Weer twee Foto's van The Hobbit

Empire Magazine heeft twee nieuwe foto's van The Hobbit Vrijgegeven. De eerste foto is vergelijkbaar met de eerste foto van ET, maar met Martin Freeman als Bilbo van voren, en de tweede foto is een foto van Gandalf in Bag-end.

Source Code (2011)

Ook bij deze film had ik mijn twijfels bij de trailer. Is dit nu de nieuwe 12 Monkeys (1995) of een krijg ik een Deja vu (2006). De regiseur, Duncan Jones (Moon) zou zeker iets Gylliamiaans (Time Bandits, Brazil, en dus 12 Monkeys) neer kunnen zetten en Jake Gyllenhaal kiest over het algemeen goede films uit (met uizondering van Prince of Persia). Bovendien waren de kritieken niet mals (in positieve zin). Ik waagde het er dus op.

De film vertelt het verhaal van een ex soldaat die op een speciale missie wordt gestuurd waarbij hij door een machine de laatste 8 minuten van iemands leven kan herbeleven. Hij moet op zoek naar een terrorist die een trein heeft opgeblazen en nieuwe aanslag (die zelfde dag) heeft gepland.

De film is het eerste uur erg spannend. Het is een mysterie (wie heeft de bom geplaatst?) en het uitgangspunt van de film schreeuwt om een creatieve oplossing. Bovendien wil ik graag de logica van dit 'tijdreizen' leren begrijpen want daar valt of staat de film ook mee. Als de film onlogisch wordt is dat toch een afknapper.

Helaas bleek de film die afknapper op meerdere fronten. Ten eerste omdat het hoogtepunt van de film na dat eerste uur zit, maar er dan nog een half uur film volgt, zoals dat ook bij Speed gebeurde: nadat de bus tot stilstand is gebracht is het vervolg niet meer interesant. Daarnaast het tijdreisprincipe (en aanverwante plotwendingen) veel te ver gezocht: schoonheid zit in eenvoud, of in het onverklaarde. De schoonheid van The Force in originele star-wars trilogie was namelijk dat deze onverklaart bleef, en je het gewoon aannam en zo ook met het tijdreizen in 12 Monkeys.

Source Code is zeker spannend maar hij zal me ook maar 8 minuten bij blijven.

X-men: First Class (2011)

Voorafgaand was ik een beetje sceptisch over deze film, ondanks de redelijk goede recensies en de regiseur (Mathew Vaughn (Kick-Ass)). Dat had een paar redenen. Ten eerste voel ik me een beetje te oud worden voor de superheldenfilm. Ten tweede, door de overvloed aan superheldenfilms is het moeilijk nog iets neer te zetten dat boven het maaiveld uitsteekt. Ten derde, het concept om terug te gaan in de tijd en een soort van prequel te maken op de eerdere x-men films stond me niet zo aan (net zoals bij J.J. Abram's Star-trek). Terugkijkend kan ik concluderend dat mijn vermoeden aangaande X-men bewaarheid werd.

De film begint met precies dezelfde scene als de eerste x-men film. Erik Lensherr (Magneto) wordt naar Auschwitz gebracht waar hij een hek verbuigt met zijn gedachten, maar dan volgt de film voornamelijk het verdere verhaal van Erik totdat hij Xavier ontmoet. Zijn aartsvijand Sebastian Shaw (Kevin Bacon) is er met een groepje andere mutanten op uit om de mensheid uit te roeien door eigenhandig de russen en Amerikanen te manipuleren om een derde wereldoorlog te beginnen. Dit wil hij bereiken door de russen kernwapens te laten plaatsen op Cuba. Ondertussen recruteren Xavier en Erik een groep jonge mutanten voor de strijd tegen Shaw en een eindgevecht op cuba is onvermijdelijk.

De film bevat wel enkele koele aktie scenes, met name in het begin wanneer Erik als wreker van de ex-nazi's naar Zuid-amerika rijst op zoek naar Shaw en een aantal aardige one-liners en referenties naar de andere x-men films en universum. Ook is het wel een aardige vondst om een historische gebeurtenis in het verhaal te verweven.

Het grootste probleem van X-men: First Class is dat de film geen centraal thema heeft. Zij probeert de vriendschap tussen Xavier en Erik neer te zetten, die niet goed tot zijn recht komt omdat de twee niet echt 'chemie' met elkaar hebben. Draanaast probeert de film de jonge mutanten en hun transformaties/eigen worden met hun krachten en hun keuzes (goed of slecht) neer te zetten, wat ook niet helemaal tot zijn recht komt omdat in het uigevecht zij er maar een beetje bijhangen en de focus terugkeert naar Erik en Xavier. Tot slot is het verhaal eigenlijk precies hetzelfde als dat van de eerste X-men film. Wil de film nu een prequel zijn of een remake?

Daarnaast, doordat er zoveel karakters te intruduceren zijn duurt het wel erg lang totdat het verhaal op gang komt. Bovendien neemt het verhaals soms wel heel korte bochten, met name in het gemak waarmee karakters (met uitzondering van Mystique) van goed naar slecht switchen of het gemak waarmee de handlangers van shaw de strijd opgeven (en handlangers van Magneto worden).

Ooit was ik weg van superheldenfilms (en X-men) maar ik ben bang dat door de overvloed aan superheldenverfilmingen het wat mij betreft teveel geworden is. De originaliteit is er wel af. Helaas zijn we nog lang niet van alle superhelden af zolang ze nog mega dollars in het laatje van Hollywood brengen. De enige superheld waar ik nog naar uitkijk (en voor naar de bioscoop zal vliegen) is Batman (The Dark Knight Rises) volgend jaar.

De Eerste Foto van The Hobbit

De eerste foto van Martin Freeman als Bilbo Baggins in The Hobbit is vrijgegeven. Bilbo staat in zijn huis Bag-end en op de achtergrond zie je dat er een aantal dwergen op bezoek zijn.

Daarnaast zijn er nog twee minder spannende foto's vrijgegeven. De ene foto is Ian Mckellen als Gandalf zoals we hem kennen van Lord of The Rings en de andere foto is van regiseur Peter Jackson in overleg met Martin Freeman als Bilbo.

Vaders in Film

Afgelopen weekend was het vaderdag dus ik ben eigenlijk te laat met dit artikel. Echter, ik had ook weer geen zin om een jaar te wachten. Ik werd geprikkeld door een Amerikaans artikel dat de vraag stelde: noem 5 Hollywood films met een positieve (lees verzorgende) vader in de hoofdrol in 60 seconden. Dat lukt je niet. Het artikel ging over The Pursuit of Happiness die dat beeld wel geeft, dus deze film is uitgesloten van deelname.

Mij lukt nog steeds niet, en ik had al meer tijd om erover na te denken. In Hollywood worden vaders afgeschildert als mannen die geen tijd hebben voor hun gezin (The Godfather, Goodfellas, Indiana Jones) of als mannen die hun kinderen hard opvoeden en traumatiseren en hun kinderen niets toestaan (Dirty Dancing, Footloose, Father of the Bride) of het zijn nietsnutten. Wanneer er eens een verzorgende vader in een film zit dan komt die (of het kind) weer vroegtijdig te overlijden (bijvoorbeeld in Batman Begins of Harry's vader in Harry Potter). En heeft er eens een mannelijk vaderfiguur de hoofdrol dan is het niet de echte vader van het kind (About a Boy, Look Who's Talking).

Laat ik eerst door mijn oude reviews heen kijken. Daar vind ik The Road en Kick Ass als mogelijke kandidaten. The Road vind ik wel kunnen maar Kick Ass, ondanks dat Big Daddy zeker een vader is die voor hit girl (zijn echte dochter zorgt) is dat toch echt niet het thema van hun relatie in de film?

Dus de uitdaging is: vindt nog vier Hollywoodfilms met een vader met kinderen (onder de 18) in de hoofdrol die een verzorgende liefhebbende vader neerzetten. Ik zal het resultaat van deze zoektocht op dit blog zetten. Jullie suggesties zijn welkom.

Update 23/05/2011

Ik heb ondertussen de volgende films gevonden:

Three Men and a Baby/Lady
Ted Danson als in eerste instantie vader die niets van zijn kind heeft maar later toch een toegewijde vader wordt

Sleepless in Seattle
Tom Hanks als alleenstaande man die door zijn zoontje aangezet wordt om weer te gaan daten

Boyz in The Hood
Laurence Fishburn als toegewijde vader die zijn zoon (Cuba Gooding Jr. ) uit de problemen houdt. (Al kan ik mij deze vader niet meer zo goed herinneren dus ik weet niet zeker of hij kwalificeert).

Mrs Doubtfire
Robin Williams als vader die zich als huishoudster verkleedt om maar bij zijn kinderen te kunnen zijn.

Opvallend Genoeg zijn dit allen films van begin jaren 90 (met uitzondering van 3 men)). Ik heb ook nog veel oudere film vaders gevonden maar die films ken ik zelf niet.

Volgend jaar vaderdag zal ik daarom de vraag nog eens stellen, met als aangescherpt criterium: filmvaders van de 21ste eeuw (met uitzondering van The Pursuit en The Road).

Mabul (The Flood) (2010)

De slotfilm voor mij tijdens TIFF was Mabul, een Israelische film die net als Adem ook in de competitie meedraaide.

Mabul vertelt het verhaal van een bijna 13 jarige jongen en zijn autistische broer, die noodgedwongen weer thuis komt wonen nadat de instelling waarin hij tien jaar zat gesloten moet worden vanwege bezuinigingen. Hun vader is ondertussen al een half jaar zijn werk kwijt (maar durft dit niet te vertellen aan het gezin) en hun moeder runt in kinderopvangcentrum en heeft een affaire met de vader van de pestkop van de school van de 13 jarige zoon. De titel verwijst naar het verhaal van Noah, die de 13 jarige zoon moet voordragen tijdens zijn aanstaande Bar Mitswa.

Voor het grootste gedeelte van de film stond hij me eigenlijk niet zo aan. Ik kon niet echt meeleven met de karakters. Het kon me weinig schelen wat vooral vader, moeder en 13 jarige zoon deden en de autistische zoon was zo creepy dat het me onconfortabel maakte (wat ook weer spreekt voor een uitmuntende acteerprestatie). De film kabbelde ook eigenlijk alleen maar voort zonder dat er veel gebeurde. Het deed me denken aan de film Zephir. Echter ik leefde op tijdens de climax van de film. Op vreemde wijze was ik plotseling zeer geintereseerd in de afloop en die is gelukkig een stuk positiever dan de afloop van Zephir.

Adem (2011)

De eerste rede dat ik deze film graag wilde zien tijdens TIFF was dat hij volgende maand (juli) pas in de Nederlandse bioscoop draait en ik dus een heel vroege recencie heb. De tweede rede was dat ik voor de gein wel eens een Nederlandstalige film wilde zien in een Roemeense bioscoop. Dat laatste viel tegen want de film had een behoorlijk Vlaams accent en het geluid stond niet al te hard. Gelukkig zijn alle films tijdens TIFF naast Roemeens ook Engels ondertitelt.

Ik was net op tijd in de bioscoop voor een gigantische hoosbui, die regelmatig (bijna dagelijks) plaatsvinden in de heuvels van Transilvanie, na alweer een hete dag. Omdat de film in competitie draaide werd hij eerst aangekondigt en 1 van de acteurs (de regiseur kon helaas niet komen) was aanwezig om na de film vragen te beantwoorden.

Adem verteld het verhaal van Tom. Tom is een tiener die lijdt aan Taaislijmziekte en hij moet regelmatig enkele weken in het ziekenhuisverblijven. Zijn enige redding, net als voor zijn broer is een longtransplantatie. Tijdens zijn verblijven in het ziekenhuis ontmoet hij onder andere de waaghals Xavier die totaal anders in het leven staat dan Tom, en Lena die op de isolatie afdeling ligt met een resistente longontsteking. Tom heeft ook enkele louche vrienden, waarmee hij louche zaken doet.

Adem is geen feel goed movie maar wel een film met een lach en een traan en een film die het leven, net als Rabbit Hole, weer eens in perspectief zet: geniet van de tijd en momenten die je hebt en mocht je weer eens tobben over een probleem of mocht het weer eens tegenzitten:

"Ach, het kan altijd erger, je zou ook ziek kunnen zijn in Amerika, of homo in Iran"

De film is op sommige momenten erg voorspelbaar. Je ziet de verhaalontwikkeling van verre aankomen. Gelukkig is de film op andere momenten weer onvoorspelbaar wat hem toch weer boeiend maakt. De acteurs en karakters zijn hebbelijk en warm. Je gaat om ze geen ook al is voornamelijk Tom echt geen lievertje waar je in eerste instantie veel om zou moeten geven en druk bezig is zijn leven te vergooien. Dit was precies het probleem met Komt een Vrouw .. dat over een andere ziekte, maar hetzelfde onderwerp handelde. In die film ging ik juist helemaal niet om de karakters geven. Dit is de grote kwaliteit van het acteerwerk in deze Adem.

Tot Slot, Adem won uiteindelijk de publieksprijs tijdens het festival.

Harry Potter & The Deathly Hallows Part 2 - Nieuwe Trailer

Er is een nieuwe trailer voor de laatste Harry Potter film die over ongeveer een maand uitkomt. Spektakel alom.

Rabbit Hole (2011)

Nicole Kidman beleefde haar acteer hoogtepunt na haar scheiding van Tom Cruise met films als The Others, The Hours, Dogville and zelfs Moulin Rouge en Cold Mountain nog, maar daarna gingen haar rollen weer bergafwaarts in films als The Stepford Wives, The Interpreter, en The Golden Compass. Zo bleek dat haar bleke gezicht en haar 'koude' acteren het best passen bij dramatische en trieste personages. Zo is ze dus uitermate geschikt voor haar rol in Rabbit Hole.

Rabbit Hole vertelt het verhaal van een echtpaar, Becca (Kidman) en Howie (Aaron Eckhart) die ieder op hun eigen manier over het verlies van hun vier jarig zoontje proberen te komen dat onder een auto terecht is gekomen. Becca zoekt contact met chaufeur van de auto en probeert alle sporen van het jongetje uit het huis te verwijderen terwijl Howie naar een praatgroep trekt en zoveel mogelijk herinneringen en zijn zoontje wil koesteren.

De film verteld niet zozeer een verhaal maar een ervaring. De enige film die dat recentelijk overtrof was Black Swan. De film geeft een goed beeld van hoe iemand zo'n gebeurtenis zou kunnen ervaren en wat de gevolgen ervan kunnen zijn voor iemands leven, zonder te vervallen in een Waar-gebeurde-verhalen-RTL8 film. De film (en Kidman en Eckhart) weten intense emoties op te roepen zonder 'over de top' over te komen. Dat is de grootste kwaliteit van de film.

Tot slot nog een voetnoot over Kidman. In het begin van de film herkende ik haar niet eens. Haar rimpelloze gezichtje (en de aannemelijke leeftijd van Becca in de film) passen namelijk helemaal niet bij haar echte leeftijd. Ik dacht, heh, dat kan Kidman toch niet zijn? Die moet ondertussen toch wel veel ouder zijn en er uitzien. Ik heb het naderhand opgezocht, ze is 44. Toch was het Kidman, en ik vraag me af hoeveel creme en chirugie ze gebruikt.

Prea Tarzui (Too Late) (1996)

Tijdens een filmfestival in Roemenie moet je natuurlijk een Roemeense film zien. Echter, het was moeilijk een tijdstip en locatie te vinden dat ik er 1 (van de velen) kon zien. Maar uiteindelijk op maandagochtend om 10 uur had ik die kans en het was zeker een interessante keus, uit filmisch oogpunt.

De film was namelijk Prea Tarzui uit 1996, dus ver voor de tijd dat de Roemeense cinema zijn opleving (van de laatste jaren) beleefde. Maar ook toen al werden er goede Roemeense films gemaakt. Deze film was namelijk al onderdeel van de officiele selectie van Cannes dat jaar. Lucian Pintille was een maatschappij kritisch theater- en filmregiseur tijdens het Ceausescu regime en ging daar mee door na de val van de dictateur. Zoals uit deze film duidelijk bleek is hij de grondlegger van de hedendaagse Roemeense film: maatschappijkritisch en met een gezonde dosis zelfspot.



Prea Tarzui speelt af in 'De Vallei': een zeer arm gedeelte van Roemenie waar naar steenkool gegraven wordt. De film is echter geen sociaal drama, maar een thriller die mij sterk deed denken aan Amsterdamned. In plaats van in de Amsterdamse grachten waart er seriemoordenaar rond in de mijnen die zijn slachtoffers op creatieve doch bloederige wijze ombrengt. Een medewerker van het OM (zeg Huub Stapel) gaat samen met een lokale blonde schone (zeg Monique van de Ven) op onderzoek uit en begint ook meteen een affaire met haar.

De maatschappijkritiek in deze film uit zich doordat zij het lot van het arme in verval rakende mijnwerkersstadje aantrekt terwijl de baas van de mijn alleen maar rijker wordt. De film speelt zich ook af in navolging van een demonstratie tegen het nieuwe regime in Boekarest in 1990 die totaal uit de hand liep omdat de mijnwerkers werden ingezet als knokploeg en waarvoor niemand uiteindelijk verantwoordelijk geacht werd. De moordenaar wordt namelijk op een gegeven moment gezocht onder de relschoppers. De zelfspot komt ook op verschillende momenten naar boven, bijvoorbeeld wanneer het leger de mijn heeft omsingelt en een geit de bladeren van de camouflage helm van een soldaat begint op te eten.

In het licht van het ontstaan van de hedendaagse Roemeense cinema is deze film zeker een belangrijke schakel geweest en de moeite waard, voor een ieder die hierin geintereseerd is.

For once In My Life (2010)

Cluj Napoca, waar TIFF plaatsvindt is gelegen in een dal. Om bij het centrale plein te komen, waar elke avond een buitenfilm speelde, moesten we een stukje heuvelaf. Onderweg kwamen we een restaurant tegen waar ook een film draaide. Dat leek ons ook wel wat dus we traden het terras op. In Roemenie is om half tien 's avonds de keuken nog lang niet gesloten, dus onder het genot an een vleeselijke pizza keken we naar deze film. De pret werd alleen een beetje bederft doordat om tien uur de buren kwamen klagen dat het geluid zachter moest, en ik kon de rest van de film nauwelijks verstaan. Dat is ook Roemenie.

For once in my Life is een vrij standaard gemaakte documentaire over een groep muzikanten in een sociale werkplaats. Hun bevlogen leider, die het meeste indruk maakte, zweept de lichamelijk en geestelijk gehandicapte muzikanten op tot grote hoogte. Het doel is een concert voor de burgemeestersconventie in Miami waar ze het nummer 'Come on Everybody Do that Conga' van Gloria Estefan ten berde wil brengen. Tussen het oefenen door portreteert de film de verschillende muzikanten.

Het was dus zoals gezegd een vrij conventionele documentaire maar wat de film dan ook boeiend en de moeite waard maakt zijn de muzikanten en zoals gezegd de leider die met tomeloze energie aanmoedigt, repeteert, ruzies oplost, en het concert in een lijn houdt.

Cold Weather (2010)

Een dag voor aanvang van TIFF 2011 hadden we het programma al opgepikt, maar het uitkiezen van de films die we wilden zien bleek geen makkie. Naast het festival hadden we ook andere verplichtingen, dus onze gelegenheden om films te kijken waren beperkt. Bovendien waren de meeste films mij onbekend. Het resultaat was uiteindelijk films kijken op de gekste momenten en de meeste films waren een (positieve) verassing. De eerste film die we zagen was Cold Weather. Ironisch genoeg want het was drie uur 's middags buiten was het 30 graden.

Cold Weather is een zwarte misdaad-comedie over een nerderige nietsnut die bij zijn zus intrekt en daar, in Portland Oregon, bij een ijsklontjesfabriek gaat werken. Als hobby gaan hij en zijn zus walvissenspotten in de regen en spelen zij Carcassone. Hij heeft criminologie gestuurd, leest Sherlock Holmes en hoopt op een dag ook een meester detectieve te worden. Wanneer zijn ex langskomt en plotseling weer verdwijnt grijpt hij, aangspoord door zijn maat van de ijsklontjesfabriek, om zijn speurdersneus te testen.

De humor en karakters in deze films zijn Coensiaans (als je dat ondertussen een genre mag noemen). Als er Coen op de aftiteling stond had ik het geloofd. De film lijkt een mix aan Barton Fink, Fargo, Burn after Reading, en zelfs The Dude. Het tempo ligt enorm traag maar de eigenaardige typetjes blijven toch vermakelijk. Alleen het einde komt zo plotsklaps, wat wel weer doet denken aan A Serious Man, maar in deze film toch weer uit de toon valt. Bij een misdaadfilm hoort namelijk een gesloten einde, een oplossing, een afronding, maar het einde van deze film staat wagenwijd open.

Nu rest bij mij de vraag: is het een kwaliteit dat de film zo sterk aan een Coen film doet denken (zich er mee kan meten) of is het een immitatie (en dus hierom te bekritiseren). Ik weet het niet. Ik heb in ieder geval wel van de film genoten.

Live vanaf TIFF 2011

In het hart van Transilvanie, Roemenie, in een stad groter dan Eindhoven, vindt jaarlijks de eerste dikke week van juni TIFF plaats: Meer dan 200 films op een stuk of 12 lokaties. Buiten is het 35 graden, binnen (en 's avonds buiten) zit ik film te kijken.

Later zal ik nog uitgebreidere reviews schrijven van wat ik gezien heb, maar nu alvast de ultra korte recencies. Deze zal ik aanvullen naarmate ik meer gezien heb.

Vrijdag, 3 juni
Cold Weather (2010)

Een Coensiaanse misdaad-comedie met wel een heel erg open einde.

Zondag, 5 juni
For Once in my Life (2010)

Een feel-good muziekdocumentaire over een sociale werkplaats voor fysiek en verstandelijk gehandicapten in Miami met hun eigen band in voorbereiding op een groots concert voor de burgemeestersconventie in de stad.






Maandag, 6 juni
Prea Tarziu (Too Late) (1996)

Lang voor de new wave (Porumbiu, Mitelescu, Mungiu) van de Roemeense cinema van de laatste jaren was er al Lucian Pintille. Deze film was al deel van officiele selectie van Cannes in dat jaar en de kenmerken van de hedendaagse Roemeense cinema zijn al duidelijk herkenbaar: maatschappijkritisch en een gezonde dosis zelfspot.

Rabbit Hole (2011)

Dit was een film die ik helemaal over het hoofd gezien had als optie voor Het Witte Doek dit jaar. Wellicht omdat Nicole Kidman de laatste jaren niet veel goede films meer gemaakt heeft. Rabbit Hole is een slice-of-life drama over een echtpaar dat de dood van hun 4 jarig zoontje probeert te verwerken, en gelukkig vervalt hij niet in een RTL8 'waar gebeurde' TV film maar blijkt het een realistisch aangrijpend portret van hoe het zou kunnen zijn wanneer je zoiets meemaakt.

Woesndag, 8 Juni
Off Season

Een korte film, in de shadows competitie (voor korte horror of fantasie films) van TIFF, die draaide voorafgaand aan adem. Het leek wel een verwijderde scene uit The Road, eruitgehaald omdat ie zelfs voor deze film te eng was.






Adem (2011)
De Vlaamse film Adem draait volgende maand pas in de Nederlandse bioscoop maar is hier al te zien als onderdeel van de festival competitie. Ik heb dus een vroege recencie (binnenkort). Adem is een film met een lach en een traan, die tevens de tekortkomingen van Komt een vrouw ... aan het licht brengt.

Donderdag, 9 Juni
La Petite Mort
Nog een korte film uit de Shadows competitie. Deze was echter beduidend minder geslaagd dan Off Season. Een verpleegster die voor haar 'gerief' terminale patienten om het leven brengt.

Mabul (The Flood) (2010)
Een Israelische film over een jongen wiens authistische broer thuis komt wonen en de familieproblemen daaromheen. In het begin konden mij de karakters niet zo bekoren maar later werd ik toch geboeid en geraakt door deze film.

Het festival gaat nog een paar daagjes door maar voor mij zit het er nu op. Hopelijk tot volgend jaar.

The Constant Gardener (2005)

Ik had deze film al eens gezien, maar dat was ondertussen al zo'n vijf jaar geleden en ik kon me weinig meer van het verhaal herinneren dan dat het zich in Afrika speelde en dat er iets met medicijn testen aan de hand was. Dus toen ik hem een paar weken geleden uit de DVD kast trok had ik een voldoende frisse blik om een recencie te schrijven alsof ik de film voor de eerste keer zag.

Bij het zien van deze film komt de vergelijking met Blood Diamond en Wit Licht meteen op. Alle drie de films spelen in Afrika en willen een humanitair probleem aan het licht brengen. Blood Diamond (die ik ook tijdens het Witte Doek zag) kan ik mij niet meer zo goed herinneren maar Wit Licht die ik recentelijk zag des te beter.

Ik denk dat Wit Licht heel veel geleend heeft van the Constant Gardener. Echter je ziet ook meteen het verschil tussen deze uitvoering van een dergelijke film en Wit Licht. Waar The Constant Gardener oscarwaardige (en winnende) acteurs als Ralph Fiennes, Rachel Weisz, Pete Postlewaight en Bill Nighy heeft, moet Wit Licht het stellen met Marco. The Constant Gardener blijft grotendeels weg van het beleerende, schoolse, dat Wit Licht in zig heeft en wordt een spannende thriller ... maar helaas uiteindelijk niet ver genoeg.

The Constant Gardener wordt onder andere gesteund door het World Food Program. Dit blijkt uiteindelijk in een scene waarin Ralph Fiennes met een VN vliegtuig een dorp bezoekt en tijdens de vlucht zo goed als met een power point presentatie door de allervriendelijkste piloot (en volgens mij niet echt een acteur) uitgelegd wordt hoe de VN voedseldroppings uitvoert. Er zit daadwerkelijk nog een dropping bij ook ter demonstratie. Deze scene past in zijn geheel niet bij de rest van de film en trok me helemaal uit de spanningsboog van de rest van de film.

Recencie Review

Mijn allereerste review was een review van Spider-man voor mijn mede studenten. Nadat ik hem gezien had wilde ik mijn gedachten erover op elektronisch papier zetten voor degene die ook geintereseerd waren in die film of hem met mij gezien hadden. Dit was in 2001.

In 2007 begon ik mijn eerste filmblog, in het Engels om een internationaal bereik van lezers te hebben, en veel van mijn vrienden en kennissen hadden al een internationale afkomst. Echter na een half jaartje hield ik het voor gezien. Veel lezers trok ik niet en ik was het ook een beetje beu. Er waren ook andere ontwikkelingen in mijn leven die mijn aandacht meer vestigden.

Toen vorig jaar de nieuwe website van de nacht van het witte doek gelanceerd werd leek het me echter weer leuk om in deze context te gaan bloggen. Het mes zou aan twee kanten kunnen snijden. Festivalliefhebbers konden mijn blog gaan lezen, en lezers van mijn blog konden het festival in het vizier krijgen. Natuurlijk moest het blog dan wel in het Nederlands geschreven worden.

Ik heb nu meer dan een jaar geblogt, met grote regelmaat. En het bevalt nog steeds wel. De afgelopen maanden heb ik mijn oude recencies vanuit het Engels naar het Nederlands vertaald en het doet me goed om te zien dat er toch wel enige voortuigang inzit. In het begin waren mijn recencies nogal fragmentarisch, later zit er toch meer lijn in. Het heeft geen zin om al je loshangende ideeen over een film te spuien. Het is beter om op een bepaald onderwerp in te zoomen. Ik probeer namelijk regelmatig om niet een standaard review af te leveren maar toch een bepaald onderwerp of idee eruit te pikken dat nog in andere recensies behandelt is, en om meer een idee te brengen, dan te beschrijven of de film goed of slecht is.

Ik hoop het nog een tijdje vol te kunnen houden.

The Dark Knight (2008)

Originele Review: 20 augustus 2008

Een paar weken geleden zijn we naar TDK (The Dark Knight) geweest. Maar de vraag voor mij blijft, was het nu een goede film of is het hype (goed omdat iedereen zegt dat het goed is en de PR die erachter zit). Ik zal hem denk ik nog eens moeten zien omdat te beeordelen maar ik wacht wel tot ie op DVD (in de aanbieding) komt. Hier alvast mijn gedachten op dit moment:

•Heath Ledger is brilliant als de Joker. Ik had hem graag nog meer fantastische rollen zien spelen.

•De eerste helft deet me een beetje rommelig aan, er leek niet echt een degelijke verhaallijn in te zitten. Het was voornamelijk 'usual business in gotham' voordat de joker tot volledige wasdom komt in de tweede helft van de film. Is dit nu goed of slecht? Versterkt dit het contrast met het tweede deel van de film of is het 'waste of time' en had het anders gemoeten? De tweede heflt van de film heeft maar 1 doel: een aaneenschakeling van terreur en de gevolgen daarvan voor de karakters. En dit gaat in rap tempo. Is het tempo goed om de chaos te versterken of is het niet goed, omdat er niet meer tijd genomen wordt om wat er gebeurt en de psyche van de karakters in te laten zinken?

•Als het tempo een verkeerde keuze is (filmish gezien) waarom is deze keuze dan gemaakt? Is deze keuze gemaakt om bioscoopbezoekers nogmaals naar de bioscoop te trekken, omdat ze graam meer van de snelle aaneenschakeling van beelden in zich op willen nemen? Een commerciele keuze wat dit betreft zou me zeker in het verkeerde keelgat schieten.

•Om goed te zijn, had er meer psychologie/politiek in de film moeten zitten of niet dan de pseudo pop filosofie, psychologie en politiek die nu neergezet wordt: 'night is darkest before the dawn', 'you complete me' of niet. Past meer diepte in dit soort film? En is het niet ook goed als een film de aanzet geeft tot denken, ipv een (complete) gedachte overbrengt.

•De de sfeer van de film is wel erg donker en zwaar. Dit creeert het gevoel dat het een serieuze film is. Maar moeten we deze film wel zo serieus nemen (wat de discussie in het vorige punt op gang brengt) of is het toch eigenlijk gewoon entertainment zonder serieuze boodschap?

Jullie gedachten zijn welkom.

Het Witte Doek Luidt de Noodklok

Het festival zit in financieel zwaar weer. Het bestuur krijgt de begroting niet rond en is naarstig op zoek naar mensen die het festival willen sponsoren. Worden die niet gevonden dan moet er rigoreus gesneden worden in het aanbod van de 20ste editie en hangt het voortbestaan van het festival in zijn huidge vorm aan een zijden draadje.

Blijf de website volgen voor het laatste nieuws over het voortbestaan van het grootste gratis meerdaagse filmfestival van het land.

La Maison Jeune (2008)

Originele Review: 7 maart 2008

De laatste film van IFFR die dag was weer een slice of life film. Deze keer over een familie in een afgelegen afrikaanse (moslin) lokatie. Het eerste deel van de film ging over een vader die zijn zoon in de grote stad moet ophalen nadat hij in het leger is te komen overlijden. het tweede deel van de film gaat over het verdriet van de moeder and de vader die haar hiermee probeert te helpen.

De wereld (of tenminste dat deel van de wereld) is als mooi afgebeeld. iedereen is vriendelijk en behulpzaam naar de oude man toe en zijn familie. Het brengt het leven terug naar de basis: er zijn voor elkaar wanneer dat nodig is. Om die reden was het mijn 1 na favoriete film van die dag.

Dans La Vie (2008)

Originele Review: 4 maart 2008

De vierde film die dag (tijdens IFFR) was nog een film over de moslim cultuur. Maar het was een totale tegenstelling met Jamil. Deze movie ging over een joodse mevrouw die een moslim verpleeghulp inhuurt om voor haar te zorgen. Zij krijgen een band en later raakt de moeder van de moslima er ook bij betrokken en wordt zij vriendinnen met de oude mevrouw. Dit leidt tot veel onbegrip in hun respectievelijke kringen en familie maar de drie vrouwen blijven vriendinnen en komen voor elkaar op.

Deze film leek niet zo goed gemaakt te zijn maar dat maakte het alleen maar beter. Het leek alsof er onnatuurlijke lange stiltes in de gesprekken zaten tussen de vrouwen wat leek er op dat zij dachten "oh, nu moet ik weer iets zeggen .. wat was mijn tekst ook alweer". Vreemdgenoeg maakte dit de karakters alleen maar realistischer. It voelde alsof ik naar echte mensen keek.

Het was een zeer zachtaardige film en voor mijn gevoel was het mijn favoriete film van die dag.

Naissance des Pieuvres (2008)

Originele Review: 14 februari 2008

De derde film tijdens IFFR dit jaar was een tiener film over sexuele en emotionele gevoelens van meisjes van 15. De settinng was die van een amateur synchroon zwemvereniging.

Wat deze film mijn minst favoriete van de dag maakt is dat de drie meiden in het verhaal vrij stereotiep waren. De eerste meid was de chick met het imago van de slet maar stiekem bang voor de eerste keer. De tweede meid had opkomende lesbische gevoelens voor de eerste meid, De derde meid was de grote vriendin van tweede meid die problemen had om aan een jongen te komen vanwege haar uiterlijk en haar zelf respect heeft hieronder te lijden.

Het verhaal gaat over het leven van deze drie karakters en hun problemen zonder iets nieuws of origineels te bieden.