The Fountain (2006)

Daren Aronofsky is een regiseur die in mijn vizier zit sinds zijn Requiem (for a Dream). Ook zijn films Pi, The Wrestler, en dit jaar Black Swan heb ik natuurlijk gezien, maar aan The Fountain was ik tot nu niet toegekomen. Aronofsky is een regiseur (en in die mate de enige) die van zijn films een emotionele ervaring weet te maken. Hij speelt hiervoor vaak in op heftige negatieve emoties zoals psychose en in de in the fountain, de dood.

Formeel (officieel) is The fountain een film over de dood die zich tegelijkertijd in drie verschillende tijden afspeelt: de Spaanse inquisitie, het heden en 500 jaar in de toekomst. Maar, dat is volgens mij een beetje een simpele weergave (voor het grote publiek). The Fountain is een film die je zelf de betekenis ervan laat ontdekken en invullen. Daarom is deze film ook vaak erg geliefd of gehaat bevonden, met niks daar tussen in.

Wat mij betreft is het een geliefde film. Een emotioneel verhaal dat nog versterkt wordt door de prachtige score van Clint Mansell. Ik vind het namelijk wel leuk om die betekenispuzzel in te vullen.

In tegenstelling tot die officiele beschrijving speelt de film zich voornamelijk (in zijn geheel) af in het heden en vertelt het verhaal van een man (Hugh Jackman) die als onderzoeker desperate pogingen doet om zijn vrouw (Rachel Weisz) te redden die aan een ongeneeselijke vorm van kanker lijdt. Maar door zich op de genezing te redden verliest hij de tijd die zij nog met elkaar zouden kunnen hebben uit het oog. Zijn vrouw schrijft een romantisch boek dat een analogie is voor wat haar man aan het doen is. Het land spanje (zijn geliefde/vrouw gepersonificeerd door de koningin van spanje) wordt opgegeten door de inquisiteur (de kanker) en de conquestidor wordt op pad gestuurd om het ultieme wapen (The Tree of Life te vinden) in Venezuela voordat het te laat is. Het derde stuk speelt zich voor mij niet af in de toekomst maar is de visualisatie van de gevoelens van Hugh Jackman in het heden. Een soort van boedhistisch genezer probeert The Tree of Life te redden van de dood door op tijd bij het Walhalla (in de sterren) te geraken.

*Spoilers*

Uiteindelijk sterft het karakter van Weisz net (simpel gezien) te vroeg. En dan worden alledrie de analogieen wat moeilijker te harmoniseren met de beelden. Wat mij betreft gaat de film over het eeuwige leven vinden in het accepteren van de dood. Hugh Jackman realiseert zich namelijk dat hij zijn tijd beter had kunnen spenderen met zijn vrouw en dan zou hij vrede (in plaats van frustratie) hebben met haar dood, wat gesimboliseerd wordt door het planten van een stukje van de tree of life op haar graf (waardoor ze voortleeft). De Boedhist (emotionele kant) realiseert zich dat door het zien van de jaarringen op zijn arm. De Boom sterft maar door deze realisatie bereikt hij het walhalla dat de boom weer nieuw leven (met hemzelf) inblaast. De coquestidor wordt gedood door de bewaker van de boom maar in de acceptatie daarvan (en dat zijn quest faalt) kan hij de boom bereiken en bereikt hij op een ietwat vreemde wijze het eeuwige liven (maar kan hij niet meer zijn geliefde Spanje en de prinses redden).

Soundtracks van de jaren 80 - Deel 5

Vanwege de drukte met mijn werk heb ik even deze column een weekje over moeten slaan, maar nu is er weer 1. Laten we na Take my Breath Away uit Topgun en Flashdance maar meteen doorgaan met zwijmelen, want dan hebben we dat tenminste gehad. Ik heb wel eens gehoord dat in tijden van crisis mensen naar feel good (films) verlangen en weg willen dromen, en de jaren 80 waren zeker tijden van crisis. Het ging economisch niet goed en het was ook nog koude oorlog. De russen konden nog elk moment aan de deur staan. Er waren dus zwijmelfilms en zwijmelnummers te over waar vooral meisjes en vrouwen op weg konden dromen.

Love Lifts us up where we Belong - Joe Cocker en Jennifer Warnes
Flash dance was al een goed voorbeeld maar dat andere icoon van een zwijmelfilm in de jaren 80 is natuurlijk An officer and a Gentleman met Richard Gere. Deze film had echter ook een serieuze toon. Het nummer won de oscar in 1982 voor best song en idereen kent het. Echter het bereikte niet eens de Nederlandse Top 40.



She's Like The Wind - Patrick swayze
Jennifer Warnes scoorde wel een nummer 1 hit met Bill Medley voor Time of my Life uit de film Dirty Dancing. Nog zo'n klassieke zwijmelfilm met meerdere zwijmelhits. Naast Time of my Life kwamen uit deze film ook de hits Hungry Eyes van Eric Carmen en de helaas overleden Patrick Swayze zong zelf She's like the Wind.



The Glory of Love - Peter Cetera
Een onverwachte zwijmelhit kwam er uit The Karate Kid II via Peter Cetera. Ik heb die film wel gezien als kind, en vond hem vies tegenvallen, en ik kan me dit nummer helemaal niet meer herinneren. Het nummer bereikte echter nummer 1 in de Amerikaanse hot 100 en het was zelfs genomineerd voor een oscar.



Peter Gabriel - In your Eyes
Een relatief onbekende film hier is de tienerfilm Say Anything met toendertijd tieneridool John Cusack, maar als je menig tienermeisje in Amerika vraagt naar hun favoriete romantishe filmscene en nummer ever! staat deze scene steevast in de top 3.

Transformers: Dark of the Moon

De eerste Transformersfilm in 2007 was tegen alle verwachtingen in best vermakelijk, en hebbelijk. Zelfs in die mate dat ik hem in mijn DVD kast heb staan. En nu weet ik eindelijk waarom.

De eerste transformersfilm had een belachelijk plot, was op alle fronten over de top maar toch een leuke popcornfilm. Het sleutelwoord hiervoor is onschuld (en niet zoals verwacht 'nostalgie'). De onschuldigheid (wellicht door de inbreng van Spielberg als producer) maakte en versterkte het jeugdsentiment (dat natuurlijk voor mij aan figuren als Optimus Prime en Megatron kleefde).

Michael Bay beloofde van Transformers 3 een betere film te maken dan Revenge of the Fallen (deel 2) en Transformer 3 is inderdaad een betere film dan Revenge of the Fallen, maar dat was ook niet erg moeilijk. Echter Dark of the Moon is nog steeds geen leuke popcornfilm zoals 1. Het sleutelwoord hierbij is 'puberaal'.

Dark of the moon is duidelijk een film gericht op de mannelijke pubers wat in zijn geheel niet meer bij mij past. Het eerste uur van deze film is een en al puberale onzin met vooral de onhebbelijke John Malkovich in de hoofdrol. Het lichtpuntje in deze sleur komt van John Torturo die dan (gelukkig) plotseling opduikt. Zijn karakter was in Transformers 1 voor mij de minste maar is nu een verademing Eindelijk iemand herkenbaar met karakter die zijn rol met plezier neerzet. Karakter ontbreekt ernbij Shea Laboeuf die eigenlijk de hele film alleen maar schreeuwend rond rent. Herkenbaarheid ontbreekt er bij de transformers. Behalve Optimus en Megatron, en een beetje Bumblebee zijn het verder voor mij naamloze robots waarvan het metaalgeweld (en wie overleefd het) me weinig kon schelen.

Natuurlijk is het plot ook weer belachelijk. De uitstel van ongeloof die je voor zo'n film nodig hebt (en zelfs Transformers 1 behield) houdt nu niet stand. Bovendien verschilt volgens mij deze film weinig van twee andere slechte films die dit jaar uitkwamen: Skyline en Battle Los Angeles, al heb ik die niet gezien. Het plot is letterlijk niet meer dan een 'capture the flag'. Ze hadden deze film net zo goed Stratego met Transformers kunnen noemen.

Soundtracks van de Jaren 80 - Deel 4

Als ik denk aan de mees commerciele figuren van Hollywood, dan denk ik aan Steven Spielberg, George Lucas, James Cameron, Disney, en ... Jerry Bruckheimer. Jerry Bruckheimer is een producent van voornamelijk aktiefilms en de laatste jaren mede verantwoordelijk voor Pirates of the Caribean, National Treasure, Prince of Persia, en CSI. In de jaren 80 was hij ook een meester producer van soundtracks wantde soundtracks van zijn films niet 1, maar ten minste twee hits en hij won er zelfs regelmatig (mede) een oscar voor.

Highway To the Danger Zone - Kenny Loggins

1 van Bruckheimer's bekendste(en wat mij betreft ook beste) films is waarschijnlijk Top Gun. Uit deze film won het super zoete Take my Breath Away (Berlin) de oscar in 1985 maar Highway To The Danger Zone is gewoon lekkerder.



The Heat is On - Glenn Frey

Voor Bruckheimer iets buiten de aktierichting was de aktiecomedie, maar dit was een groot commercieel genre in de jaren 80 met films als 48 hours, Lethal Weapon, en natuurlijk Beverly Hills Cop. Eddie Murphy maakte van Axel Foley een hit en Harold Faltermeyer's deed datzelfde met Axl f. Een andere grote hit uit deze film was The Heat is On. Ik zie een link in het feit dat het moeten met baarden zijn die zingen.




What a Feeling - Irene Cara

Helemaal buiten zijn latere richting (want voor Top Gun al) produceerde Bruckheimer de ultieme rom/drama/feel good film Flashdance, met de overbekende hits What a Feeling en Maniac. Beide nummers werden genomineerd voor een oscar en What a Feeling won zelfs uiteindelijk in 1983. In Nederland bereikte dit nummer echter slechts de dertiende positie in de top 40. De enige reden dat ik deze film ooit gekeken en zelfs (met tegenzin) uitgezeten heb (voor de TV, dat wel) was de overbekendheid van het nummer en dus de film.

W. (2008)

Eindelijk had ik weer eens tijd om een film op TV te zien. Het was W. van Oliver Stone. Een film die wel wat stof deed opwaaien omdat George W. Bush indertijd nog zittend president was, en oo wel (de film dan ) als redelijk goed bevonden werd. Dus besloot ik hem maar af te kijken.

Ik heb niet zoveel met Oliver Stone. Zijn Wall Street en JFK waren nog goed/vermakelijk, maar voor de rest zijn zijn vooral politiek beladen films niet echt mijn smaak, maar dat is nog niet eens het probleem voor mij met W. De film is denk ik redelijk maar ik wordt teveel beinvloed door de bekendheid van de personen waren het over gaat (De Bushes, maar ook Rumsfeld, Cheney, Colin Powell, en Rice). Doordat er soms ook nog redelijk bekende acteurs achter die mensen schuil gaan doet het allemaal een beetje aan als een lange aflevering van koefnoen zonder grappen. Hetzelfde gold bij mij bijvoorbeeld ook bij films als Nixon en Frost/Nixon, waar respectievelijk Anthony Hopkins en Frank Langella het beeld van Nixon verstoren.

Het tweede probleem met deze film is dat het verhaal over bekend is, en weinig verrassingen bevat. Het zet bush neer als een behoorlijk dommige man die zijn weg in het leven probeert te vinden, en het is onbegrijpelijk voor mij waarom Laura bush voor hem gevallen is (op de manier waarop hij haar in de film versiert).

Voor een beter inzicht (en eigenlijk ook positiever beeld) in bush verwijs ik graag naar de documentaire "Journey's with George" waarbij een democtrasische journaliste Bush volgt in de voorverkiezingen van 1999.

Soundtracks Van de Jaren 80 - Deel 3.

Een sportfilm in de jaren 80 gaat als volgt: een underdog wordt uitgedaagd om een prestatie te leveren van formaat en uiteindelijk volgt er een belangrijke wedstrijd waarin de underdog wint. Er is ook altijd een leuke vrouw in het spel op wie indruk gemaakt dient te worden en er is een drama waardoor de hoofdpersoon de eindstrijd niet zal halen en/of het meisje bijna zal verliezen (en weer terug wint). En, na een rustig begin gaat de eindstrijd over in een collage van hoogtepunten, altijd begeleid door een opzwepend pop/rock deuntje.

Eye of the Tiger / Burning Heart - Survivor
Het prototype sportfilm uit de jaren 80 is natuurlijk Rocky 3 (en 4). Rocky 3 had het droomgevecht tussen Rocky en B.A.(Mr. T) en een grote hit in Survivor's eye of the Tiger. Eye of the Tiger bokste zich naar de nummer twee positie in de Nederlandse top 40.



Daarna deed Surviver ook nog Burning Heart voor Rocky 4 dat ook de tweede positie van de top 40 bereikte.



You're the Best - Joe Esposito

Als tweede schiet natuurlijk de karate kid te binnen. Over die jongen die opschool geplaagd wordt en een oogje heeft op het leukste rijke meisje van de klas en in training gaat bij Mr Mijagi. Het bekendste nummer van die soundtrack is Cruel Summer van Banarama maar de eindstrijd werd begeleid door Joe Esposito.



Win in the End - Mark Safan

Een derde, minder bekende maar een persoonlijk stukje nostalgie is Teen wolf. Teen Wolf had nog een tiener idool die niet binnen de brat-pack viel, namelijk Michael J. Fox. Wat waren die Veronica Meimaand-Filmmaand-woensdagmiddagfilms toch soms leuk en met je kollosale videorecorder kon je ze opnemen en zoveel terug zien als je wilde. Lang voor Twilight was er namelijk al een scholier die superkrachten kreeg doordat hij een weerwolf was en hiermee de populairste jongen van de klas werd. Hij zette deze krachten (natuurlijk) in om de high-school basketbalcompetitie te winnen, om er achter te komen dat hij zijn superkrachten helemaal niet nodig heeft.



P.S. er gaan op dit moment zelfs geruchten dat men net zoals met The Karate Kid een remake van deze film wil maken, meeliftend op het succes van Twilight natuurlijk. Hollywood heeft echt geen originele ideeen meer over.