De Gelukkige Huisvrouw (2010)

De gelukkige huisvrouw vertelt het verhaal van een vrouw met een postnatale depressie. Ze wordt opgenomen en moet daarna weer in haar oude leven zien te integreren.

Het interessante voor mij aan deze film was niet zozeer de rol van Carice van Houten als de moeder maar meer die van haar man en haar moeder, die vol onbegrip tegenover de situatie staan. Ze roepen hiermee de vraag op: wat zou jij doen, en ik vraag me af hoeveel mensen op de manier reageren zoals die in de film gepresenteerd wordt? Ik ben bang dat het er velen zijn. Ja Carice wil haar zoontje vermoorden (in haar krankzinnigheid) maar gelukkig ontdekt haar man dit. Natuurlijk wordt ze opgenomen maar haar man duwt haar aan de kant (om zijn kind te beschermen) in plaats van dat hij haar weer terug probeert te krijgen en haar te helpen met haar ziekte. Ook als zij weer terug is begrijpen haar man en haar moeder niet dat al wat Carice wil is het gemis van haar vader in haar leven te verwerken ... als ze dat nou eens niet deden.

De gelukkige huisvrouw is OK voor een Nederlandse film, waar ik zelf in het algemeen niet zo'n fan van ben. Zij is boeiend genoeg om te blijven kijken, en het acteerwerk is voldoende.

The Descendants (2012)

Ook de descendants sprak mij in eerste instantie niet zo aan. Ik mag George Clooney graag zien spelen en zelfs zijn films van de laatste jaren (The American, Up in The Air) dan zijn vroegere main stream aktiegerichte films (The Peacemaker, Ocean's). Bovendien was Clooney voor deze rol weer eens genomineerd voor een oscar. Wat mij niet zo aansrpak was namelijk het verhaal. Het kwam allemaal een beetje suf 'doorsnee drama' over. Een man wiens vrouw in coma raakt gaat zich weer binden met zijn dochters.
Na veel wikken en wegen heb ik hem dan toch geprobeerd, en dat viel niet tegen. Clooney is aangenaam om naar te kijken, en dan bedoel ik zijn acteerwerk, om verwarring te voorkomen en hij is uitermate geschikt om de emotie van iemand in zijn situatie in de film over te brengen. Hij moet de klap verwerken dat zijn vrouw er niet meer is en daarbovenop krijgt hij nog een (voorspelbare maar goed geintegreerde) klap te verwerken. Bovendien heeft hij nog een moeilijke financiele beslissing te nemen. In al deze dramatische gebeurtenissen kan je aan Clooney zien hoe hij zich moet voelen, wat The descendants tot een verrassend goede en bovenal boeiende film maakt.

Tintin (2011)

 

Thatcher is zeker een deeltje van belevingswereld uit de jaren 80, maar natuurlijk als kind was een groter deel van die jaren 80 het lezen van stripboeken. Ik had echter niet zoveel met Kuifje. Ik was meer van de sussen en wissen en de Asterixen. We hadden thuis wel de leesmap met het 'kuifje' weekblad (die veel stoerdere strips had dan de Donald Duck of de Sjors en Sjimmie) en ik heb ook wel enkele kuifje albums gelezen. Ik twijfelde dan ook of ik deze film moest gaan zien. Uiteindelijk heb ik dat toch gedaan, en niet tot mijn spijt.
Steven Spielberg's Kuifje is een leuke familiefilm voor natuurlijk wel vooral jongens en hun papa's. Jongens kunnen zich vermaken met de spannende aktie, de leuke grapjes (voor die leeftijd) en een spannend mystery. Hun papa's kunnen zich in eerste instantie vermaken uit nostalgie, niet alleen naar toen zij de kuifje strips lazen maar ook naar de aktie die erg doet denken aan de hoogtij dagen van indiana jones. Als je in deze film Kuifje had vervangen door Indy, had je zomaar Indiana Jones and the Secret of the Unichorn te pakken.

Ik moet wel zeggen dat voor jongere kinderen soms iets te volwassen is. Er wordt geschoten, met gevolgen en het drankprobleem van Kapitein Haddock is ook niet meer van deze tijd.

The Iron Lady (2012)

Ik had erg hoge verwachtingen bij deze film. Ik ben namelijk een kind van de jaren 80 en ken Thatcher natuurlijk van de half zes journaals en indertijd voor mij nog de jeugdjournaals. Thatcher was een boegbeeld uit de jaren 80, net zoals reagan en zeker de meest intrigerende vrouw. Ik kon me echter eigenlijk weinig feitelijke gebeurtenissen uit die tijd, behalve IRA aanslagen en economische crisis, maar ook de Falklandoorlog ken ik nog uit de geschiedenislessen van de middelbare school (een paar jaar later). Ik was dus zeer benieuwd ten eerste naar wat gebeurde er ook al weer in die tijd, en ten tweede naar hoe was Thatcher nu in haar onderhandelingen en relaties met anderen (en ook vooral in de thuisomgeving).
 

Met toch wel grote teleurstelling kwam ik er dan ook achter dat dit helemaal niet de strekking van deze film is. De film gaat eigenlijk over de oude, dementerende, Thatcher die niet over het verlies van haar man kan komen. Het duurt pakweg 25 minuten voordat we de eerste flashback zien naar haar jeugd en de rest van de geschiedenis komt slechts in vogelvlucht voorbij. Misschien hebben de makers dit gedaan omdat de film toch wel voor een oudere kijker is, en ze gedacht hebben dat die kijker de jaren 80 nog wel goed kan herinneren en de oude thatcher een beter contrast vormt met het ijzeren beel, maar toch, de thatcher achter de ijzere facade (van toen) blijft een mysterie.

Het spel van Streep is natuurlijk wel weer erg goed. En je kunt wel iets zeggen voor de oscar acadamie die dat toch honoreren. Ik zou dat in ieder geval niet gedaan hebben als ik had mogen stemmen. Ik moet toegeven, ook vanwege de geschiedenis dat Streep al zoveel malen genomineerd is en twee keer eerder gewonnen had.

The Iron Lady is geen slechte film, dat niet. Het is alleen niet de film voor mij. Als er nog eens een film over Thatcher gemaakt wordt, dan moet ie maar in het geheel over de jaren 80 gaan. Dat levert een meer standaard biografische film op lijkt me, maar wel een interessantere.

The Dark Knight Rises Trailer 2

Nog iets minder dan drie maandjes wachten op de film maar eindelijk de trailer waar ik op zat te wachten: een trailer die het hart wel sneller doet kloppen voor deze film.