Ma Salama Jamil (Go With Peace Jamil) (2008)

Originele Review: 12 februari 2008

De tweede film tijdens IFFR dit jaar was de tiger award winnaar (gekozen door het publiek). Het was een bloederige ultra geweldadige film over een persoonlijke vete in een Moslim cultuur.

Ondanks dat hij knap gemaakt was, was dit de enige film van de dag waarbij ik mijn ogen niet open kon houden. De eerste reden was carnaval de avond vantevoren en dat ik die ochtend om 7 uur op moest om naar Rotterdam te gaan. De tweede reden was de trend die de film zette. Hij bracht niets nieuw, alleem meer goor en geweld.

Al met al vond ik dit de derde beste film van de dag.

The Darjeeling Limited (2008)

Originele Review: 12 februari 2008

Dee eerste film die we tijdens IFFR dit jaar zagen was The Darjeeling Limited van Wes Anderson. Voor de film was ik geen fan van Anderson. Ik was niet in staat om zijn bekendste werk The Royal Tennenbaums af te kijken. En helaas moet ik zeggen dat na deze film ik nog steeds geen fan ben. Ik heb hem echter wel helemaal gezien :).

Deze film volgt drie broers op zoek naar spiritualiteit en hun moder in india nadat hun vader komt te overlijden en zij beleven allerlei avonturen, tegenslagen, en onvermijdelijk: ze scheppen een band met elkaar.

Ondanks dat het verhaal niet origineel was, waren de karakters dat well. Helaas worden ze en de gimmicks na een tijdje een sleur en niet meer vermakelijk voor mij. Het enige wat origineel (verrassend) bleef gedurende de film was het creatieve gebruik van de camera met veel bewegingen, hier en daar slow motion, en de kleurrijke beelden. Dat gaf de film wat versheid.This though, for me, was the one but least movie of the day.

Maar het bleef de op 1 na minste film van de dag.

Mystic Pizza (1988)

Originele Review: 21 januari 2008

Na een dag hard werken (met pizza als avondeten) was een avondje liggen op de bank ter ontspanning wel verdiend. Dit bleek net op tijd voor deze jaren tachtig 'slice of pizza-life' film, met Julia Roberts voor haar grote doorbraak in Pretty Woman.

Deze pizza was niets speciaals, maar met dit soort films (zoals het hele repertoire van John Huges) is het ook vrij moeilijk om iets verkeerds te doen, gegeven het doel van de film: vermaken. Het feit dat dit een jaren tachtig film is voegt alleen maar toe aan het plezier van ze te kijken.

Het verrasingsingredient van deze film bleek de verschijning (van 10 seconden) van Matt Damon als de heel veel jongere broer van de koorbal waar Julia Roberts verliefd op wordt. Ik heb het op IMDB opgezocht en het bleek dat dit inderdaad Matt Damon's eerste film was. je moet toch ergens aan je pizza beginnen.

Gone With the Wind (1939)

Originele Review: 18 januari 2008

De laatste dagen heb ik eindelijk Gone with the Wind gezien (hoe kon ik daarvoor al een filmblog hebben). Ik denk dat deze review niet hoeft te discussieren over of dit een goede film is, dus ik laat dat achterwege.

Ik moet zeggen dat het niet was wat ik er van verwachtte. Ik verwachtte een soap drame met een meer dan goede heldin en een held die elkaar vinden en voor altijd gelukkig leven (met de Amerikaanse burgeroorlog op de achtergrond). Het blijkt dat (zoals degene onder jullie die deze film al gezien hebben) dat Scarlett verre weg van goed is en Rett ook.

Ik voelde dan ook dat deze karakters het slechte voorbeeld gaven.

1. Het voorbeeld dat Scarlett neerzet voor vrouwen. Scarlett's kracht is haar onafhankelijkheid (ze kan zelfstandig met haar materialistische leven omgaan) en haar doorzettingsvermogen (er is altijd morgen) houding. Aan de andere kant is zij een emotioneel en moralistisch wrak. Ze manipuleert mannen om haar eigen zin te krijgen en ze geeft er niets om hoe anderen zich daarover kunnen voelen. Wat voor voorbeeld zet dat?

2. Het voorbeeld dat Rett zet voor mannen. Rett is cool. Hij laat nooit in het openbaar zijn emoties zien en heeft de situatie altijd in de hand. Maar, hij maakt ook emotioneel misbruik van de vrouw van wie hij houdt (Scarlett). Je kunt dit rechtvaardigen door te zeggen dat zijn bedoeling is om haar uit haar emotionele toestand te schudden, maar daarvoor is het geen verantwoorde psychologische benadering. Hij laadt haar lijden terwijl (voor een jongen van de 21ste eeuw zoals ik) hij zou moeten luisteren en met haar zou moeten praten. P.S. het blijkt uit de film dat deze benadering geen effect heeft (en zelfs de dingen erger maakt). Bovendien op een gegeven moment zegt Scarlett 'Nee' tegen een vrijpartij maar ze doen het toch. De volgende ochtend is Scarlett erg voldaan. Wat voor voorbeeld zet dat neer?

Na het zien van deze film dacht ik ook na over een gerelateerde zaak. Dit is een historische film. Moeten karakter's en moraal op een manier gespeeld worden volgens de moraliteit van die tijd of volgens de molariteit van het hedendaags publiek? En is de moraliteit die we in Gone with the Wind zien de moraliteit van 1939 of die van de burgeroorlog?

De laatste vraag wordt beantwoord door Roger Ebert. Hij stelt dat Scarlett duidelijk een vrouw van de jaren 30 is. Maar hoe zit het met de eerste vraag? Laat het me weten als je hierover een mening hebt.

Blade II (2002)

Originele Review: 31 december 2007

De eerste Blade film was meer invloedreik dan de erkenning die hij krijgt. Na superman eind jaren 70 en begin jaren 80 en de batman films van b egin jaren 90 was het striphelden genre zo goed als dood ... tot Blade. Blade was een acceptabele aktiefilm en een financieel succes. Hij opende de deuren voor alle striphelden zoals x-men, spider-man en het opende deuren voor de zombie/vampierenfilm (Resident Evil, Underworld) en wonderbaarlijk genoeg is de donkere stijl (grijze kleuren, zwarte kleuren) en gevechtskunst in de Martrix zijn terechtgekomen. Na het zien van Blade, blijkt the Matrix (van een jaar later) meer een innvoatie in stijl (vanwege de superslomotion) dan een revolutie in stijl.

Om deze reden zag ik blade II gister, die zoals de mede sequals een kopie van zichzelf met meer aktie, meer ranzigheid, meer schieten, en mnider verhaal. De aktie was echter nog steeds niet slecht en het wat leuke woordspelingen. Vermakelijk, maar een oefening om ook weer snel te vergeten, in tegenstelling tot de eerste Blade.

Justin Bieber: Never say Never (2011)

Zeg nooit nooit. Tot een half jaar geleden had ik nog nooit van het fenomeen Justin Bieber gehoord. Ik ken namelijk geen meisjes van 13. Ik had dus helemaal niets met de figuur en de afstralende zelfingenomenheid (wie maakt er nu al concertfilm/biografie op zijn 16de?) deden me besluiten deze film absoluut nooit te hoeven zien. Echter voor De Nacht van het Witte Doek zette ik mijn principes op zij, want deze film is natuurlijk een aangewezen kandidaat voor de zondagmiddag (jeugd) programmering.

En ik moet zeggen, het viel mee. De film is een vrij standaard muziek documentaire, met muziek over het rijlen en zeilen van Bieber. Je ziet het leven van Bieber met amateurfilmpjes en zijn youtube clips, gesprekken met ouders, vrienden, andere mensen in de muziekbranche, fans, zijn entourage en de hektiek van dit alles. Iedereen vindt Bieber natuurlijk geweldig en de parade van bekende artiesten is pure zelfverheerlijking. Bovendien is de documentaire nog verder 'gescript' door extra drama toe te voegen. Volgens de wetten van de popmuziek moet het leven van de artiest (en de documentaire) zijn dieptepunten kennen (drugs, drank, geweld, ongelukken) en dus dreigt in deze documentaire Bieber even zijn stem kwijt te raken. Maar gelukkig, het loopt goed af en zijn concert kan doorgaan.

Ik ben ook benieuwd hoe het afloopt met Bieber. Britney Spears had namelijk ook zo'n leven (op haar 16e) en zie wat er van haar terechtgekomen is. Aan de hand van deze doucumentaire zijn er in die vergelijking trouwens nog wel een paar dingetjes op te merken. Niemand klaagde over Britney dat ze zo jong was, maar bij Bieber is het zijn gimmick. Een andere vergelijking is die van de kleding. Waarbij britney zo min mogelijk aantrekt om mannen aan zich te binden, lijkt het of Bieber zoveel mogelijk kleren aan moet.

The Prestige (2006)

Origine Review: 29 December 2007

Ten eerste gaat deze film over rivaliteit en wraak. De ene persoon die tekort gedaan is door de ander en wraak neemt, waardoor de ander weer wraak op hem wil nemen, wat erger en erger wordt. Een klassiek thema dat goed uitgespeeld wordt door Hugh Jackman en Christian Bale. Ook noemenswaardig is de verschijning van David Bowie als Tesla, die ik in eerste instantie niet eens herkende. Pas nadt ik op de DVD hoes zag dat hij in deze film speelde herleide ik dat het hem was. Hij is oud geworden, maar dat doet hem goed als acteur.

Het plot is in eerste instantie erg boeiend, door het hierboven beschreven gegeven. Helaas gaat uiteindelijk helemaas mis. Een plot twist can brilliant zijn in zijn eenvoud en originaliteit, bijvoorbeeld in The Sixth Sense. Maar in dit geval is de ene plot twist te eenvoudig (om maar niet te noemen volkomen onorigineel) terwijl de andere twist te vergezocht is (om maar niet zeggen fysiek onmogelijk). Dat doet de twee hoofdkarakters niet ten onder, maar wel de film als geheel.

Mijn kortste review tot nu toe: Rosenstrasse (2003)

Originele Review: 29 December 2007

En ik kon zelfs geen poster van deze film vinden. Deze film stond al een lange tijd in mijn DVD kast dus ik besloot hem eindelijk eens te kijken. Hij was OK, gewoon OK.

The Golden Compass (2007)

Originele Review: 26 December 2007

Ik twijfelde of ik deze film wel zou gaan kijken. De trailer en de synopses van het boek/verhaal (dat ik niet gelezen heb) leken interesant genoeg voor mij en dat de films slechte recencies kreeg deerde mij ook niet zo veel. Bovendien, een fantasie van epische proporties (zoals Lord of the Rings) moet op het grote scherm gezien worden en het leek tenminste meer episch dan Harry Potter [tot dan toe]. Aan de andere kant, als het een film op het niveau van Harry Potter was zou ik er meer van genieten thuis op de bank (aangezien ik meer genoot van de HPs [tot dan toe] op de bank dan in de bioscoop). Het alternatief was Eastern Promises te kijken die naar het schijnt goed is, maar ook geweldadig (en daarom niet iets voor de kerstdagen). Bovendien zag ik A History of Violence (vergelijkbaar) die ik niet zooo geweldig vond.

Dus ik nam de gok en ik ging hem kijken. En ik kan deze review samenvatten door te zeggen dat ik verkeerd gegokt had. Het bleek meer Harry Potter dan Lord of the Rings, waar ik mee bedoel dat de film meer op kinderen gericht was dan op volwassen, al kunnen volwassenen er ook nog van genieten. Voor mij betekent het dat ik beter had kunnen wachten tot deze film op TV komt, dan had ik er meer van kunnen genieten.

Dit zette mij aan het denken: wat maakt het dat sommige films beter in de bioscoop kunt kijken en andere beter thuis? Voor mij gebeurt dit zeker omdat ik een paar weken geleden Harry Potter 4 op DVD zag en ik er meer van genoot dan toen ik hem in de bioscoop zag. Hebben jullie dezelfde ervaring?

Wanneer ik een definief antwoord heb zal ik er over schrijven.

Update: Later heb ik de complete His Dark Materials trilogie van Philip Pullman gelezen, waar The Golden Compass (het boek Northern Lights) het eerste deel van is. De boeken zijn zeker meer gericht op volwassenen (donkerder) dan de film, en beter. Echter in het laatste deel van de trilogie (The Amber Spyglass) gaat het plot over de top en valt het einde niet lekker in elkaar.

The last King of Scotland (2007)

Originele Reivew: 17 December 2007

Op voorhand wist ik al dat Forest Whitaker goed ging zijn in deze film (aangeizen hij alle beste acteurs prijzen vorig jaar in de wacht sleepte). Ik wist dat hij Ida Amin speelde, de dictator van Uganda in de jaren zeventig. Ik wist dat er Schotse dokter bij betrokken was. Maar voor de rest wist ik weinig over deze film. Ik had dus mijn verwachtingen.

Het bleek dat ik de verkeerde verwachtingen had deze keer. Ik verwachtte namelijk een biografie over Ida Amin door de ogen van de dokter. Het bleek echter meer een thriller met Amin als de slechterik en de dokter als de gebrekkige maar in essentie (naieve) goeierik. En zoals het vaak gaat met films, wanneer je iets anders verwacht dan dat je krijgt, valt het een beetje tegen (tenzij je iets heel slechts verwacht).

Dus, natuurlijk zat er goede aktie in de film and wat zij deden (er geen biografie van maken) was zeker origineel. Dat moet gewaardeerd worden. Nog steeds ben ik er niet uit over of dit een goed verhaal was of niet, met als reden mijn verwachtingen ...

The Fighting Temptations (2003)

Originele Review: 03 December 2007

Per toeval zag ik deze film afgelopen donderdag 's avonds laat op TV. Maar soms heb je het meeste plezier wanneer je er niet op rekent. Dat gold zeker voor deze film. Cuba Gooding is een prima acteur in mijn boekje, echter na Jerry Mcguire (en een kleine rol in As Good As it Gets) heeft hij geen goede rollen meer gehad tot wellicht dit jaar (American Gangster). En ik verwachtte zeker niets van Beyonce. Zoals ik al zij, de film bleek erg vermakelijk. Het had een standaard rom-com plot (natuurlijk) maar ook leuke grapjes, vrolijke muziek, en (het viel me ook op) komische gezichts uitdrukkingen.

Wanneer je zin hebt in wat nonsens, niet nadenken amusement voor een avondje, dan kan ik deze zeker aanbevelen.

Don't Say A Word (2001)

Originele Review: 28 November 2007

Afgaande op het script kan je al afleiden dat dit een geen goede film zal zijn, en soms vraag ik me af waarom bepaalde acteurs beslissen om zo'n film te maken na het lezen (hopelijk) van het script. Michael Douglas heeft bij mij het respect verloren na het zien van deze film want hij had beter moeten weten. Hij heeft films gemaakts als Wall Street, Wonderboys, Falling Down en Traffic. Waarom dan in dit soort films spelen? Is het dan toch om het geld? Ik ben er zeker van dat Douglas daar genoeg van heeft. Don't Say a word is een vrij matige (op zijn zachts gezegt) thriller over een dokter wiens dochter gekidnapped wordt and wiens vrouw gegijzeld wordt zodat de dokter een code moet onfutselen aan een patient in een psychiatrisch ziekenhuis. Dougles lost het op doormiddel van standaard plotwendingen en een zeer voorspelbaar einde.

Maar klaarblijkelijk is er nog steeds een markt voor dit soort film. Ik heb het nagekeken op IMDB: het budget voor deze film was 50 milioen dollar en het bracht alleen al in Amerika 54 milioen dollar op in de bioscoop. Daarnaast is er de winst uit de rest van de wereld, verhuur, en DVD verkopen. Echter, behalve (verrassend genoeg voor mij) winst maken, voegt deze film niets toe aan de filmgeschiedenis. Laat ik er maar niet meer woorden aan vuil maken.

The Dutch Angle

Ik kwam de term tegen op een filmsite en wist niet wat het was. De Dutch Angle is een camera standpunt waarbij de horizon niet horizontaal loopt, oftewel de camera staat scheef. Zij wordt voornamelijk gebruikt om desorganisatie, chaos, emotionele strubbeling in een karakter aan te geven zoals bij The Joker in The Dark Knight (zie onder).


In tegenstelling van wat ik zou verwachten komt de naam niet van Jan de Bond of Paul Verhoeven maar komt de Dutch Angle uit de Duitse cinema van de jaren 30. De van oorsprong Deutche Angle werd in Amerika verbasterd naar een Dutch Angle.

Phone Booth (2003)

Ik weet nog dat deze film in de bioscoop uitkwam, goed gereviewed werd, en ik hem eigenlijk wel wilde zien. Maar daar was ik nooit aan toegekomen, tot nu, op TV.

Phone Booth vertelt het verhaal van een arrogante jup Stu (Colin Farel) die in een telefooncel gegijzeld wordt door een sluipschutter. Contact is er alleen via de telefoon en bij het minste of geringste zal de sluipschutter (de stem van Kiefer Sutherland (24)) schieten.

Het unieke aan phone booth is dat de film bijna in het geheel plaatsvindt rond de telefooncel maar nooit saai wordt. Het feit en hoe hier uit te komen is een uitermate spannend gegeven. Colin Farel is bijn continu in beeld en laat zien dat hij kan acteren. Deze film werd al in 2002 gemaakt maar bleef op de plank liggen vanwege het ontbreken van een grote naam. Colin Farel brak echter door met o.a zijn rol in minority report (een rol die bijna naar Yorick van Wageningen ging) en Phone Booth kan eindelijk uitgebracht worden.

Sommige filmsterren blijven tientallen jaren of zelfs decenia lang populair (Leonardo, Pitt, om over Robert de Niro of Al Pacino maar niet te spreken). Deze sterren kunnen zich zelfs enige (of meerdere) miskleunen permiteren en nog steeds blijven zij populair en veel gevraagd. Na het fiasco van Alexander is Colin Farel echter bijna geruisloos verdwenen en heeft hij zich op de minder populaire maar betere films gericht (met dit jaar bijvoorbeeld The Way Back). Dit valt alleen maar te waarderen en Phone Booth zal ons er altijd aan herinneren dat Colin Farell een beganidigd acteur is.

De Filmzomer van 2011: De Trailers

Ter illustratie van mijn preview voor de filmzomer van 2011 heb ik hier een aantal van de trailers verzameld.

X-men First Class (2 Juni)







Source Code (9 Juni)







Transformers 3: Dark of the Moon







Captain Amerika The First Avenger (28 Juli)







The Smurfs 3d (3 Augustus)







Green Lantern (4 Augustus)







Conan the Barbarian (18 Augustus)








Cowboys & Aliens (25 Augustus)

De Filmzomer van 2011

Met Thor is twee weken geleden de filmzomer officieus van start gegaan. De filmzomer staat voor een hoog commercieel gehalte om zoveel mogelijk mensen in hun vakantie de buiten (en soms ook de warmte en terasjes) te trekken en naar de bioscoop te lokken. De laatste jaren is het echter treurig gesteld. Hollywood produceert in rap tempo prequals en sequels van materiaal dat al bekend is bij het publiek zodat een grote opbrengst gegarandeert is (en dit jaar wel uitzonderlijk veel). De commercie staat voorop en de kwaliteit blijft achter. Wat verwacht ik van dit jaar?

Thor (21 April)

Deze film is redelijk positief ontvangen (79 % op rottentomatoes en 3 sterren op cinema.nl) maar ik ben nog steeds een beetje sceptisch of deze B-superheld wel iets voor mij is.

Pirates of the Caribbean: On stranger Tides (18 Mei)

Deel 4 in de Pirates serie, weer met Johnny Depp en Geoffrey Rusy maar Orlando Bloom en Keira Knightly zijn er niet meer bij. Die laaste wordt vervangen door een bijna look-a-like: Penelope Cruz die goed in Aldomavar films kan acteren maar in Hollywoodfilms een twijfelachtige staat van dienst heeft. Verder borduurt deze film niet verder op eerste drie films dus misschien schept dit wel ruimte om een redelijke nieuwe film te worden. Echter, ik zal er niet voor naar de bios rennen.



The Tree of Life (2 Juni)

Hopelijk het lichtpuntje van de zomer. Terrence Mallick regiseert eens in de 10 jaar een film, dus de verwachtingen zijn hooggespannen. Zijn Thin Red Line was absoluut fantastisch, zijn New World was minder. Een sterrenkast schreeuwt nu al om oscars.

X-men First Class (2 Juni)

De X-mannen serie wordt nieuw leven ingeblazen (na de slechtontvangen sequals X3 en X-men origins Wolverine) door terug te gaan naar de begintijden in de stripboeken: de jaren 60. Het idee lijkt voort te zijn gekomen uit het succes van J.J. Abrams (Lost) laatste Star-trek film met een jonge James T. Kirk, Spock en de rest. De eerste trailer stond me niet zo aan (meer van hetzelfde), maar afgaande op de tweede trailer ziet het er toch interesanter uit. Ik weet het nog niet. Ik zal de recencies moeten afwachten.

Source Code (9 Juni)

De regiseur van Moon (Duncan Jones) en Jake Gyllenhaal brengen zo lijkt het erop een combinatie van 12 Monkeys en Groundhog Day. Het plot lijkt volkomen belachelijk maar met die namen en de uitzonderlijk goede recencies in Amerika (91 % op rottentomaties) kan het de exception/Inception van dit jaar zijn.

Kung Fu Panda 2 (15 Juni)

Ik was al niet zo weg van de eerste: weer een sprekend animatie beest dat zijn moed vindt en zal deze ook links laten liggen.

Transformers 3: Dark of the Moon

Ik heb een zwak voor de transformers: jeugdsentiment. De eerste Transformers had al plot van niks maar was toch nog aardig popcornvermakelijk op het niveau van Independance Day. Bij de tweede was voor mij de ban gebroken: die film was echt te belachelijk voor woorden. De trailer voor de derde film ziet er echter weer goed ook (maar dat gold ook voor de trailer van de tweede fim) maar ik hoop er dit jaar niet weer in te trappen.

Cars 2 (6 Juli)

Cars staat algemeen bekend als de minste Pixar film. Echter bij kinderen blijven de luidruchtige pratende auto's razend populair. De speelgoedfilms liggen nog steeds afgeladen vol. Het is zeker Pixar's grootste merchandise succes. Een tweede deel was dan ook onvermijdelijk, behalve voor mij.

Circus Columbia (7 Juli)

Deze heb ik al gezien tijdens IFFR dit jaar, maar het is zeker een aanrader voor iedereen die van art-house films houdt in de zomer.

Harry Potter & The Deathly Hallows Part II (13 Juli)

HP is het commerciele lichtpuntje deze zomer. Het einde is eindelijk in zicht en de HP films zijn eigenlijk alsmaar beter geworden in de loop der jaren.

Captain Amerika The First Avenger (28 Juli)

Captain Amerika is een stripheld geboren in WO II. En het summum van Amerikaans patriotisme. Geheel toevallig dat Bin Laden ook net gepakt is dit jaar. Ik word er alleen maar kriegelig van en ga ook deze B-held vermijden.

The Smurfs 3d (3 Augustus)

strip/tekenfilmfiguren die acteren in de echte wereld is nog nooit een goed plan geweest, zie: Yogi Bear, Garfield, Scooby Doo en zelfs Space Jam.

Green Lantern (4 Augustus)

De laaste superheld van dit jaar. Eentje waarvan ik tot voor dit jaar nog nooit gehoord had en de trailer maakt me ook al niet echt warm. Ik denk dan aan Lost in Space.

Super 8 (11 Augustus)

J.J. Abrams staat als producer/regiseur op een voetstuk dankzij zijn TV serie Lost. Ik had daar al niet mee en ook zijn films: Cloverfield en Star-trek (daar ben ik nu toch echt te oud voor) trekken mij niet aan. Super 8 gaat over een stel jongeren dat per ongeluk met hun super 8 camera een alien filmt: The Blair Witch meets E.T.

Cowboys & Aliens (25 Augustus)

De laatste stripverfilming deze zomer. De titel zegt genoeg. Ex Timmerman Harrison Ford is de loop der jaren alleen maar houteriger gaan acteren. Hij is een fossiel uit de jaren 80 waar ik nog alleen met nostalgie terug kan kijken. Ondanks Daniel Craig, James Bond, laat ik deze film ook aan mij voorbij galloperen.

P.S. De bewerkte posters zijn gemaakt door http://www.theshiznit.co.uk/.

Legend of the Guardians: The Owls of Ga'Hoole (2010)

Internet was een beetje verdeeld over deze film. Veel critici prezen de visuele schoonheid van de animatie (van de makers van Happy-feet) maar hadden kritiek op het doorsnee verhaal en vonden dit Zack Snyder minste werk (totdat Suckerpunch dit jaar voorbij kwam). De film staat rond de 50 % positieve reviews op rottentomatoes. Ik was dan ook een beetje terughoudend over of ik deze film wel wilde zien.

LotG (Legends of the Guardian) vertelt het verhaal van twee uilen die gevangen worden genomen door een groep kwaadaardige uilen maar met de hulp van een slavendrijver (tegen wil en dank) weten te ontnsappen en op zoek gaan naar The Guardians, een groep legendarische verchtersuilen die de uilenwerelden beschermen van het kwaad.

De film vertelt het klassieke fantasieverhaal (van Star-wars tot Spider-man) van een jonge held die opgroeid en moed vind om voor zichzelf en de wereld op te komen en het kwaad te verslaan. Desalnietemin is het in deze film een zeer degelelijk vertelt verhaal en voor jongens van een jaar of acht (waar deze film voor bedoeld is) nog zeker niet oudbollig. Als jongetje van een jaar of acht had ik namelijk deze film werkelijk fantastisch gevonden, en nog steeds vind ik het een goede film (ook het verhaal) en de animatie, en aktie zijn wonderschoon gemaakt.

Normaal gesproken ben ik niet zo weg van films met realistisch geanimeerde pratende dieren. Het ziet er bijna echt uit, maar de dieren spreken. Dat werkt vervreemdend. Ik was dan ook helemaal niet enthausiast over Happy Feet. Maar in dit geval acteren de realistisch uitziende uilen in een fantasiewereld. Dat nam voor mij het vervreemde gevoel helemaal weg. Ik accepteerde de pratende, met helmen uitgeruste uilen in hun wereld en vroeg me niet eens af hoe een uil een gevechts helm en wapenuitrusting kan maken.

Het eerdere werk van Snyder: 300 en Watchmen, was meer innovatief, maar 300 was eigenlijk een hoop bombast met een afgeraffeld koningsdrama en Watchmen was een zeer gedetailleerd maar niet beklijvende alternatieve stripverfilming. Wat mij betreft is LotG tot nu zelfs Snyders beste werk.

Incendies (2011)

Zoals eerder gezegd kunnen art-house films vaak opgedeeld worden in twee cathegorieen: of het is een film waar eigenlijk niets gebeurt, en de film dus de kleine beslommeringen van een het dagelijks leven weergeeft, of het is een film waarin de hoofdpersoon extreem veel rampspoed, geweid, en drama meemaakt, met vaak een dramatisch einde.

Incendies valt duidelijk in de tweede cathegorie. Na het overlijden van hun moeder gaan een tweeling broer en zus op zoek naar hun oudere broer en hun vader die ze nooit gekend hebben. Ze reizen hiervoor af naar het middenoosten en het extreem geweldadige leven van hun moeder passeert de revu.

Incendies was de publiekslieveling van IFFR dit jaar. IFFR schreef over deze film dat 'na een aantal verrasende plotwendingen het einde als een mokerslag aankomt'. Ik ben het hierin niet mee eens. Het leven van de moeder is zo extreem dat het einde van de film er ook nog wel bij kan. Door het eerdere extreme van de film is de verrassing of de shock er wat mij betreft wel een beetje af. Desalnietemin blijft het een erg goede film die de moeite van het zien (en doorstaan) waard is.

The Pursuit of Happyness (2007)

Originele Review: 28 november 2007

Deze film is gebasseerd op het waargebeurde verhaal van Chris Gardner die een 6 maanden lange onbetaalde stage aanneemt bij een beurshandelsbedrijf terwijl hij alleen voor zijn kind moet zorgen. Omdat hij zo goed als geen geld heeft moet hij allerlei tegenslagen overwinnen.

Volgens wikipedia staat deze film redelijk dicht bij het ware verhaal. Maar, zoals mijn gevoel is bij de meeste waargebeurde-verhalen-films is het een beetje flauwtjes. Ze voelen allemaal hetzelfde. Een man (in dit geval) heeft zijn ups en downs, er zijn grappige momenten, er zijn schattige momenten en uiteindelijk bereikt hij zijn doel of niet. Wanneer deze films over beroemdheden gaan plegen zij normalitair overspel, en/of hebben zij drugs en alcohol problemen (bijvoorbeeld Ray en Walk the Line). Wanneer deze films over gewone mensen gaan hebben zij gebruikelijk geld problemen.

Bij deze film moet ik wel een opmerking maken over het acteren van de zoon van WIll Smith, die in deze film Chris Gardner's (ook Will Smith) zoon speelt. Het is verbazend dat hij op deze leeftdij al zo goed kan acteren en om kan gaan met zijn vader die iemand anders speelt.

Maar de film blijft Amerikaanse zoetzappigheid, waarme ik bedoel dat het echt een film is voor een Oprah Winfrey publiek maar die mij niet zoveel doet. Wanneer je iets meer wil ervaren bij een waargebeurt verhaal stel ik voor om 4 maaden 3 weken en 2 dagen te gaan kijken.

Curse of the Golden Flower (2007)

Originele review: 21 november 2007

Zoals vele anderen in de Westerse wereld kwam ik voor het eerst in contact met het chinese martial-arts fantasy genre door Ang Lee's Crouching Tiger Hidden Dragan. Daarna zag ik nog Zang Yimou's House of Flying Daggers, Hero, nu Curse of the Golden Flower.

Golden Flower speet zich af in een koninklijk paleis in het oude China, en behalve de openingsscene speelt de hele film zich af binnen de paleismuren. Binnen de muren van het paleis en de familie blijkt er meer intrige te zijn dan in Goede Tijden Slechte Tijden in een jaar. Het es een soort XL Shakespearedrama, wat leidt tot gevechten, ruzies en veldslagen.

Het verschil tussen Crouching Tiger en Yimou's films (ook deze) zit in het kleurenpalet. Terwijl Crouching Tiger een meer eentonige kleur had, gebruikt Yimou hele felle kleuren. Ik geef de voorkeur aan Crouching Tiger. Het probleem voor mij is dat de kleuren zo overweldigend zijn dat ze afleiden. Het zwakt de impact af van de anders prachtige vechtchoreografieen, veldslagen, en (erger nog) het acteerwerk.

4 Maanden 3 Weken en 2 Dagen (2007)

Originele review: 19 november 2007

Gister zag ik de Palm d'or winnaar van dit jaar: 4 maanden 3 weken en 2 dagen. De film vertelt het verhaal van een studente in het communistische Roemenie van 1987 die een illigale abortus moet ondergaan en geholpen wordt door haar kamergenote.

Het is zeker een intense film. De donkere sfeer is aan aangrijpend en het acteerspel van alle actuers is boeiend. Zij overtuigden me van het realisme en slokten mij op in het verhaal. Het leven in Roemenie was echt zo in die tijd tot in elk detail van de zwarte markt voor cigaretten en zeep en het afsnauwende hotelpersoneel.

Maar voor mij verrassend (want het was toch de Cannes winnaar) had de film ook wat tekortkomingen. Ten eerste lijkt de hoofrolspeelster helemaal niet (bijna) 5 maanden zwanger. In dat geval haalt dit feitje me uit het realisme en is het daarom een tekortkoming.

Bovendien vind ik het niet erg als een film een open einde heeft maar in dit geval was er een open einde dat wat mij betreft wel gesloten had moeten zijn. Namelijk de gebeurtenis dat de kamergenote een stiletto steelt van de abortusarts (MR. Bebe) en Mr. Bebe vergeet zijn identiteitskaart in het hotel. Maar we zien niet wat er met deze spullen gebeurt of wat er nadien gebeurt met Mr. Bebe. Hijk omt niet terug voor zijn identiteitskaart en de spullen worden ook niet weggegooid. Gaat de kamergenote alsnog acher Mr. Bebe aan om wraak te nemen?

Ik vraag me af waarom de regiseur dit achtergehouden heeft. Een reden die ik me voor kan stellen is om de spanning erin te houden. Het laat de spanning achter bij de meisjes en het publiek of Mr. Bebe terug zal komen. Maar tegen het einde zou ik toch graag zien dat er iets met deze items gebeurt, voor de afronding. Het weglaten van deze scenes was ook geen probleem geweest, omdat er zowiezo genoeg spanning en angst is.

Het blijft echter een film die de moeite waar is om te zien ... en om over natedenken naderhand.

Dik Trom (2010)

Dik verhuist samen met zijn familie van Dikkerdam naar Dunhoven waar zijn vader een restaurant gaat beginnen. Dunhoven is bevolkt met slanke, sportieve mensen en dieetgoeroe Sonja Slager geeft de toon aan. Al snel krijgt Dik een oogje op de dochter van Sonja, Lieve en hij weet haar in te palmen met speciale extra lekkere groenten gemaakt door haar vader want het restaurant loopt niet en moet gezond, en ook de moeder van Dik voelt de druk om te voldoen aan de nieuwe normen.

Dik Trom is een eigentijdse vertelling luchtig gebasseerd op de boeken C.J. Kievit. Eigenlijk wordt alleen de naam en de onduigendheid ontleent aan de boeken en verder is het een nieuwe vertelling. Dat is niet erg, het is zelfs leuk en verfrissend. Dik ziet gelukkig dit keer niet weer achterstevoren op een ezel. Dit maakt ook de film geschikt voor jong en oud. Kinderen zullen het eten, snoepen, en de rivaliteit tussen Dik en zijn dunne stadsgenootje Victor (zoon van fitnesscoach Rolf) erg leuk vinden en volwassen kunnen erg lachten om de popcultuur referenties en zich weer even kind voelen.

In het begin leek het erop dat Dik Trom een herinterpretatie van Plesantville (1998) werd. De stijl heeft er in ieder geval wel wat van weg. Plesantville is een film over een twee kinderen (Toby Mcguire, en Reese Witherspoon) die in een zwartwit tvserie uit de jaren 50 belanden. Langzaam brengen zij kleur (en de seksuele revolutie) in wereld van Plesantville. De analoglie is natuurlijk dat Dik langzaam maar zeker lekker eten (genot in het leven) brengt in Dunhoven. Dit is ook wel de moraal van de film maar het niveau (de diepgang) van Plesantville bereikt deze film dan weer net niet. Maar dat is goed te begrijpen, Dik Trom blijft uiteindelijk toch nog altijd een kinderffilm.