeggen (gegeven dat ik hem niet helemaal gezien heb). Tijd voor een overzichtje. Wall-E Wall-E was rond de kerstdagen op TV (BBC) maar ik was te laat met de TV aan te zetten, dus ik had het eerste half uur gemist. Toch wilde ik hem nog verder zien. Echter hij bleek me te zoet (en teveel op kinderen gericht) zodat ik hem ook niet eens meer afkeek.
Cars Ook rond de kerstdagen, maar deze film is zo hyper dat ik er na een half uurtje genoeg van had.
Narnia, Prince Caspian De boeken (allen) kocht ik jaren geleden op vakantie in Schotland voor 5 pond. Ik had ze dus allemaal gelezen. Ze waren wat kinderlijk maar ik had ze toch doorgelezen omdat het toch fantasie klassiekers zijn. De eerste Narnia film ben ik dus ook in de bioscoop gaan kijken. De boeken en de eerste film waren wat mij betreft al te veel op kinderengericht maar ik probeerde deze ook nog eens (toen hij op TV was) ... met na een half uurtje dezelfde conclusie.
JCVD Films met Jean Claude van Damme staan niet echt bekend als kwaliteitsfilms, maar deze, waarin hij zichzelf op de hak neemt, zou de uitzondering op die regel moeten zijn (volgens de recensies). Echter voor mij steeg de film niet boven het B karakter uit en ik had er al snel genoeg van.
Machete Ook vanwege de goede reviews voor deze film was ik eraan begonnen, en met de hoop dat het toch een beetje Desperado (ook met Danny Triejo) was maar ik ben al geen zo'n fan grindhouse/B-film of slasher films dus ook bij deze haakte ik al snel af. Vroeger (als student) had ik hem misschien nog wel gekeken en misschien zelfs wel 'cool' gevonden omdat dit zo hoorde maar nu echt niet meer.
Eat, Pray Love (2x) Ik heb het twee keer geprobeert maar Eat Pray Love is zo saai, en Julia Roberts is zo Amerikaans, dat ik het niet vol hield.
National Treasure: Book of Secrets De eerste National Treasure was al leuk popcorn vermaak (dat is Nicolas Cage in het algemeen wel) en deze kon mij ook wel bekoren (op de bank voor de TV). Echter, het werd al laat en bedtijd. Ik moest 's anderdaags ook nog werken.
Le Concert Een russische concertmeester die zijn orkest weer bij elkaar wil krijgen (na 30 jaar) om in frankrijk onder valse voorwenselen een concert te geven. Dat klinkt als een Blues Brothers remake en dat is het ook wel zo ongeveer. Op het punt dat de Russische mafia nogal flauw gekarikatureerd werd haakte ik af. Dan liever de Neo Nazi's uit eerder genoemde film.
Kingdom of Heaven Ridley Scott's Gladiator was superb vermaak/koningsdrama en zijn Robin Hood was gemankeerd maar eigenlijk ook wel vermakelijk. Echter, zijn Kingdom of Heaven is voor mij niet door te komen. Het kabbelt maar ellelang voort zonder dat er iets echt interessants gebeurt en dan ook nog de stoicijnse Orlando Bloom in de hoofdrol. Ik heb het een paar keer geprobeerd maar het lukt mij niet om geboeid te raken bij deze film.
The Doors Zoals al aangegeven heb ik het niet zo op psychedelie in films. Fear and Loathing in Las Vegas keek ik ook al niet af. Maar als het niet zo laat was geweest en ik niet deze dag lekker naar het strand was geweest en vier uur rijden (wat dit extra vermoeid maakte) had deze film denk ik wel afgekeken. Jim Morrison was toch een historische figuur waar ik wel voldoende geintereseerd in ben (in hoe hij leefde).
Buna, ce faci? is een Roemeense film die het verhaal van een ouder echtpaar waarvan het huwelijk al lang ingeslapen is en het enige leven de brouwerij komt van hun opgewonden tienerzoon die denkt dat hij 'the man' is. Vader was ooit succesful concertpianist maar na een ongeluk met zijn hand kan hij nog alleen de muziekbladen omslaan voor de nieuwe pianist van het orkest. Moeder werkt in een wasserette. Als moeder 's avonds eens alleen in de zaak is en vader op tournee met het orkest raken ze zonder het van elkaar te weten met elkaar aan de praat in een chatroom. Ze worden al snel verliefd op elkaar als chatpartner, terwijl hun huwelijk in het dagelijks leven steeds verder afgleidt.
De film is geregiseerd door Alexandru Maftei. Alweer een nieuwe naam uit de Roemeense school/New wave, die nu echt wel een New wave genoemd mag worden zoals de Franse New Wave in de jaren 70.
Deze film is een tragikomedie die sterk te vergelijken is met de films van Mike Leigh (Happy-go-Lucky, Another year). Het is zeker geen slechte film, zelfs een goede. Het schetst een teder en tegelijkertijd ook tragisch portret van een huwelijk en specifek de chat sessies zijn erg mooi in beeld gebracht. De film is dan ook zeker het bekijken waard mocht je hem ooit tegenkomen maar toch mist voor mij ook een zekere 'umphh' die de film echt iets speciaals zou kunnen maken.
Pas op! Dit artikel bevat beelden die niet geschikt zijn voor kleine kinderen.
Een vraag die me op dit moment nauw aan het hart gaat is welke films kan ik wanneer aan mijn kind(eren) laten zien? Niet dat ik mijn kind nu voor de TV wil hebben, ik probeer het zelfs zoveel mogelijk te beperken, maar ja ... dat lukt natuurlijk niet altijd.
Als ik terug denk aan mijn eigen jeugd dan herinner ik mij bijvoorbeeld dat toen ik een jaar of zes was per toeval een voorstukje te zien kreeg van de film Ghostbusters. Specifiek de scene waarin Slimer een hotel onveilig maakt. Van schrik verstopte ik me achter de bank. Volgens kijkwijzer.nl is Ghostbusters echter al voor zes jaar en ouder. Ook herinner ik me dat ik rond een jaar of tien bijvoorbeeld al Rambo, First Blood Part I (zestien jaar en ouder) zag. Ik begreep natuurlijk de sociale context van de film niet maar het geweld was in mijn beleving vergelijkbaar met een serie als The A-team. Daarnaast zag ik ver voor mijn twaalfde (weer kijkwijzer) Star wars, met daarin de onthoofding van Obi-wan Kenobi, en Indiana Jones waarin ook mensen in een vliegtuigpropellor belanden, nazi's smelten, en harten uit mensen getrokken worden terwijl ze nog leven. Wat betreft TV keken we ook naar series als eerder genoemde The A-team en Star-trek, waarin ook wel regelmatig iemand door geweld om het leven liet kwam. De kijkwijzer is dus niet echt te vertrouwen want ik vind niet dat ik van al dat geweld in mijn jeugd veel slechter ben geworden.
Op movies.com schrijven nu twee Amerikaanse filmschrijvers/bloggers over dit onderwerp. De eerste is Scott Neumyer met zijn column 'raising a cinephile: they thank you later for it'. Hij heeft nu een dochtertje van 3 en zijn ultieme doel is (zo schrijft hij) dat zijn dochter op haar achtste verjaardag vraagt of ze Citizen Cane mag zien. Zijn eerste poging om zijn dochter cinefiel te maken was door haar 'Fantasia' voor te zetten: Disney plus klassieke muziek, dat moest een goede keus zijn. Zijn dochter rende schreeuwend weg. Dit had ik hem ook wel kunnen vertellen. Fantasia is namelijk alle meest psychedelische disney scenes uit andere disney films op een rijtje zoals dansende bezemstelen, nijlpaarden in tutu's en roze olifanten. En wat die roze olifanten betreft was de dronken dumbo scene na Ghostbusters meteen mijn 1na naarste filmervaringen uit mijn jeugd. Dan zag ik nog liever Jaws mensen opeten. Zijn latere columns gaan gelukkig meer over de links die de kinderseries waar zijn dochter nu naar kijkt met klassieke films hebben, zoals bijvoorbeed de gastacteurs bij Elmo in de TV serie voor de kleintjes.
De tweede schrijver is Sean o'Connell. Hij heeft een column getiteld: When can I watch that with my kids, waarin hij regelmatig zijn kinderen van drie en zeven een (kinder)film voorzet en bespreekt wat zij er eng of juist leuk aan vonden en of de film geschikt is voor kinderen van die leeftijd. Zo besprak hij al films als Spy Kids, Harry Potter 1, The wizard of Oz, The Sound of Music, en Transformers. Dit is wel interessant om te lezen maar ik zet hierbij wel mijn etische vraagtekens. Moet je zeker een drie jarige al achter Harry Potter zetten , met pratende slangen en al?
De vraag is dus, hoe moet je de keuze maken van wat je kinderen kunnen/mogen kijken en wanneer. Ik heb ook een DVD kast vol waarvan op een dag mijn kind(eren) op een gegeven moment zullen vragen 'Papa, mag ik die zien?'. Tot nu lukt het nog vrij aardig om de keuze over te laten aan mijn kind. Natuurlijk koop ik alleen verantwoorde dingen envooralsnog zijn Winnie de Poe, Dribbel en kikker nog favoriet, maar Alfred J. Kwak wordt ook al gekeken. Die laatste kan soms al behoorlijk eng zijn zoals ongeveer de hele familie kwak die onder een auto terecht komt. Althans, dit is eng voor mij wanneer ik de geest van een drie jarige probeer voor te stellen.
Ook vind ik het best om hem kennis te laten met klassieken, zoals Scott Neumyer, maar ik denk dan wel aan klassieken die bij de leeftijd passen. Zo is mijn kind nu aan Jungle Book toe. Ook hiermee leert hij denk ik in de loop der jaren wel verschil in kwaliteit te zien, zonder dat het gedwongen is, en voor mij hoeven ze op hun achtste echt nog niet Citizen Kane te kijken. Bovendien ook Jungle Book kwam soort-van, van mij kind zelf uit. Bij een winkelaktie een paar jaar geleden hadden we ooit eens een paar Jungle Book speelfiguren gekregen. Dat leidde natuurlijk eens tot de vraag: wie is dat? Waardoor je eens een youtube filmpje laat zien ... en zo komt van het een het ander. P.S. Dis is meteen een voorbeeld van uitgekiende marketing natuurlijk. Uiteindelijk blijven we (ook) slaven van de commercie.
Wanneer er iets op TV gezocht moet worden zoek ik het kanaal uit maar moet het kind bepalen of hij het wil zien, en zijn er geen dingen waar papa en kleine het over eens zijn, ... dan maar weer Winnie de Poe (dat is namelijk voorlopig nog altijd goed).
En tot slot zijn er ook nog andere manieren om je kinderen te beinvloeden in hun filmsmaak, zelfs zonder dat daar een film aan te pas komt.
De Bechdel Test is een test voor films op het feit of een film een conversatie bevat tussen twee vrouwen, die niet over mannen gaat. De test is bedacht in 1985 (door Alicon Bechdel) en wil niets zeggen over de kwaliteit van de film maar wil een maatstaf zijn voor hoe er in hollywood tegen vrouwen aangeken wordt. Verrassend genoeg slaagt van de 2500 die aan deze test onderworpen zijn slechts de helft voor deze test. Wat (verrassende) recentere voorbeelden van films die de test niet doorstaan zijn bijvoorbeeld:
The social network: waarbij de schrijver van de film zelf opmerkte dat in deze film de vrouwen opzettelijk voorgeschoteld worden als 'prijzen'.
Harry Potter & The Deathly Hallows Part 2: waarbij bijvoorbeeld Mrs Weasley wel iets naar Bellatrix Lestrange schreeuwt, maar daar komt geen antwoord op.
Avatar: waarbij Neytiri wel met haar moeder praat maar dat gesprek gaat over Jake (een man waarin zij interesse heeft.
en De orignele Star Wars Trilogie en de hele The Lord of the Rings: waarbij het minieme aantal vrouwelijke karakters elkaar zelfs (zo goed als) nooit ziet.
Denk dus bij de volgende film die je kijkt ook eens voor de grap aan de Bechdel Test.
Ook deze film had ik in eerste instantie links laten liggen. Na Reservoir Dogs en Pulp Fiction was Jacky Brown toch wat minder en De Kill Bill's lagen ook niet echt in mijn straatje. De Grindhouse film Death proof heb ik meteen overgeslagen want bewust een B-film maken met een 60 voudig (of misschien wel 600 voudig) budget, daar zet ik toch mijn vraagtekens bij. De synopsis van Inglorious Basterds stond me ook niet echt aan: een groep amerikanen die op brute wijze duitsers afslacht, het zal wel.
Maar, de uitgebreide lofzang van met name Sergio Leone's Infield Flyrule deed mij echter wel smachten om deze film eens te zien. Helaas ging ik een dag voor het De Nacht van het Witte Doek 2010 waar deze film draaide door mijn rug en kon ik niet meer gaan. Daarna was het er simpelweg niet meer van gekomen om deze film te gaan kijken.
Dus na een lange voorgescheidenis heb ik deze film eindelijk dan gekeken en ten eerste moet ik opmerken dat de opdeling in hoofdstukken hem uitermate geschikt maakt om hem in delen, tussen door, te kijken. Hij kijkt als een boek dat je na een hoofdstuk of wat weer eens weglegt tot de volgende keer. De sterke kant van de film is ook de lange rust die gepakt wordt voor de climax van elk hoofdstuk. Dat versterkt niet alleen de impact van de aktie maar ook de karakters/acteurs. Dan is er ook nog het ongeloofelijk goede spel van Christopher Walz die een geweldige karikatuur van de Jew Hunter (Landa) maakt. De kwaliteit zit hem erin dat hij zichtbaar van zijn rol geniet, en weet dat het een karikatuur is, zonder dat het een 'alo alo' typetje wordt. Tot zover het positieve.
Want wat mij toch een beetje aan het wankelen bracht bij deze film was het feit dat deze film eigenlijk maar voor een derde (of zelfs minder) over de Basterds gaat waar de film zijn naam aan te danken heeft. Landa vestigt zoveel aandacht op zich en dan is er nog een gelijkwaardige (in tijd) rol voor bioscoopeigenaresse Shosanne Dryfus (een opmerkelijk op een jonge Uma Thurman (Pulp Fiction, Kill Bill) gelijkende Melanie Laurent), dat de Basterds naar de achtergrond verdwijnen. De film had bijna beter The Jew Hunter kunnen heten (maar misschien had dat in Amerika weer niet gekund).
Ook de rol van Brad Pitt is niet zo sterk, en ik vraag me af hij wel de juiste keus was. Brad Pitt is goed in serieuze rollen, of zoals in 12 monkey's als gek, maar niet als 'tough guy' texas nazi-hunter (die nauwelijk zelf in aktie komt) en eigenlijk maar een typetje is. Hiervoor had Tarantino beter een specialist in typetjes zoals Johnny Depp kunnen nemen of met een knipoog iemand als Harvey Kietel (Reservoir Dogs, Pulp Fiction) of een veteraan als Tommie Lee Jones kunnen nemen.
In navolging van het Chaos cinema video essay van Matheas Stork heeft Jim Emmerson, redacteur van de Chicago Sun-Times, en filmblogger, een driedelig video essay met shot voor shot analyses van auto achtervolgingen in film. Dit is zeker het bekijken waard voor de filmliefhebber.
In het eerste deel behandelt hij wat er volgens hem mis is met de truck achtervolging uit The Dark Knight. Bewust heb ik dit deel overgeslagen omdat ik van deze film helemaal niet wil weten wat er mis is. Bij deze film ga liever in de film op, ondanks de miniscule onlogica's of inperfecties en geheel toevallig wilde ik afgelopen weekend The Dark Knight zelf nog eens kijken (en ervan genieten), wat ik ook gedaan heb.
In het tweede deel behandelt Jim Emmerson een moderne, goed gemaakte achtervolgens scene uit de film Salt (met Angelina Jolie). Het is indrukwekkend om de details waar aan gedacht wordt te leren kennen. Af en toe refereert Jim weer terug aan The Dark Knight (even de oortjes dicht doen dan).
Tot slot behandelt Jim een aantal klassieke achtervolgingen, namelijk die van The French Connection (met Gene Hackman), Bullit, en The Line up, ook weer om duidelijk te maken hoe het wel moet en de details (en de effecten van miniscule shots) te leren kennen.
De origine Star-trek serie stamt al uit 1966. In jaren 80 barstte echter de serie pas echt uit met de serie The Next Generation, verscheidene vervolgseries en de vele films. Op de middelbare school was ik nog een echte volger van The Next Generation maar in mijn studententijd zwakte mijn interesse steeds meer af totdat ik voor mijn gevoel helemaal star-trek moe was. Daarom had ik in eerste instantie deze film ook links laten liggen.
Maar gedreven door de goede reviews (94% positief op rottentomatoes) wat meer is dan bijvoorbeeld Lourdes (92 %), A Serious Man (88 %) en Inglorious Basterds (86%) uit datzelfde jaar, besloot ik deze film toch maar eens te gaan kijken.
En ik moet zeggen, het eerste half uur (op aarde) was best wel leuk. Het was erg verfrissend om in zo'n jonge cast geintroduceerd te worden in wereld van Star- Trek. Echter daarna is de nieuwigheid er snel van af en vervalt de film al snel in een oude, vertrouwde, maar o-zo standaard Star-trek film: Bad Romulan wil wraak nemen op kirk of spock of zo en probeert de enterprise te vernietigen.
Mijn conclusie is dan ook dat ik er goed aan gedaan had om deze film links te laten liggen, en dat ik toch echt te oud ben hiervoor.
Het was weer 11 september en dus was deze film ook weer op TV. Toen hij uitkwam en de eerste keer op TV trok hij mij eigenlijk helemaal niet zo aan (anderhalf uur kijken naar mensen in een vliegtuig dat gekaapt is en waar je de afloop al van kent) maar nu bleef ik er toch voor ziten. Al moet ik bij deze review voor de eerlijkheid zeggen dat ik de eerste 10 minuten van de film gemist heb (maar ik denk niet dat dit veel uitmaakt (voor de review).
United 93 vertelt het verhaal van het vierde vliegtuig dat op 11 september gekaapt werd en in de bossen van pensilvania terechtkwam (in plaats van het aangenomen doel: het kapitool in Washington).
Tot mijn verrassing werd in deze film echter ook het waarom dat NORAD (de amerikaanse luchtverdediging) onmachtig was om de terreur te stoppen bij het verhaal betrokken. En dit is ook precies het zwakke punt van deze (anders) spannende film. Want net als dat er soms aanpassingen gedaan moeten worden om een film gebasseerd op een boek spannend te houden moet dat ook met de werkelijkheid. Dit gedeelte van het verhaal voegt namelijk niets toe en lijdt nergens heen (en verdwijnt compleet uit beeld het laatste half uur dat zich in zijn geheel afspeelt in het vliegtuig). In een film hoort zo'n uitgebreide verhaallijn toch ergens toe te lijden (een climax). Ze had in deze film dus beter weggelaten kunnen worden.
Voor de rest is het een film waar je toch voor blijft zitten. Het is een film die boeit, wel een beetje 'Amerikaans' sentimenteel is (wat betreft 9-11) maar ook weer niet te gortig.
In 2000 heb ik zelf op de twin-towers mogen staan, en nadat ze niet meer waren, ben ik om het me realiseren in 2002 nog eens teruggegaan naar ground-zero, en zelfs na 10 jaar blijft het zien van deze gebeurtenis onwaarschijnlijk voor mij.
Sinds jaar en dag is er een hollywood wet die zegt dat in een film de kijker altijd moet weten waar hij zicht bevindt (oftewel de camera) en waar de spelers in de film zich bevinden.
Mathias Stork, een duitse filmdocent in Los Angeles maakte recentelijk een tweedelige documentaire/lezing over de observatie dat aktiefilms heden ten dage almaar sneller en sneller en groter en groter moeten en die de voorgaande stelregel overboord gooien. Hij noemt dit Chaos Cinema. Michael Bay (Transformers) is hier natuurlijk het meest bekende en duidelijke voorbeeld van maar je ziet het overal. Vergelijk bijvoorbeeld maar eens de klassieke achtervolging uit The French Connection met die uit The Island (Michael Bay).
The French Connection Achtervolging
The Island Achtervolging
Wanneer is dit eigenlijk ontstaan? Het eerste voorbeeld dat ik ken (uit mijn hoofd) is de openingsscene uit Steven Spielbergs Saving Private Ryan, waarin hij desorientatie gebruikt voor de landing in normandie. Alleen Spielberg, desgevraagd naar welke aktie stijl hij aanhoudt (en dus een beetje curieus):
"I go for geography. I want the audience to know not only which side the good guy's on and the bad guy's on, but which side of the screen they're in, and I want the audience to be able to edit as quickly as they want in a shot that I am loath to cut away from."
Ofwel:
"Ik ga voor orientatie. Ik wil dat het publiek niet alleen weet aan welke kant de goederikken en de slechterikken staan, maar ook aan welke kant van het scherm, en ik wil dat het publiek snel zelf kan selecteren [waar hij naar kijkt] in een shot waar ik niet graag van weg ga."
Waardoor is het eigenlijk ontstaan? Stork stelt op dat de snelle informatie en jongerencultuur die een constante adrenaline stoot nodig hebben de reden is. Het is zeker een reden waarom deze vorm van aktie zo populair is geworden en het (publiek) succes (en vasthoudendheid in stijl) van Michael Bay heeft dit zeker teweeg gebracht. Maar, een dikke tien jaar geleden was 'bullit time' helemaal je van het en volgden de ene superslomo aktiescene de andere, met hetzelfde (adrenaline gevend) effect. Het jongere publiek houdt volgens mij gewoon van extremen en trends en tegendraads (de chaosfilm als tegenreactie op de klassieke aktiefilm) en als de jongere verzadigt is met deze vorm van aktie komt er weer een andere.
Is chaos cinema nu goed of slecht? Chaos Cinema hoeft niet per see slecht te zijn. Het kan bijvoorbeeld ook ten goede gebruikt worden om de desorientatie van de hoofdpersoon te versterken of het onvoorspelbare van de omgeving, zoals bijvoorbeeld in The Hurt Locker en ook nog wel in de Bourne films. Echter, het feit blijft dat chaos films vaak om deze reden afgekraakt worden door critici die nog aan de oude stelregel hangen. Het hangt echter ook sterk samen met de leeftijd en het tijdsbeeld. Wat ik tiener vet-cool vond (en dus goed), vind ik nu soms waardeloos. Wat mij betreft hangt de kwaliteit niet samen met of de film een chaos aktiefilm is. The aktie in The Dark Knight verloopt op bepaalde momenten (met name de vrachtwagenachtervolging) behoorlijk chaotisch maar dit stoort mij niet, en blijft gelukkig ook beperkt. De eerste Transformers film was best aardig popcornvermaak. Mijn punt van kritiek van die film was eerder het erg lang dradige tussenstuk en het onbenullige verhaal dan de aktie.
Wat mij betreft zijn er veel belangrijke factoren die een film maken of breken dan de aktie, namelijk: script, emoties, karakters, editing, acteurs, regie. Daar reken ik een film eerder op af dan op chaotische maar soms toch wel vet-coole aktiescenes.
Ed Catmull, de grondlegger van Pixar Studio's (en dus films als Toy Story, Finding Nemo, Wall-E en Up) maakte in 1972 als student aan de Universiteit van Utah al 3d computer animaties. Dit filmpje, met de animatie en de making off, is nu opgedoken op het internet en het bekijken waard. Zeker omdat dit filmpje al bijna 40 jaar oud is en je je moet bedenken wat een werk dit moet geweest zijn op de computers van toen (die hij moest delen met andere studenten).
Nu Het Witte Doek er weer op zit wil ik ook weer soundtracks van films gaan bespreken, omdat er nog zoveel memorabele soundtracks zijn die het (her)ontdekken waard zijn. Ik begin vandaag echter met het omgekeerde. Convoy van CW McCall is namelijk de enige popsong waarop ooit een film is gebasseerd, namelijk het gelijknamige Convoy uit 1978 met zanger/acteur Kris Kristofferson, Burt Young (beter bekent als Pauly uit de Rocky films) en Ernest Borgnine.
Als kind zag ik alleen de aktie (het in elkaar rijden van poltie auto's door de machtige vrachtwagens) maar later vond ik uit dat de film toch (zelfs meer) over andere dingen ging. Convoy (het lied) is een simpel country lied over een groep truckers die een convooi vormen en achterna gezeten door 'The Bears' (de politie). De film is echter net zoals Rocky meer een sociaal drama en protest film voor werkgelengheid en sociale rechten voor de lagere klassen in Amerika in die tijd.
The Way Back vertelt het waargebeurde verhaal van een groep gevangenen in een russisch werkkamp in Siberie in 1940 die ontsnappen en helemaal naar India pogen te lopen.
De film is indrukwekkend en gewoon goed .. maar toch mistte er iets voor mij, een tikkeltje zout misschien? Daarmee bedoel ik dat de verschillende karakters van de groep gevangenen wel goed worden neergezet maar de film duikt niet in het diepe en wordt geen ervaring zoals Black Swan, of de emoties weergeeft als Biutiful dat wel konden.
Vooral het eerste deel van de film is erg boeiend, van het leven in het werkkamp tot de tocht door de siberische kou. Maar zo rond de tijd dat de gevangenen mongolie bereiken wordt de film toch ook een beetje een standaard overlevingsfilm, en is de pit er een beetje uit, maar misschien komt dat ook doordat ik regelmatig de survival guy op discovery channel gekeken heb die het zelfde laat zien (alleen niet voor het echie).
Deze film was enorm slecht ontvangen toen hij uitkwam en ik heb hierom lang zitten denken of ik deze film wel moest kijken, maar aangezien ik dit jaar ook naar X-men: First Class geweest was dacht ik. Laat ik het maar doen, dan heb ik ze alle X-men films tenminste gezien. Bovendien zag de aktie in de trailer er ook nog niet zo slecht uit.
X-men Origins: Wolverine vertelt het achtergrond verhaal van (verrassing) de X-men Wolverine (Hugh Jackman) en specifiek hoe hij aan zijn metalen skelet gekomen is.
Voor lange tijd is de film nog niet eens zo slecht. Er zit een plot in de film en de aktie is zeker niet slecht. Het probleem met het plot is echter dat dit al zo ongeveer behandelt is in de X-men trilogie en met name in X2 waar Wolverine ook het dragende karakter was. Dit maakt dit plot dus niet echt boeiend.
Maar zoals gezegt. De aktie is OK (als je van een beetje over de top houdt) ... tot het einde dan, want het eind gevecht is volslagen over de top en dus volslagen belachelijk. Meer klauwen ga ik dan ook niet in deze review zetten.
De maand augustus was toch wel erg intensief met En de Witte Doek Website bijhouden En mijn meest memorabele films er uit spugen, en ik doe het allemaal als hobby, tussendoor, naast mijn dagelijks leven. Ik wil het eigenlijk dan ook nu even een beetje rustiger aan doen met bloggern, maar ja, ik heb nog een paar artikeltjes in mijn hoofd en die moeten er dan ook uit.
Afgelopen zomer was ik weer eens in de efteling en mijn doelstelling is om alle attracties in het park eens gedaan te hebben. Nu had ik vele al eens gedaan maar de Panda droom nog niet. Aangezien het redelijk druk was en we er per toeval tegenaan liepen was de tijd daar om deze attractie ook eens af te vinken. De Panda Droom (voor wie het niet weet) is een 3d film van het WNF, met ook fysieke effecten. Bij deze film zag ik voor het eerst duidelijk de 3d (we zaten vrij vooraan) en ze heeft me doen overwegen om toch weer eens een goede 3d film te proberen, ondanks dat ik ook in de Pandadroom dat misselijke gevoel in mijn hoofd kreeg van het kijken.
De enige andere 3d film die ik ooit gezien heb was Avatar en daar zag ik de meerwaarde niet zo (maar wel weer dat misslelijke gevoel), maar daar zat ik vrij ver achteraan in de zaal en in de efteling zat ik vooraan. Misschien is dat het verschil. Als ik nog eens naar een 3d film ga moet het wel een goede film zijn en in 3d opgenome zijn (zoals avatar) . Wellicht is The Hobbit volgend jaar kerst wel een optie. Alhoewel, het kijkt nog steeds niet plezierig en als ik naar een film ga wil ik toch plezier hebben.
Het vervelende drukkende gevoel dat ik in mijn hoofd krijg wordt (meteen al als ik de bril op zet) nu ondersteunt door een onderzoek van L Mark Carrier, van de California State University. Hij deed onderzoek onder 400 mensen (een flinke filmzaal vol) naar wat zij van het kijken naar een 3d film vonden. De ondervraagden vonden niet dat zij meer in de film opgingen, konden niet meer details herinnernen achteraf, vonden niet dat ze meerwaarde kregen, en kregen hetzelfde gevoel bij de film als de mensen die naar de 2d versie van dezelfde film keken. Wel kregen ze hoofdpijn, misselijkheid en problemen met het zicht.
Iedereen moet voor zichzelf uitmaken of zij de voorkeur geven aan een 3d film, en dan gaan of niet gaan. Mijn voorkeur gaat nog steeds uit naar de klassieke 2d film/bioscoop ... maar Panda Droom was wel erg leuk.
Het was weer een biutiful Witte Doek weekend. Het was wel redelijk frisjes 'savonds maar het was droog en windstil, en vooral op zaterdag en zondag was het festival goed bezocht. Aangezien ik deze film nog niet gezien had nestelde ik mij zaterdag avond in de prachtige tuin van museum De Wieger, dat nog steeds helaas door de bezuinigingen moet sluiten. Hopelijk kan deze locatie wel voor het festival behouden blijven.
Biutiful vertelt het verhaal van de loesche sjacheraal Uxbal (Javier Bardem) die te horen krijgt dat hij nog maar enkele maanden te leven heeft en vergeving zoekt voor zijn zonden voordat hij sterft.
Allejandro Gonzalez Inarritu (21 grams, babel, amores perros) levert een heftige doch prachtige donker blauwe film af en Bardem is fenomenaal als de trieste , emotionele Uxbal. Bardem was genomineerd voor de beste acteurs oscar in deze film, en dat hij hem niet gekregen heeft toont wat mij beterft maar weer aan hoe de context er doe doet bij deze prijzen. Colin Firth had hem natuurlijk ook wel verdient gewonnen (voor THe King's Speech) maar dat hij won heeft volgens mij ook te maken met dat hij wel engelstalig is en met het feit dat hij hem het jaar ervoor niet kreeg (voor A Single Man).
Vandaag begint de 20ste editie van Het Witte Doek en eindig ik mijn terugblik op 20 jaar filmgischiedenis. Rest mij net zoals voor de jaren 80 en jaren 90 het lijstje van films die het net niet haalden in mijn top 10.
1. Gladiator Ridley's Scott spektakelstuk en niet echt waarheidsgetrouwe film stond mij in het begin niet eens echt aan. Ik herinner me nog dat ik behoorlijk wat kritiek op de film had toen ik hem voor het eerst zag. Nu echter zie ik het als een subliem stuk vermaak en Shakespeareaans kroningsdrama ineen.
2. Love Actually DE Rom-com allertijden met voor ieder wat wils. De reden dat ik hem niet in mijn lijst memorabele films heb gezet is (dat ik toegeef) dat ik hem nu zo vaak gezien heb dat de frisheid er een beetje af is.
3. De Spider-man Trilogie Spider-man was toch wel een (zaterdagmorgen tekenfilm) jeugdheld van me. Nu ik in het reine gekomen ben met Spider-man 3 mag deze toch wel een beetje camp verfilming eigenlijk bijna niet ontbreken onder het kopje memorabel. Zeker memorabel (om een andere reden) is de teaser trailer voor de eerste film die enkele maanden voor 9/11 werd uitgebracht en daarna om begrijpelijke reden werd teruggetrokken. Het is eigenlijk zelfs een mooi eerbetoon aan de twee torens.
4. The Way I Spent The End of the World (en De Roemeense Film) Ik heb een (persoonlijk gedreven) voorkeur voor de Roemeense film en dat heb ik al vaker kenbaar gemaakt, en daarom niet in mijn lijst (en zoveel andere keus), maar ik neem toch nog even de gelegenheid om ze te vernoemen.
5. Fateless Een Hongaarse film en de enige film waar ik ooit voor naar Amsterdam ben gereist om hem te kunnen zien. Een erg indrukwekkend en schokkerend oorlogsdrama over het leven in Auschwitz.
6. Slumdog Millionaire Dit is de tweede keer dat Danny Boyle in mijn lijstje van runners up staat. Slumdog was een goode combinatie van entertainment dat ook serieuzere thema's behandelde (uitbuiting van kinderen)... En de gezamelijke indie-dans na he slot van de film liet je weer zien dat het een film was waar je naar keek en was overweldigend (in contrast met de film).
7. Master & Commander: Far Side of the World Bijna had deze film mijn top 10 lijst gehaald maar ik heb hem uiteindelijk laten vallen voor Dogville. Wat mij betreft is dit 1 van de meest ondergewaardeerde films van de jaren 00. Geen sensatie aktiebeluste film maar een historisch aannemelijke weergave van een zeeslag in de napoleontische tijd met Russel Crowe en Paul Bettany (ook Dogville).
8. Amelie Erg zoetsappig maar het was een grote hit toen hij uit was en ook Jeane Piere Jeunet (City of Lost Children, une long dimanche de fiancee, delicatessen) is een unieke regiseur die wel aan Burton doet denken
9.Sin City Een brute en unieke film-noir stripverfilming met een sterrenkast.
10. Girl with a Pearl Earring Een hollywoodfilm over een Nederlands onderwerp (Vermeer) met top acteurs als Scarlett Johanson en Colin Firth. Het was daarna blijkt ook de doorbraak van Firth als serieuzer acteur (na rom-coms en costuum drama's) en heeft hem misschien wel geleid naar a Single Man en the King's Speech.
9. Pan's Labyrinth The Dark Knight heeft wat mij betreft de memorabe status dan nog niet bereikt maar Guillermo Del Toro's Pan Labyrinth uit dat zelfde jaar heeft dat wat mij betreft wel. De film is uniek in zijn combinatie van fantasie sprookje en realisme en het feit dat deze film over de spaanse burgeroorlog handelt. Dat laaste stukje historie wordt namelijk niet zo vaak behandelt in film en hoe de oorlog in de bossen in beeld wordt gebracht is precies zoals ik me Hemmingway's From Whom The Bell Tolls voorstelde toen ik die las. Daarnaast is Del Toro's voorkeur voor make-up en decors (boven CGI) zeer te waarderen. Het geeft de film een extra authentiek karakter (ook al is het fantasie).
10. Dogville Een unieke en enigszins historische film was zeker ook Lars van Trier's Dogville. De film werd in zijn geheel opgenomen in een verlaten studio met zo goed als geen decor stukken maar simpelweg lijnen op de grond. De film vertelt het verhaal van een mafia dochter die in een verlaten bergdorp terechtkomt en daar een beter leven wil creeeren voor de dorpsbewoners, maar van een hele koude kermis thuiskomt. Opmerkelijk was de hoofdrol van Nicole Kidman omdat het een gewaagde rol voor iemand van haar status was.
De kracht van de film, en de impact van de gebeurtenissen aan het einde worden versterkt door de manier waarop de film gemaakt is. De kijker wordt meegezogen om zijn verbeelding te gebruiken in dit meer theaterstuk dan film en die verbeelding komt van Trier goed van pas.
Dogville was de eerste film van zijn Amerikaans historische trilogie. Manderlay, een paar jaar later (maar zonder Kidman) was het toch wat mindere tweede deel. Het verrasingseffect was er een beetje af denk ik. Het derde deel van de trilogie is helaas op dit moment nog niet gemaakt en na van Trier's uitspraken tijdens Cannes dit jaar vraag ik me af of er nog een Hollywoodstudio is en acteurs zijn die hem hierbij nog willen steunen.
Ik heb nu de status van 1000 stemmen bereikt op de moviemeter maar ik moet zeggen dat vooral de laatste 70 behoorlijk graven in mijn geheugen was. Mijn 1000ste stem was uiteindelijk Nanny Mcphee. Mijn 1001 was Drop Dead gorgeous, een aardig niemandalletje met Kirsten Dunst die ik ooit een 's avonds laat gezien had en daardoor kwam ik ook nog op Serial Mom, een zwarte komedie over een moeder die het helemaal gehad heeft. In die lijn herinnerde ik mij vanochtend dan ook Death Becomes Her met Bruce Willis, Meryl Streep en Goldie Hawn.
Ik heb nu besloten dat 1000 een mooi aantal is om niet meer actief verder te gaan zoeken naar films die ik ooit gezien heb, en me herinner. Wellicht komt er regelmatig nog 1 bij want bijvoorbeeld in het genre 'er is niets op tv, ach Net5 heeft nog een rom-com' heb ik volgens mij nog wel wat stemmen te winnen (wanneer ze beginnen te dagen als ze voor de zoveelste keer op TV zijn) en natuurlijk zal ik de films die ik ga zien toevoegen zodat het aantal films toch gestaag verder zal groeien. Maar ... het illustere aantal van 2100, wat mij dicht bij de top 250 zou brengen ga ik zeker niet halen. Ik ben blijkbaar toch niet zo filmgek als dat ik dacht.
7. Crouching Tiger, Hdden Dragon Op een studentikoze avond moesten ik en een vriend kiezen: of we gaan naar Traffic (Met Michael Douglas en Zeta Jones) of we gaan naar Crouching Tiger, Hidden Dragon. We besloten naar de laatste te gaan en na de film leek dat absoluut de juiste keus. Later kwam ik er achter dat Traffic ook zeker geen verkeerde keus was geweest en beide films staan dan ook nu in mijn DVD kast.
Een fantasie aktiefilm als Crouching Tiger had ik nog nooit gezien. De film was visueel spectaculair en ik wist niet dat er ook chinese tragedie bestond. Ik durf ook te beweren dat ik door Crouching Tiger ik meer anderstalige en art-house films ben gaan zien.
8. La Meglio Giuventu Deze film was origineel bedoeld als mini TV serie maar werd zo goed bevonden dat zij uitgebracht als film. Dit werd dus wel een film (in twee delen) van bij elkaar 6 uur. De film was een familiekroniek die de geschiedenis vertelde van twee broers in Italie van de jaren 60 tot nu, met als achtergrond de geschiedenis van Italie van de laatste 40 jaar. In die tijd (2004) hield ik wel van extremen en ging ik bijvoorbeeld naar Tantalus (11 uur lang griekse tragedie theater) en zag ik dus ook La Meglio in de bioscoop (beide delen achter elkaar).
Doordat er die tijd genomen wordt voor de karakters heb je echt het gevoel dat je deze mensen leert kennen en hij doet je beseffen dat we tegenwoordig veel te weinig tijd voor onszelf, elkaar, en het leven nemen.
Richard Sargent heeft een poster gemaakt met 180 film robots. Degene die de meeste robots herkent wint een gesigneerde kopie. Je kunt je antwoorden sturen naar richard@hopwellstudios.com.
Als ik een keer lang met de trein moet of zo ga ik er misschien wel een poging aan wagen, maar voorlopig ben ik druk bezig met de moviemeter.
Ik heb nu de moviemeter ontdekt. Moviemeter is een website waar je vooral heel makkelijk kan bijhouden welke films je gezien hebt. Je kunt een stem (met een vijf sterren systeem) uitbrengen op duizenden films. Je kunt ook je eigen reviews schrijven, commentaar geven en er zijn diverse fora. Het is een soort van Nederlandse versie van imdb zonder alle details over elke film.
Eerst was mijn doel om in de top 250 van gebruikers te komen die de meeste scores aan films hebben gegeven. De nummer 250 heeft op dit moment bijna 2100 films van een score voorzien.
Ik ben dus als een gek op alle films gaan stemmen die ik ooit gezien heb. In eerste instantie heb ik de toplijsten van elk jaar op moviemeter afgewerkt (om maar eens een klassiek brabants woord te gebruiken). Daarna ben ik gaan zoeken naar regiseurs (zoals Spielberg) en acteurs waar ik veel films van gezien heb (zoals in mijn jeugd Schwarzenneggen, Stalone en Tom Hanks) en heb ik natuurlijk ook mijn hele DVD kast ingevoerd. Daarna moest ik puur op mijn geheugen werken.
De regel is wel dat ik een film in zijn geheel gezien moet hebben, van begin tot eind, dat ik me natuurlijk dit nog moet kunnen herinneren en dat ik me ook nog herinner wat ik toen van de film vond.
In eerste instantie dacht ik dat ik die 2100 misschien wel ging redden maar al snel bracht ik de schatting van films die ik gezien had terug naar 1500 films en nu denk ik dat ik eerder rond de 1200 films uit ga komen. Ik zit op het moment van schrijven namelijk pas op 755 maar ben nu van plan om alle jaren (2001 tot nu) beschikbaar op boxofficenl.net.
Vandaag bespreek ik twee (of eigenlijk drie) films die erg zwaar op de maag lagen en je voor enige tijd niet meer los lieten.
5. Hotel Rwanda Ik heb flink getwijfeld tussen Hotel Rwanda en Der Untergang in deze lijst. Beide kwamen rond dezelfde tijd uit en waren erg bruut/shockerend. Der Untergang was ijzersterk door het mentale instorten van Hitler te koppelen aan het fysieke instorten (en de radeloosheid) van Berlijn dat (in hun gehersenspoelde ogen) de almachtige leider kwijt was.
Echter Hotel Rwanda maakte meer impact en hoort meer memorabel te zijn omdat de Rwandese geschiedenis veel recenter en nu alweer bijna vergeten was door de westerse wereld. Het bracht de wreedheid van wat zich daar had afgespeeld duidelijk in beeld en het gebrek aan daadkracht (of onmacht) van de westerse wereld.
6. Requierm for a Dream Ghandi, Shindler's List, American History X, en Hotel Rwanda zouden zeker verplichte kost moeten zijn voor elke middelbare scholier en op dat lijstje zou Requiem for a Dream ook niet mogen ontbreken. Daran Aranofsky (Black Swan) bracht de gevolgen van drugsgebruik ongeloofelijk hard en onconventioneel in beeld. Het harde zat hem in de jongeren die door hun drugs en poging tot dealen bijna het leven laten en het onconventionele zat hem er in door ook oma aan afslankspillen verslaafd te laten raken omdat ze zo graag in haar faviete spelletjes show wil meedoen en er goed uit wil zien. De boodschap was duidelijk Jongens en Meisjes, Omas en Opas, rijk of arm: Don't Do Drugs! Daarnaast is de psychotische muziek van Clint Mansel ook overgetelijk en wordt deze na 10 jaar nog regelmatig gebruikt in TV programma's en dergelijke.
Vandaag in mijn lijstje meest memorabele films twee broer paren: de gebroeders Nolan en de gebroeders Coen.
3. Memento Heath Ledger's optreden als The Joker in The Dark Knight en zijn persoonlijke geschiedenis zijn zeker memorabel. Maar om 1 of andere reden beschouw ik The Dark Knight toch nog niet als een memorabele film. Misschien moet hij nog een paar jaartjes rijpen en is hier de afsluiter van de trilogie The Dark Knight Rises voor nodig.
De grote doorbraak van de Nolan's: Christopher (als regiseur) en Jonathan (als schrijver) was echter wel uniek en memorabel. In 2000 kwam Memento uit. Memento vertelde het verhaal van een man met geheugenverlies die wraak wil voor de dood van zijn vrouw. Om de kijker hetzelfde gevoel te geven wordt het verhaal fragmentarisch in kleur en zwart wit verteld en loopt het verhaal achteruit (in kleur) en vooruit (in zwart wit). Hierin was Memento een unieke ervaring en zeker het meer malen kijken waard.
4. No Country for Old Men Bewust heb ik in mijn lijstje voor de jaren 90 de gebroeders Coen overgeslagen want Fargo en The Dude zijn zeker memorabel te noemen. Dit heb ik gedaan omdat ik hen hier aan bod wil laten komen. Na The Big Lebowski produceerde de Coen's een paar films die wat mij betreft wat minder sterk waren zoals O Brother Where are Thou? Intolerable Cruelty, en (na No Country) Burn After Reading.
No Country for Old Men was echter weer een ijzersterke film en wat mij betreft De Coen's beste werk (al is a Serious Man daarna ook heel erg knap als je er over na denkt). No Country zat sterk in elkaar met een spannend terwijl de film toch een soort rust uitstraalde en de filosofische overdenkingen van Tommie Lee Jones als oude politieman maakte de film compleet, en Javier Bardhem als stille huurmoordenaar met een compressor evenaart Hannibal Lector als 1 van de beste killers van het witte doek ooit (wellicht een idee voor nog eens een lijstje).
Een meer toepasselijke filmtitel is er bijna niet te verzinnen voor dit moment van het jaar.
1. schrijf voor jezelf
