Herzien: De Indiana Jones trilogie

Na Back to the Future was Indiana Jones aan de beurt. Nog zo’n trilogie die ik in mijn tienerjaren grijs gekeken heb door herhalingen op TV en VHS banden (opgenomen van TV). In mijn herinnering was eigenlijk in eerste instantie was Raiders of the Lost Arc de beste film maar door het herhaaldelijk al traag geworden (het filmtempo in de jaren 80 lag een stuk lager). Temple of Doom was anders dan de andere twee films maar dat kon ik juist wel waarderen, en The Last Crusade was leuk, mede door de interactie tussen Sean Connery en Harisson Ford, de humor, en het plot dat meer een speurtocht was dan Raiders.

Wat nu het terugkijken van deze drie films leuk maakt is dat je hierin duidelijk de evolutie van de ‘blockbuster’ terug ziet. Raiders (1981) was traag en serieuzer van toon, en Crusade lijkt een echter crowdpleaser. Ik was bang dat ik deze films nu, met het tempo en de stand van de special effectsvan de hedendaagse blockbuster in mijn achterhoofd (gewend) niet meer echt kon hebben, maar dat viel gelukkig mee. Ook kon ik me bepaalde stukken van met name The Crusade al niet meer zo goed herinneren dus dat was ook aardig. Ik las bovendien laatst ergens dat Indiana Jones niet gebasseerd is op een avonturenfilm of held maar dat het de intentie van Lucas en Spielberg was om James Bond achtige films te maken met een archeoloog. Met dat oog naar deze films kijkend zie je duidelijk de parallellen.

Birdman (2015)

Toen deze film zoveel belangstelling had in het oscar seizoen twijfelde ik of ik hem zou kijken of niet. De trailer sprak mij niet zo erg aan en ik was niet echt in de stem voor een acteursfilm. Nu, bij het afgelopen wittedoek film festival heb ik dan toch maar de stoute schoenen aangetrokken.

Birdman vertelt het verhaal van een beroemd superheldenacteur die genoeg heeft van het superheld spelen en hij wil in plaats daar van zijn eer redden met een theaterstuk op broadway. Hij zit behoorlijk aan de grond en hoort stemmen in zijn hoofd.

Eerst maar even de leuke kanten van deze film. Ten eerste de knipoog natuurlijk naar en met Michael Keaton die 25 jaar geleden Batman speelde in de eerste Batman films (met Jack Nickolson als The Joker). Hij (Keaton) paste na twee films voor de rol en het is na de jaren 90 behoorlijk stil rond hem geworden. Daar houdt de vergelijking dan weer ook op. Ten tweede is het interessant waarop deze film gemaakt is: namelijk een camera die de acteurs volgt en een film die zich in zijn geheel in en rondom het theater afspeelt. Ten derde is het vooral een acteursfilm, een psychologische studies naar het denken van acteurs, recencenten, en de midlife crisis.

De minder leuke kant van deze film is (voor sommigen) dat je hier van moet houden of niet.

Wat mij betreft was dit een film waarbij ik mij zeker niet verveelde. Het was interessant om hem eens te zien. Het is echter niet een film die me lang zal beklijven.

Back to the Future (tijd om oude films eens opnieuw bekijken)

Er kwam dit jaar een nieuwe mad max, terminator, jurrasic park, en zelfs vacation uit. En in december komt nog de nieuwe star-wars. Dat vraagt erom om de oude delen opnieuw te gaan bekijken. Hierdoor was ik  namelijk erg benieuwd geworden hoe het is om dit soort nostalgische klassiekers opnieuw te zien. Zijn ze nu uit de tijd, traag, hoe kijk ik nu tegen de special effects aan, of mijn jeugd iconen? Kijkt een film uit de jaren tachtig nu zoals een western uit de jaren 60, dertig jaar geleden?

Maar waar te beginnen?

15 oktober 2015 is een speciale dag, het is namelijk de dag dat om zes uur ’s ochtends Marty Mcfly arriveert vanuit 1985 in Back to the Future II. Dit leek me een goed excuus om de Back to the future films te gaan herbezien. Back tot he Future was 1 van mijn favoriete films vroeger door alle kruisverbonden, de humor en ook nog spanning en aktie. Deze film heb ik talloze malen gezien. Back tot he future II was vroeger echt een tegenvaller. Ik vond hem te  druk, het plot was te dik omdat het zich in drie tijdperioden afspeelde. Back to Future III, die door veel mensen een tegenvaller gevonden werd, was voor mij weer beter dan II. Precies omdat het verhaal zich op 1 plek afspeelde en er daardoor meer tijd was om een compleet verhaal te vertellen. Het was een waardige afsluiter en ook deze film heb ik herhaaldelijk gekeken vroeger.

En hoe kijk ik nu naar ze?

Back to he Future staat zo in mijn geheugen gegrift ‘grijs gedraaid’ dat ie weinig verrassingen kan bieden. Het was nog steeds wel nostalgisch, ik kon nog steeds wel genieten van Michael J. Fox (Marty) en Christopher Loyd (Doc). Wat me wel opviel is de hyperactiviteit van de film, dit voelde ongemakkelijker ‘onechter’ dan vroeger. Back tot the Future II echter viel dan weer mee. Dit doordat zich de nu opvallende hyperactiviteit van het eerste deel zich daarin doortrekt en ik nu de over the top slapstick humor van II beter kon waarderen. Nog steeds vind ik wel dat deel II zich beter in zijn geheel in de toekomst had kunnen afspelen. Het is alsof de makers 2 goede ideeen hadden: een film die zich in de toekomst afspeelt en een film die zich afspeelt tijdens de gebeurtenissen van deel 1 en dat ze niet konden kiezen wat te doen. Deel III is nog steeds bescheidener van opzet, en heeft een ander karakter, wat ik nog steeds kan waarderen en hem nog steeds, na de eerste twee delen, aangenaam maakt om te bekijken.

Met BTTF is de toon gezet. De volgende trilogie die op mijn verlanglijstje heeft een meer zijdelingse lijn naar dit jaar: als Harrison Ford weer Han Solo speelt en IS cultureel erfgoed uit de oudheid vernietigd wordt het ook weer tijd voor …

Indiana Jones.

Kingsman: The Secret Service

Mathew Vaughn (Kick-Ass) heeft blijkbaar iets met stripfilmcrossovers. Kick-Ass was namelijk een stripboek verfilming, maar dan niet als doorsnee aktiefilm maar gekruist met tienercomedie in de stijl van superbad (of american pie of van heel lang geleden animal house). Kingsman is namelijk een stripverfilming gekruist met een persiflage op een James Bond film.


Kick-Ass vertelt het verhaal van een jongen (Egsy) die gerecruiteerd wordt door een geheim agent (Colin Firth) van een geheime niet govermentele organisatie. Ze kunnen hiermee buiten de wet opereren. De superboef Valentino (Sam. Jackson) wil het overpopulatieprobleem op creatieve wijze oplossen en moet hiervan weerhouden worden.


Het resultaat, mede door de sympatieke cast (waaronder Colin Firth en Samuel L. Jackson) is vermakelijk ware het niet voor de hoeveelheid geweld die er aan te pas komt. Ik kan wel tegen een stootje maar hier loopt het dus letterlijk de spuiggaten uit. Kill bill Vol. 1 is er niets bij zullen we maar zeggen. Dus voor degenen die van aktie, comedie en een mega dosis over de top geweld houden is deze film zeker een aanrader. De rest van ons stervelingen kan beter een uurtje stilstaan bij de overige problemen van deze wereld.

Jupiter Ascending

Als een film release in America uitgesteld wordt, en specifiek van de zomer of kerstperiode verplaatst wordt naar februari of maart, betekend dit meestal niet veel goed. De reden die in dit soort gevallen opgegeven wordt is dan meestal 'om de film nog beter te maken' (visuele effecten toe te voegen, 3d conversie), maar eigenlijk wil het gewoon zeggen dat het eeen slechte film is die een gigantische flop wordt als ze toch in de zomer uitgebracht wordt met veel bombarie, dus de studios vinden het beter om de film dan maar stilletjes af te laten gaan.


Zo verging het ook Jupiter Ascending, de laatste film van Andy en Lana Wachowski (bekend van The Matrix maar daarna niet echt veel noemenswaardig gemaakt). De film kostte iets van 170 miljoen (exclusief marketing en leverde in Amerika maar zo'n 50 miljoen op dollar op. Wereldwijd leverde de film 140 miljoen dollar op. Dat betekend een dik verlies want de vuistregel is dat een film ongeveer 4 keer zoveel moet opbrengen dan dat ie gekost heeft om winstgevend te zijn.


Terwijl de film eigenlijk helemaal niet zo slecht is. Aan de andere kant is ook niet echt goed/speciaal of bijzonder dat ie blijft hangen. Het is gewoon een niemendalletje. Best leuk om een keer te kijken en geen zonde van de tijd. Jupiter Ascending verteld het standaard assepoester verhaal van een meisje dat in een laag milieu opgroeit (illegaal Amerikaans) en moet poetsen voor de kost maar op een dag de koning van het heelal blijkt te zijn. Natuurlijk is er wat gespuis (te veel om uit te leggen maar dit blijken genetisch haar kinderen te zijn) die snode plannen hebben en haar uit de weg proberen te ruimen. Dan is er nog de prins op het witte paard (of bodyguard) die haar redt. Eind goed al goed. Wat een film met doorsnee verhaal dan nog aantrekkelijk kan maken is de aankleding, en dat kan je wel aan de Wachowski's overlaten: bombastische futuristische ruimtesteden en ruimteschepen voldoende.


Tijdens de film kwam ook de associatie aan The Fifth Element in me op, maar dan zonder de kleurrijke aankleding van Jean Paul Gautier. De vraag is, of deze film net als die voorgenoemde fifth element nog een lot als cult klassieker beschoren is. The Fifth Element was camp, en camp levert meestal ook cult op. In afwachting van antwoord op die vraag denk ik dat deze film verbanning naar de 'void' te wachten staat.

Kung Fury

Kung Fury is een briljante - bizarre persiflage op de jaren 80 aktiefilm (en de jaren 80 zelf) gemaakt door een aantal zweden en gefinancierd via een kickstarter (of iets dergelijks) waarbij ruim meer geld opgehaald werd dan begroot, na eveneens de hilarische trailer. De film is inmiddels ruim 17 miljoen keer bekeken. Enkele weken geleden kwam de hele film van een half uur beschikbaar. Als je even iets anders wil en van heel veel aktie houdt is het bekijken van deze film zeker geen waste of time.

Voor degenen die toch geinteresseerd zijn maar de benodigde tijd er niet bij kunnen hacken geeft de trailer ook al een zeer goede indruk.

Men had blijkbaar nog genoeg geld over om David Hasselfhof in te huren voor de titel song en clip 'I need action'. Eveneens een briljante vondst en erg cool van The Hoff dat hij hieraan mee wilde werken.

Skyfall (2012)

Helaas is deze film voor mij toch een beetje een teleurstelling geworden. Na de alom lovende kritieken had ik meer verwacht, van en de inhoud van de film en de schurk die Javier Bardhem neerzet.

Waar Casino Royale meer in de stijl van een Sean Connery bond was en Quantum of Solace meer een Bourne Bond is deze namelijk meer een jaren 80/Roger Moore Bond. Wat wil zeggen dat het meer een doorsnee aktiefilm is. Dit komt door het kritieke falen van Solace en misschien ook een beetje door het feit  dat Bond 50 jaar bestond. De combi (want ik vind dat je Royale en Solace als combi film moet beschouwen) vind ik dan toch beter en de suspense in die films opgewekt van dat er een mysterieuze super boevenorganisatie is die bevochten moet worden is in deze film geheel verdwenen. Erg jammer, en ik hoop dat ze die verhaallijn in de volgende Bond weer oppakken.

Zoals gezegd ook Bardhem valt een beetje tegen. Zijn schurk is een duidelijke knipoog naar Jaws maar hij bereikt zeker niet zijn Anton Chigurh (No Country for Old Men).

Robot and Frank (2012)

Eindelijk een film die niet teleurstelt. Eindelijk een komedie geen romantische komedie is. Robot and Frank (de altijd sympatieke Frank Langella) verteld het verhaal van een ex inbreker in de nabije toekomst die een thiuszorgrobot kado krijgt. In eerste instantie wil hij niets van de robot hebben maar als hij de robot zover kan krijgen hem te helpen met een paar laatste klussen ontstaat er een band. Het enige jammere aan deze film is dat het einde een beetje verwarrend/chaotisch is uitgevallen.

Argo (2012)

Wat is het toch met die 'betere' hollywoodfilms van tegenwoordig? Net als de master is deze vooral in het eerste halfuur ontzettend saai. Daarna fleurt de film even op met de introductie van John Goodman maar ook de rest van de film kon mij voor het grootste deel niet echt boeien. Alleen de vlucht op het eind is nog wel spannend gemaakt, zelfs te (hollywood) spannend, want volgens mij ging het er in het echt een stukje saaier aan toe.

Ook een reden waarom de film mij niet zo kon boeien is waarschijnlijk het onderwerp. Het gaat om eeen relatef kleine gebeurtenis in de wereldgeschiedenis die mij voorheen onbekend was, niet zoals films over WOII, slavernij, JFK, de cuba crisis (13 days) en wellicht Lincoln (die ik nog moet zien).

The Master (2013)

Over de acteerprestaties van Jaquim Phoenix, Philip Seymour Hofman en Amy Adams valt niets te zeggen maar wat mij betreft is de film wel oorverdovend saai. De eerste twintig minuten kijk je naar een vervelende man. Wanneer Lancaster Dodd (Hofman) tevoorschijn komt, wordt het wat aangenamer, maar uiteindelijk kabbelt de film alleen maar een beetje naar zijn einde zonder dat er echt spanning in komt. Na de hoge verwachtingen die ik over deze film had ben ik toch wel teleurgesteld.