Disney koopt Lucas, Nieuwe Star Wars Film in 2015

Het nieuws is zo groot (ondanks de teleurstellende Episodes I t/m III en de commerciele uitbuiting van de franchise) voor iemand die opgegroeid is met Star Wars dat ik het niet 100 procent geloof maar toch plaats op mijn blog (in bold): Disney heeft Lucasfilm, de film studio van George Lucas, gekocht en is van plan om nieuwe Star Wars films te gaan maken.

De eerste film, Episode VII, zou uit gaan komen in 2015 en het vervolg zijn op de originele Star Wars trilogie. Het verhaal zou zich dan afspelen een tijd(je) na Return of the Jedi. Disney is ook van plan om Episodes VIII en IX te maken. Het globale idee van deze drie films is ooit uitgewerkt door George Lucas maar Lucas zal zelf (gelukkig) voor de nieuwe films alleen optreden als consulent en het stokje overdragen aan nieuwe, jongere, filmmakers.

Nieuwe filmmakers is in ieder geval hoopgevend. Wellicht weet men van Episodes VII t/m IX wel iets goeds te maken en Star Wars weer in ere te herstellen (zoals met Bond gebeurd is). Zoals gezegd ben ik geen fan van Episodes I t/m III: visueel spektakel maar over gecompliceerd, onlogisch, kinderlijk, en slecht geacteerd.Ik blijf daarom sceptisch of dit nu zo nodig is en het niet beter is om het bij de oude trilogie te houden en het bestaan van Episodes I t/m III maar te negeren zoals ik al bijna 10 jaar doe.

Of, wellicht  is dan toch nu het moment gekomen om Episode I t/m III te herzien en te kijken of de tand des tijds me iets milder heeft gemaakt. Zo ja, dan kunnen jullie mijn oordeel tegen die tijd natuurlijk lezen op dit blog.

The Avengers (2012)

De laatste van de drie superheldenfilms deze zomer die ik zag. De andere twee, The Dark Knight Rises en The Amazing Spider-man zag ik in de bioscoop, deze niet.

The Avengers echter was naar verwachting wel de meest doorsnee film van de drie en tevens de meest experimentele. Nog nooit werden de belangrijkste karakters (en zelfs attributen) in vier eerdere films (Ironman 1 en 2, Thor, en Captain America) geintroduceerd met als (vooropgezet) doel om bij elkaar te komen in een vijfde film. De vier films bleken een commercieel succes dus The Avengers moest wel kassa worden (en is op dit moment de op twee na succesvolste (in geld) film allertijden (na Avatar en Titanic). Dat is zeker gelukt, maar de film kwam het zeker niet ten goede. Ook al had ik alle voorgaande films gezien, toch viel ik in deze film en wist ik in het begin echt niet waar en hoe de draad opgepikt werd. Dit komt omdat er stukjes uit meerdere films in mijn hoofd bij elkaar gebracht moesten worden. (Wat was er ook alweer met die kubus, waar kwam die ook al weer vandaan) Het tweede voordeel van deze aanpak was voor Marvel dat men zich in deze film volledig kon concentreren op aktie. Dat hebben ze ook zeker gedaan maar ook dit maakt het plot wel erg dun.

Na die verwarrende opening was de film toch een uurtje best aardig. Oppervlakkig maar de herintroductie van de helden was best vermakelijk, maar na een uur had ik het wel gezien ... en dan moet er nog een uur vechten en vernietiging doorstaan worden waarbij de helden natuurlijk winnen. Ik heb de Marvel superheldenfilms wel eens vergeleken met fast food: in het begin is het lekker maar zo gauw het afgelopen is geeft het geen voldoening. Dat is ook met The Avengers het geval.

De Matrix Trilogie

Het feit dat ik nu positiever ben over Spider-men 3 en X-men: The Last Stand deed me mede besluiten ook de Matrix trilogie maar weer eens bekijken. Deze films had ik sinds het verschijnen van deel 2 en deel 3 niet meer gezien omdat ik ze toen te teleurstellend vond vergeleken met het eerste deel. Ik wilde kijken of dit nog steeds zo was.  

The Matrix (1999)
Toen ik de Matrix in de bioscoop zag was ik een beetje teleurgesteld. Dit kwam vooral door de hype en dat er zoveel materiaal vooraf te zien was. Het toppunt daarvan was wel de Nokia reclame voor aanvang van de film waar alle aktiescenes al vast even voorbij kwamen. De keren dat ik de film daarna gezien heb vond ik hem soms goed maar dacht ik ook wel weer eens dat het slechts een vrij standaard verhaal in een ander jasje was. En toen de twee vervolgdelen uitkwamen was de hype er helemaal af en heb ook deze film niet meer teruggezien. Nu, een 8 jaar later, zie ik de Matrix als een klassieker, die wat mij betreft beter is als bijvoorbeeld Inception. De 'Alice in Wonderland' trip blijft boeien en de vertelstijl, met Morpheus die eigenlijk het publiek meeneemt als gids in deze wereld is perfect.  

The Matrix Reloaded (2003)
Helaas, blijf dit deel 2 een teleurstelling, ook al wist ik nu wat te verwachten. De problemen met deze film blijven het feit dat er de eerste drie kwartier niks gebeurd om vervolgens een onbenullig plot te introduceren (Neo moet de zogenaamde keymaker zoeken) met als enige reden een ellenlange achtervolging. Wat ik wel waardeer is dat ook de slechterik (Smith) terugkeerd maar het feit dat hij zich nu kan dupliceren is niet echt een aanwinst.

The Matrix reloaded (2003)
Na de interesse verloren te hebben in deel 2 is het dan nog een zit door deel 3, dat zich voor het grootste gedeelte afspeelt in de Machine wereld. Dit deel is boeiender dan deel 2 omdat het doel duidelijk is, maar wat er gebeurd kan me eigenlijk al niet veel meer schelen. Wat ik graag gezien had na The Matrix was een revolutie in The Matrix (die dan doorwerkt in de machinewereld) met meer interessante tegenstanders en verbuigingen van de gewone wereld. De fantasie had eindeloos kunnen zijn maar daar is durf voor nodig. Ik ben bang dat men teveel heeft voortborduurd op het succes van deel 1. Erg jammer.

De X-men Trilogie

Het was wat mij beteft de zomer van de trilogieen. Ten eerste werd The Dark Knight trilogie afgesloten, maar daarnaast was er ook de reboot van Spider-man (waardoor ik die trilogie dit voorjaar al onderogen had genomen), The Wachowski's komen dit najaar met cloudatlas, wat mij weer bij de Matrix bracht, en last but not least kwam ik de X-men trilogie tegen voor 5 euro, waardoor ik die maar eens ben gaan herkijken. Het bracht mij op het idee om een verandeling over trilogieen te schrijven maar daar zie ik nu toch maar vanaf. Een aantal punten die ik daar ter sprake wil brengen doe ik daarom maar in mijn mini reviews van de X-men trilogie en de Matrix trilogie.

  

X-men (2000)
Mijn eerste review van een film die ik tig maal gezien heb. Ik zag de hele trilogie liggen voor 5 euro bij Bart Smit en kon hem niet laten liggen voor die prijs. Maar ... later kreeg ik mijn bedenkingen (zelfs voor die prijs) omdat deel drie (voor zover mij bijstaat, maar misschien binnenkort meer daarover) niet al te best is. Ik heb nu deel 1 weer eens bekeken en het blijft 1 van de betere superheldenfilms (en X2 is nog beter), uit een tijdperk dat zomer blockbuster films nog maar 90 minuten duurde en toch het hele verhaal konden vertellen. Ook wel weer eens lekker.

X-2 (2003)
Wat mij betreft is X-2 nog steeds het beste deel 2 uit een trilogie ooit gemaakt. Ik durf deze film zelfs te preferen boven The Empire Strikes Back en The Two Towers, waarbij ik dan ook maar meteen even de complete top 3 van delen 2 uit trilogieen vernoem. Wat mij X-2 verkiest heeft twee redenen. De eerste reden is vooral het psychologische spel wat er tussen de karakters gespeeld wordt. De tweede reden is dat de good-guys in dit deel tijdelijk moeten samenwerken met de bad-guys (en girl) uit het eerste deel en de verschuivingen tussen good guys die dat teweeg brengt. Ik kan me geen andere (aktie/superhelden)film herinneren waarin dit op deze manier gebeurt. De derde reden die deze film zo sterk maakt is het feit dat niet alleen de good guys uit deel 1 terugkomen, maar ook de bad guys. Vaak wordt er gekozen om in nieuw deel, een nieuwe slechterik te introduceren en de helden te verdiepen. Op deze manier (net als bij Star-wars, Lord of the Rings, en mijn enige andere voorbeeld The Matrix) is er ook de gelegenheid om die (slechteriken) te verdiepen. Bovendien heeft deze film een ijzersterke cliffhanger (voor x-men ingeweiden).

X-men: The Last Stand (2006)
Helaas besloot Brian Singer zich van de x-men los te laten om Superman Returns te maken. Een tegenvaller op zich die regiseur Brett Retner niet goed kan maken. The Last stand is echter nog niet zo slecht maar wel beduidend minder dan de vorige twee delen. Het probleem is wat mij betreft nog niet eens de regiseur, want het acteerspel en de stijl van de films zijn nog wel consistent. Het probleem is eerder het verhaal (waar ik niet van weet hoeveel invloed de regiseur daar op had). Er worden in deze film drie cruciale fouten gemaakt. Ten eerste het plot en het doel, de basis waar een anti-mutanten serum wordt gemaakt zeer onlogisch gekozen. Ten tweede verliezen in deze film te veel hoofdkarakters hun leven of hun superkrachten. Dat verwacht je niet van een dergelijke film en wekt dus een teleurstelling op.

The Hobbit Trailer 2

Vrijwel geruisloos (vergeleken met de grote aktiefilms van deze zomer) naderen we de komst van The Hobbit. Natuurlijk brengt theonering.net een dagelijkse portie hobbit futiliteiten maar verder lees ik vrij weinig over de aankomende kerstkraker, en de film waar ik dit jaar het meest op zit te wachten. Nu is er eindelijk een nieuwe trailer verschenen.




De sfeer is zeker anders dan die van de eerste (teaser) trailer, die ik eigenlijk mooier vind. Wat verder opvalt is dat deze trailer grotendeels het begin van The Hobbit en flitsen van de tocht door de Misty Mountains laat zien, en nog heel veel locaties/karakters die zeer waarschijnlijk in dit eerste deel aan bod zullen komen ongemoeid laat. Dit was totaal anders in de Fellowship of the Ring trailer die ik voor de gelegenheid nog maar eens herkenen heb. Daar zie je bijna alle locaties. Deze trailer (die van de Fellowship) is ook veel donkerder (het lot van middenaarde hangt aan een zijde draadje) dan die van The Hobbit (Bilbo gaat op avontuur), wat ook wel weer overeenkomt met de toon van het boek.

Najaarsfilms 2012

De zomer is weer voorbij en dus wordt het tijd voor wat meer kwalitatieve films in de bioscoop. In Amerika komen nu alle films uit die kans willen maken op een oscar en gelukkig komen er hier ook een aantal al van naar Nederland. Daarnaast belooft het sinds lange tijd weer een goed kerst-filmseizoen te worden (ik bedoel hiermee niet goede kerstfilms maar goede films met kerst). Dus, for your consideration, en om overweging te nemen voor de programmacommisie van het Witte Doek 2013, mijn filmtips.

18 oktober - Killing them Softly
Er zijn twee redenen waarom ik deze film in dit lijstje: Brad Pitt en 'When the Man comes to Town' (Johnny Cash's) uit de trailer - super cool. De film gaat over een paar schlemielen die een gokbaas (Ray Liotta) overvallen. Pitt is een huurmoordenaar die met ze moet afrekenen en het geld moet terughalen (neem ik aan).

31 oktober - Sky Fall
Bond ... James Bond natuurlijk. Met dit keer Sam Mendes (American Beauty) aan het roer die het toch tegenvallende Quantum of Solace moet goedmaken. Ik ben wel benieuwd.

1 november - Robot and Frank
Beroepsdeformatie maar ook uitstekende recencies in Amerika. Frank (Frank Langella) krijgt als oude van dagen van de toekomst een huishoudrobot van zijn dochter. Echter de gepensioneerde bankovervaller wil de robot inzetten voor een ander soort klus. Ook met Susan Sarandon

8 november - Argo
Ben Affleck bewees al met Gone Baby Gone en The Town dat hij kon regiseren en naar verluidt is dit zijn beste film tot nu toe.

29 november - Cloud Atlas
Cloud Atlas is een inmens boek dat nu in drie uur op film is gezet door de Wackowski's (The Matrix) met o.a. Jim Broadband, Tom Hanks, Hugh Grant, Hale Berry. De eerste reacties vanaf TIFF (Toronto International Film Festival) zijn gemengd maar we wachten geduldig af.

29 november - Looper
 In de toekomst worden huurmoordenaars terug in de tijd gezonden om hun missies uit te voeren zonder een spoor achter te laten, maar als ze zelf met pensioen moeten worden zij teruggestuurd om omgebracht te worden door hun jongere zelf. 1 weet er te ontsnappen. Naar verluidt weer eens een goede aktie film met Bruce Willis en Joseph Gorden Levitt

29 november - Trouble with the Curve
Clint Eastwood komt uit acteerpensioen met zijn eerste film als acteur sinds Gran Tourismo. Altijd iemand om in de gaten te houden.

13 December - The Hobbit
In a Hole there lived a Hobbit ... en hij ging op reis met 13 dwergen en een tovenaar. Voor mij het filmhoogtepunt van het jaar. Het eerste deel van The Hobbit trilogie moet de kerstknaller zijn.

20 December - Life of Pi
Voor mensen die met kerst naar een art-house film willen is er gelukkig een nieuwe Ang Lee.

Nieuwe Eerste Kleurenfilm Ontdekt

In engeland zijn kleurenfilmbeelden ontdekt uit 1902. Dit zijn nu de oudste kleurenfilmbeelden ter wereld. De oudste kleurenbeelden tot nu toe stamden uit 1908.

The Dark Knight Rises (2012)

De vraag die in me op kwam in aanloop van deze film was: wordt dit de beste filmtrilogie ooit? Mijn antwoord is daar een volmondig nee op. Deze conclusie had ik al een beetje verwacht na The Dark Knight nog een paar keer gezien te hebben maar wordt met The Dark Knight Rises bevestigt. Het spel van Heath Ledger in the Dark Knight rises was namelijk bedwelmend goed en Nolan heeft zich de laatste jaren toegelgd op het maken van doolhoven/puzzels van films: The Prestige, Inception, TDK, en nu TDKR. TDK is eigenlijkniet meer dan een reeks van 'trucs' die the Joker verzint die opgelost/onmantelt moeten door Batman. Echter, Nolan als de truc zich eenmaal ontvouwen heeft (als je de loop van het verhaal kent) wordt de meerwaarde en herkijkwaarde van een flim bepaald door de details, karakterontwikkeling en de stijl.

Die details schieten er bij Nolan dan wel eens in. Zie bijvoorbeeld Jim Emmersons uitgebreide analyse van The Dark Knight achtervolging. Ook de karakterontwikkeling bleef bij TDK achter, op The Joker na natuurlijk, werd niemand, zelfs Batman niet veel verder uitgediept (dan wat we van Batman Begins al wisten) en op 1 of andere manier is er ook iets mis met de karakteronwikkeling van Harvey Dent/Two Face. Tot slot was de meer realistische stijl (meer aktiefilm dan comic) van nolan een verfrissing in Batman Begins maar heeft die mij niet blijvend kunnen boeien (in tegenstelling tot de stijl van de Spider-man trilogie, Star-wars, of zelfs The Matrix (waar ik helemaal geen fan van deel 2 en deel 3 van ben)).

Niet dat ik me niet vermaakt heb in de bioscoop. Ik was erg benieuwd naar de afloop van de trilogie en keek geboeid naar de verhaalkronkels die Nolan deze keer bedacht had. Maar ook deze keer ontdekte ik meerdere ongemakken in de film. Dit begint al bij het begin. The Dark Knight had een uiterst sterke cliffhanger (Batman die de nacht in rijdt met de speech van Gary Oldman (commisioner Gordon) die aankondigt dat de politie hem zal opjagen). Bij het begin van TDKR blijkt dat er niet veel gejaagd is omdat Batman zijn masker aan de wilgen heeft gehangen, acht jaar lang, en als hij terugkomt is er 1 achtervolging waarin de politie een beetje op Batman jaagt, maar niet erg hard. De logische continuering van de trilogie is er hiermee uitgeslagen. De slordigheden zitten vervolgens verder in details als dat catwoman een halsketting steelt en uit het raam springt, maar je ziet vervolgens niet waar ze neerkomt (een basisregel in filmediting). Dit zat ook al in TDK waar Batman uit het raam valt en vervolgens weggelaten wordt hoe hij van het dak af komt en waar hij heen gaat. Ook het feit dat de familie van Commisioner Gordon ogenschijnlijk verdwenen is (of is mij iets ontgaan) die toch een vrij prominente rol hadden in TDK is vreemd. Aan het eind wordt nog wel even genoemd dat ze er niet meer zijn, maar waar zijn zij dan gebleven? En zoals gezegd, de stijl blijft dan toch niet meer plakken. Batman beweegt zich in een gewone wereld, specifiek zelfs New York deze keer want een beetje een te overbekende achtergond is om als Gotham City door te gaan, en houdt zich vooral bezig met ordinaire knok partijen. Tot slot zijn er nog de onlogische keuzes die door good-guys en bad guys gemaakt worden. Ik accepteer bijvoorbeeld dat in een film een bad guy eerst uitlegd waarom hij de held wil doodschieten voor hij dat doet of hem meeneemt in plaats van doodschiet, om vervolgens gepakt te worden door de held, maar in TDKR zitten wel heel veel dommigheden zoals het komische 'how it should have ended' al aangeeft en sommige plotwendingen zijn volledig ongeloofwaardig (zoals de speech van Bane over Gordon en Harvey Dent).

Wel een sterke vonst was om in deze film  het verhaal wederom aan Ra's El Ghoul te relateren (de slechterik uit Batman Begins). Dat geeft meteen achtergond aan het verhaal. Ook Bane (die in de voetsporen van Ledger) moest treden was helemaal geen slechte keus (al wist ik al uit mijn algemene superheldenkennis) wat er deels ging gebeuren.

The Dark Knight Rises is dus niet de ultieme superheldenfilm en 'The Dark Knight'  trilogie is niet de ultieme aktie/avonturenfilm trilogie. De vraag die dan bij mij opkomt is: hoe ziet voor mij dan de ultieme trilogie eruit en welke komt daar tot nu toe het dichtste bij. Ik ben de laatste tijd hier al druk mijn mening over aan het vormen (en heb deze lente en zomer De spider-man trilogie en de x-men trilogie maar weer eens bekeken) en kom binnenkort met een antwoord.

De Hobbit nu een Trilogie

P.S. voor degenen die The Hobbit niet kennen bevat dit artikel wellicht spoilers!

Deze week werd bekend dat The Hobbit niet twee, maar drie films gaat worden. De eerste film komt eind dit jaar, de tweede film eind 2013, en de derde film in de zomer van 2014. Peter Jackson heeft naar eigen zeggen zoveel materiaal dat hij er graag een trilogie van wil maken en de studio heeft daar nu toestemming voor gegeven (wat volgens mij niet zo moeilijk moet zijn aangezien het waarschijnlijk een bak extra geld gaat opleveren aan bioscoopkaartjes, en later DVDs.

Ik weet nog niet goed wat ik hier van moet denken. Dat licht er ook aan wat Jackson nu van plan is. Drie films van twee uur in plaats van twee films van drie uur ((wat anders waarschijnlijk was) kan al zonder extra materiaal. Dan maakt het voor de films niks uit maar is het natuurlijk minder simpatiek om deze makkelijke 'cashgrab' te doen. Bovendien zit ik te peinzen over hoe je van een boek van in feite 300 pagina's (grote letters) drie films kan maken. Jackson wil veel achtergrondmateriaal uit de Appendices van Lord of the Rings gebruiken natuurlijk, maar tock. De rode draad: de reis van Bilbo en de dwergen naar The Lonely Mountain wordt een beetje dun. In eerste instantie een splitsing van het begin van het verhaal tot de aankomst bij The Lonely Moutain (Lake Town) en dan een tweede film die de rest van het verhaal verteld (Smaug de draak en The Battle of Five Armies) leek me een logische.

Nu stelt theonering.net in een artikel voor dat voor hen logisch is om Smaug en The Battle of Five armies te splitsen als hoofdthema van de respectievelijk tweede en derde film. Hier valt iets voor te zeggen omdat en Smaug en The Battle wel wat veel aktie is voor 1 film en het hoofddoel van de reis al rond het midden van de tweede film bereikt is. Aan de andere kant, als je Smaug het hoofdonderdeel van de tweede film laat zijn, lijkt het of de derde film een aanhangsel is. Er moeten dus wel wat losse draadjes geinteroduceerd worden die de derde film verantwoorden (en The Battle). Ook krijgt de derde film dan wel veel weg van Return of the King wat betreft verhaalbouw. Beiden zijn dan in feite een opbouw naar, en een groot eindgevecht. Het gevaar loert dan in dat het publiek zegt en denkt 'dat hebben we toch al eens eerder gezien.

 Ik denk dus dat de enige juiste instelling is wat beterft dit onderwerp is: 'we zullen het wel zien'

The Master en Cloud Atlas Trailers

The Master is de nieuwe film van Paul Thomas Anderson (There WIll be Blood) met in de hoofdrollen Joaquin Phoenix en Philip Syemour Hofman. De grote vraag bij deze film gaat zijn in hoevere is deze film 'losjes' gebaseerd op het leven van Ron L. hubbard, de founding father van Scientology en in hoevere haalt hij zich de woede van die kerk hiermee op zijn hals. Cloud Atlas is de nieuwe film van de Wachowsky broers (The Matrix, V for Vendetta) en Tom Tykwer (Perfume) met onder andere Tom Hanks, Jim Broadbent, Hal Berry en verrasend Hugh Grant. De film is gebasserd op het New Age/Schience Fiction boek van David Mitchell en het verhaal is zo complex dat zelfs de trailer al bijna 6 minuten in beslag neemt om een beetje een indruk te krijgen.

The Hobbit Banner

Je hoort opvallend weing over de Hobbit (die er toch al in december aan zit te komen), maar als er dan iets komt dan is daar een puntje aan te zuigen (door andere marketing campagnes). Zo kwam Peter Jackson vorig jaar zomer al met een stapsgewijze introductie van zijn dwergen, en was de teaser trailer wonderschoon (en deed deze vertrouwd aan en gaf deze niet te veel weg over wat komen gaat). En nu vlak voor comic-con een paar weken geleden kwam er een prachtige banner die een aantal sleutel scenes uit de film magnifiek weergeeft.

The Amazing Spider-man (2012)

Ik voelde nogal wat weerstand om naar deze film te gaan (ook al is Spider-man nog steeds mijn persoonlijk favoriete stripheld). De weerstand voelde ik niet omdat het pas 5 jaar is na Sam Raimi's spider-man trilogie met zijn hele eigen charme (zelfs deel 3), of dat deze film alleen maar voor het geld is gemaakt. Nee, mijn bezwaar was dat deze film alleen maar in 3d te zien is en ik dus gedwongen wordt er voor te betalen, ook al wil ik het niet. En dat was terecht. Ik heb meer dan de helft van de film zonder bril zitten kijken (wat veel meer licht geeft en er was dus geen 3d te ontdekken). Ik heb zelfs meer 3d effect gezien in de trailer van Step it up 4 vooraf dan in de hoofdfilm. In de toekomst weiger ik dan ook hier aan mee te werken. The hobbit zal in de nabije toekomst de enige film zijn die ik in 3d zal zien als het niet anders kan.

Wat betreft de inhoud van de film, dit was zeker een positieve meevaller. Ik kan meer slechtere stripverfilmingen opnoemen dan betere. De vraag is of je in een recencie de makkelijke weg moet kiezen en hem moet vergelijken met Sam Raimi's trilogie. Mijn antwoord is een volmondig ja want het is objectiefste manier om de film te beoordelen (in plaats van smaak). Echter dat vergelijken blijkt nog niet zo makkelijk te zijn, en dat is waar deze film zich het best bewijst. Ze (de twee spider-mans) zijn namelijk niet goed te vergelijken. Marc Webb (de regiseur) legt nog meer nadruk op de karakter ontwikkeling (van toch wel een iets ander karakter dan Toby Macguire's Spider-man) en de relatie van Peter met dit keer Gwen Stacy. Dit is een sterk punt van de film want die relatie voelt plausibel (in tegenstelling tot Toby en Kirsten Dunst in de eerdere trilogie). Wat daar dan wel onder leidt is de relatie/verhaallijn met de slechterik, dit keer The Lizard. In deel 1 en deel 2 van Raimi's trilogie waren The Green Goblin (een geweldige rol van Willem Dafoe), Doc Oc (Alfred Molina) en zijn vriend, Osborn, geweldige vooral psychologische tegenstanders. The Lizard is echter pure spierkracht, die een vele interessantere uitdaging (met meer strijdt) had kunnen opleveren dan nu het geval was. Er is eigenlijk maar 1 gevecht, en dat is het eindgevecht van deze film. Wat dat trouwens betreft, hier komt ook het patrionisme weer terug wat me zo tegenstond in Raimi's films en wat ik Raimi altijd kwalijk nam. Onterecht blijkt nu, want ook bij Marc Webb is dat zo. Zou hier dan toch de studio achter zitten? Of is dit iets uit de Spider-man comics?

Er zijn teveel verschillen tussen Sam Raimi's Spidey's en deze Spider-man, wat meteen het bestaansrecht van deze film aantoont en dat deze film er naast Raimi's best mag zijn .. en eens het kijken waard is ... in 2d natuurlijk.

P.S. de film Kick-ass een was een duidelijke knipoog naar de Spider-man films (door veel concepten van Spidey te gebruiken en (be)lachelijk te herhalen, en nu zit er volgens mij in deze film weer een duidelijke knipoog naar Kick-ass. Ik ben benieuwd of Kick-ass twee hier iets mee zal doen.

Aan alle The Dark Knight Rises Fanboys

Op rottentomatoes is veel commotie ontstaan over achterlijk commentaar van eikels over reviewers die negatieve recencies voor The Dark Knight Rises (de nieuwe Batman film)  geven. Aan al die eikels (die comentaar geven zonder zelf de film gezien te hebben): lees dit eerst, en veel plezier bij de film.

The Hunger Games (2012)

Er stonden/staan dit jaar veel grote namen op het film rooster met veel hype er om heen: Avengers (net gehad), Spider-man (net uit), The Dark Knight Rises (binnenkort) en tot slot The Hobbit (met kerst). Echter de wellicht de meeste hype ging het afgelopen jaar uit naar The Hunger Games. Voor mij een voorheen onbekende boekverfilming maar blijkbaar helemaal 'het' in tienerland.

Ik moet zeggen, mij intereseerde The Hunger Games in eerste instantie niet zoveel. Een overbekend verhaal (zie bijvoorbeeld The Running Man, of The Truman Show) in een nieuw tiener jasje. The Hunger Games (en de twee opvolgende boeken) zouden echter de nieuwe Harry Potter moeten zijn, al werd dat ook nattuurlijk gezegd van Twilight of The Golden Compass.  Het enige wat echter die laatste twee overeenkomen is die populariteit bij de tieners, wat filmisch gezien zijn Belle en Edward natuurlijk niet te meten aan Potter (al zeggen de MTV movie awards natuurlijk wat anders, maar dat zegt meer over MTV).

Maar (in tegenstelling tot Twilight die ik moet toegeven niet eens gezien te hebben (de kritieken op internet waren voorbij voldoende)) ik trok tenslotte voor Hunger Games toch de stoute schoenen aan en ik moet toegeven dat me dit niet is tegengevallen. Ik vond het toch wel spannend (niet de uitkomst van het verhaal, maar wel hoe Katniss (Jennifer Larence) zich uit de situatie zou redden. Voor het grootste deel lukt dat namelijk vrij overtuigend. Mijn ongeloof kon alleen niet meer uitgesteld worden op het moment dat Katniss de boom in gedreven werd (dit was wel heel toevallig de juiste boom gekozen). Daarnaast leek het einde van het einde (om het maar eens criptisch te omschrijven) , waar Katniss de show een hak zet er een beetje aangebreid. Dit had ook net zoe goed weggelaten kunnen worden of had juist dikker aangezet moeten worden, om de spanningsboog even strakker te zetten. Nu was het (om in de trand van de film te spreken) een dooddoener.

De kersen op de taart werden bovendien gevormd door de oude rotten van acteurs, en met name Woody Harrilson. Zij geven karakter aan de film, waar de jongeren nogal oppervlakkig overkomen (wat wel een mooi contrast oplevert en laat zien wat ervaring aan een acteur toe kan voegen). Ik zie in ieder geval nu wel uit naar Deel 2 van de trilogie.

Like Crazy (2012)

Like Crazy, of moet ik zeggen 'I Want you, I need you, I love you, I miss you, Like Crazy' vertelt het verhaal van een eerste liefde tussen een amerikaan en een brits meisje dat voor 'college' naar Amerika gaat. De film volgt de twee over een periode van meerdere jaren en brengt de belangrijkste gebeurtenissen in beeld ... of niet .. want Like Crazy slaat juist de gebeurtenissen over en laat de gevolgen zien.

Dit geeft de film een Art House karakter maar eigenlijk is het gewoon een tienermeisjes film. Als ik een leeftijd aan de film moest hangen zou ik dan ook van 12 tot 16 jaar opgeven. Drake Doremus is een beginnend regiseur die nog wel een paar lesjes van Ken Loach (Happy Go Lucky, Another year) kan oppikken.De stijl die hij gebruikt heeft wel iets weg van Loach, maar blijkt niet echt te werken voor mij.

We Bought A Zoo (2012)

Cameron Crowe is vooral bekend van zijn film Almost Famous, het geromantiseerde melancholische verhaal over een jongen (naar eigen zeggen autobiografisch) die voor Rolling Stone magazine in de jaren 60 achter een band aanreist. Dit was zeker een fijne film. Daarna maakte hij Elizabeth town. Weer een romantisch/melancholish verhaal dat de plank volledig mis sloeg. Afgelopen jaar maakte hij We bought a Zoo over een man (Matt Damon) die zijn vrouw verloren heeft en ter rouwverwerking een vervallen dierentuin koopt. Dit is niet zozeer een melancholisch verhaal maar wel een sentimenteel verhaal.

En Cameron Crowe lijkt hiermee ook wat mij betreft het label  'eendagsvlieg' te krijgen, want deze film is weliswaar beter dan Elizabethtown, maar nog steeds niet als alarmschijf te bestempelen. De muziek is wel weer voortreffelijk uitgekozen maar de film is te sentimenteel, te voorspelbaar en te langdradig.

De Gelukkige Huisvrouw (2010)

De gelukkige huisvrouw vertelt het verhaal van een vrouw met een postnatale depressie. Ze wordt opgenomen en moet daarna weer in haar oude leven zien te integreren.

Het interessante voor mij aan deze film was niet zozeer de rol van Carice van Houten als de moeder maar meer die van haar man en haar moeder, die vol onbegrip tegenover de situatie staan. Ze roepen hiermee de vraag op: wat zou jij doen, en ik vraag me af hoeveel mensen op de manier reageren zoals die in de film gepresenteerd wordt? Ik ben bang dat het er velen zijn. Ja Carice wil haar zoontje vermoorden (in haar krankzinnigheid) maar gelukkig ontdekt haar man dit. Natuurlijk wordt ze opgenomen maar haar man duwt haar aan de kant (om zijn kind te beschermen) in plaats van dat hij haar weer terug probeert te krijgen en haar te helpen met haar ziekte. Ook als zij weer terug is begrijpen haar man en haar moeder niet dat al wat Carice wil is het gemis van haar vader in haar leven te verwerken ... als ze dat nou eens niet deden.

De gelukkige huisvrouw is OK voor een Nederlandse film, waar ik zelf in het algemeen niet zo'n fan van ben. Zij is boeiend genoeg om te blijven kijken, en het acteerwerk is voldoende.

The Descendants (2012)

Ook de descendants sprak mij in eerste instantie niet zo aan. Ik mag George Clooney graag zien spelen en zelfs zijn films van de laatste jaren (The American, Up in The Air) dan zijn vroegere main stream aktiegerichte films (The Peacemaker, Ocean's). Bovendien was Clooney voor deze rol weer eens genomineerd voor een oscar. Wat mij niet zo aansrpak was namelijk het verhaal. Het kwam allemaal een beetje suf 'doorsnee drama' over. Een man wiens vrouw in coma raakt gaat zich weer binden met zijn dochters.
Na veel wikken en wegen heb ik hem dan toch geprobeerd, en dat viel niet tegen. Clooney is aangenaam om naar te kijken, en dan bedoel ik zijn acteerwerk, om verwarring te voorkomen en hij is uitermate geschikt om de emotie van iemand in zijn situatie in de film over te brengen. Hij moet de klap verwerken dat zijn vrouw er niet meer is en daarbovenop krijgt hij nog een (voorspelbare maar goed geintegreerde) klap te verwerken. Bovendien heeft hij nog een moeilijke financiele beslissing te nemen. In al deze dramatische gebeurtenissen kan je aan Clooney zien hoe hij zich moet voelen, wat The descendants tot een verrassend goede en bovenal boeiende film maakt.

Tintin (2011)

 

Thatcher is zeker een deeltje van belevingswereld uit de jaren 80, maar natuurlijk als kind was een groter deel van die jaren 80 het lezen van stripboeken. Ik had echter niet zoveel met Kuifje. Ik was meer van de sussen en wissen en de Asterixen. We hadden thuis wel de leesmap met het 'kuifje' weekblad (die veel stoerdere strips had dan de Donald Duck of de Sjors en Sjimmie) en ik heb ook wel enkele kuifje albums gelezen. Ik twijfelde dan ook of ik deze film moest gaan zien. Uiteindelijk heb ik dat toch gedaan, en niet tot mijn spijt.
Steven Spielberg's Kuifje is een leuke familiefilm voor natuurlijk wel vooral jongens en hun papa's. Jongens kunnen zich vermaken met de spannende aktie, de leuke grapjes (voor die leeftijd) en een spannend mystery. Hun papa's kunnen zich in eerste instantie vermaken uit nostalgie, niet alleen naar toen zij de kuifje strips lazen maar ook naar de aktie die erg doet denken aan de hoogtij dagen van indiana jones. Als je in deze film Kuifje had vervangen door Indy, had je zomaar Indiana Jones and the Secret of the Unichorn te pakken.

Ik moet wel zeggen dat voor jongere kinderen soms iets te volwassen is. Er wordt geschoten, met gevolgen en het drankprobleem van Kapitein Haddock is ook niet meer van deze tijd.

The Iron Lady (2012)

Ik had erg hoge verwachtingen bij deze film. Ik ben namelijk een kind van de jaren 80 en ken Thatcher natuurlijk van de half zes journaals en indertijd voor mij nog de jeugdjournaals. Thatcher was een boegbeeld uit de jaren 80, net zoals reagan en zeker de meest intrigerende vrouw. Ik kon me echter eigenlijk weinig feitelijke gebeurtenissen uit die tijd, behalve IRA aanslagen en economische crisis, maar ook de Falklandoorlog ken ik nog uit de geschiedenislessen van de middelbare school (een paar jaar later). Ik was dus zeer benieuwd ten eerste naar wat gebeurde er ook al weer in die tijd, en ten tweede naar hoe was Thatcher nu in haar onderhandelingen en relaties met anderen (en ook vooral in de thuisomgeving).
 

Met toch wel grote teleurstelling kwam ik er dan ook achter dat dit helemaal niet de strekking van deze film is. De film gaat eigenlijk over de oude, dementerende, Thatcher die niet over het verlies van haar man kan komen. Het duurt pakweg 25 minuten voordat we de eerste flashback zien naar haar jeugd en de rest van de geschiedenis komt slechts in vogelvlucht voorbij. Misschien hebben de makers dit gedaan omdat de film toch wel voor een oudere kijker is, en ze gedacht hebben dat die kijker de jaren 80 nog wel goed kan herinneren en de oude thatcher een beter contrast vormt met het ijzeren beel, maar toch, de thatcher achter de ijzere facade (van toen) blijft een mysterie.

Het spel van Streep is natuurlijk wel weer erg goed. En je kunt wel iets zeggen voor de oscar acadamie die dat toch honoreren. Ik zou dat in ieder geval niet gedaan hebben als ik had mogen stemmen. Ik moet toegeven, ook vanwege de geschiedenis dat Streep al zoveel malen genomineerd is en twee keer eerder gewonnen had.

The Iron Lady is geen slechte film, dat niet. Het is alleen niet de film voor mij. Als er nog eens een film over Thatcher gemaakt wordt, dan moet ie maar in het geheel over de jaren 80 gaan. Dat levert een meer standaard biografische film op lijkt me, maar wel een interessantere.

The Dark Knight Rises Trailer 2

Nog iets minder dan drie maandjes wachten op de film maar eindelijk de trailer waar ik op zat te wachten: een trailer die het hart wel sneller doet kloppen voor deze film.

In the valley of Elah (2006)

De derde film die ik kocht voor vijf Euro was 'Ín the valley of Elah'. Ik had al delen van deze film op TV gezien maar nooit helemaal. Tommy Lee Jones wijkt in deze film iets af van zijn typische rol als boevenjager (The Fugitive) en speelt een gepensioneerde leger officier/detective die de moordenaar(s) van zijn zoon zoekt. Echter de film focust niet zozeer op het detective verhaal maar meer op de vader die zijn zoon verliest, en dat verlies op een of andere manier moet zien te verwerken.

Het is een erg sterke film waar niet zoveel op aan valt te merken behalve dan dat de ontknoping van het detective stuk wat tegenvalt. De verrassende dader komt niet uit de hoge hoek getoverd zoals zo vaak het geval. Dit benadrukt echter wel dat in deze film het mysterie ondergeschikt is aan het drama.

De filmzomer van 2012

De filmzomer van 2012 komt er aan. Het seizoen van blockbusters en superheldenfilms. Deze zomer begint dit jaar al op 25 april wanneer de veel gehypete (in Amerka) Avengers naar de bioscoop komt. Ik moet dan ook nu al met een lijstje films komen om deze zomer wel (en niet) naar uit te kijken.

25 April - The Avengers
De afgelopen jaren hebben we stortvloed van tweederangs striphelden langs zien komen op het wittedoek: Ironman, Thor, Hulk, Captain Amerika, met maar 1 doel. Een film waarin ze allen samen komen. Deze film is The Avengers en komt nu uit. Het internet is bijna verzopen onder de promo's. Ik heb al eerder gezegd dat deze superhelden voor mij eigeniljk fast food zijn. Je kijkt er naar uit, maar erna voelt het toch als een slappe hap. Ik wacht dus wel op de DVD.


10 Mei - Dark Shadows
Tim Burton is eigenlijk een beetje passee en zijn films doen het ook niet meer zo goed de laatste jaren, maar als hij met een vampier komt (natuurlijk zijn lieveling Johny Depp) die in de jaren 70 is blijven hangen dan houd ik dat toch in de gaten.


31 Mei - Prometheus
Over passee gesproken, Ridley Scott (Blade Runner, Alien, Gladiator) heeft de laatste jaren ook niet meer echt gescoord. Daarom komt hij nu met een soort van prequal op Alien. Dit kan goed uitpakken (zoals Alien) maar ook een beetje doorsnee (zoals Event Horizon).

21 juni - The Raven
James McTeague (V for Vendetta) komt met een film in de trand van Sleepy Hollow (Burton). Een moordonderzoek naar een seriemoordenaar die moorden pleegt naar boeken van Edgar Allen Poe. Ook dit kan weer goed uitpakken ... of helemaal niet.

4 juli - The Amazing Spiderman
Een superheldenfilm die bijna alles tegen zich heeft. Het is een reboot van een recente zeer succesvolle trilogie. Dus probeer de overbekende onstaansgeschiedenis maar weer eens nieuw leven in te blazen. En de film is in eerste intantie gemaakt omdat anders Sony de rechten op Spider-man zou verliezen. Dat deze film er is, is dus een kwestie van geld. Echter, de laatste trailer deed mijn hart sneller kloppen dan die van The Dark Knight Rises.



25 juli - The Dark Knigit Rises
Kunnen Christopher Nolan, Christian Bale en schurk Tom Hardy het succes en kwaliteit van The Dark Knight evenaren of zelfs overtreffen? Dat is grote vraag deze zomer. Tot nu toe loop ik nog niet zo warm voor deze film (aan de hand van de trailers), maar Nolan kan ons nog verrassen (en misschien is dat wel juist zijn bedoeling).

25 juli - Brave
De nieuwe Pixar animatiefilm. Genoeg gezegd.

9 Augustus - Total Recall
Ik ben nooit zo weg gegeweest van Verhoeven's en Schwarzenegger's Total Recall, maar het is wel een klassieker waarvan als je hoort dat ze hem opnieuw gaan maken uitroept: 'Wat!!! Dat doe je toch niet". Echter, de trailer die deze week uitkwam heeft mij in positieve zin overrompelt. Misschien we de verrassing van deze zomer.



16 Augustus - Expandables 2
Een film die ik zeker niet ga zien. Ik heb ook de eerste niet gezien. Maar het blijft wel voor velen een guilty pleasure dat dit soort dingen gemaakt worden.

Daarnaast zijn ook nog films voor mij waar ik vooral niet naar uitkijk, maar die toch moet vernoemen als grote zomerfilms.

23 mei - MIB 3
Men in Black 3, zo'n 15 jaar na dato van de twee eerdere films. Niet voor niets heeft men denk ik zo lang gewacht om dit te doen (maar het geldbejag jeeft toch weer gewonnen). Voor mij waren de eerste twee films uit deze reeks al overbodig, laat staan de derde.

21 juni - 21 jump street
Deze film kwam in Amerika al uit en kreeg boven verwachting veel goede recencies. Voor mij voelt de puberale (American Pie) humor uit de trailer nog steeds niet als niet de juiste toon voor deze film en ik zal dus ver van deze straat wegblijven.

21 juni - Rock of Ages
Tom Cruise in de jaren 80 als rockster, in een bewerking van een broadway musical, van de makers van hairspray, met natuurlijk het thema van zondig en het tienermeisje dat hier bij wil horen (zie dirty dancing en footloose). Ik luister liever alleen de muziek.

12 juli - Abraham Lincoln: Vampire Hunter
Ze weten niet meer waar ze de stripverfilmingen vandaan moeten halen. Na Cowboys versus Aliens vorig jaar doet dit ook niet veel goeds vermoeden. De gedachte aan Van Helsing borrelt in mij op (wat eigenlijk nog best een guilty pleasure was om een keer op TV te zien).

23 Augustus - GI Joe retaliation
Een vervolg op de speelgoed film van een paar jaar geleden. Was dat nu nodig?

Miss Potter (2006)

De tweede film die ik kocht op de witte boekenmarkt was Miss Potter (2006). Miss Potter refereert in deze naar Beatrix Potter, gespeeld door de alle even verdwenen Rene Zellweger. Beatrix Potter is de bedenkster van de Peter Rabbit kinderboeken, die vooral in Engeland erg bekend zijn. Als je ooit een succesvol kinderboekenschrijfster wil worden loont het blijkbaar om iets met Potter te hebben.

Beatrix is een beetje dromerige vrijgezellin in een tijd dat ze allang getrouwd had moeten zijn (typisch iets voor Zellweger) die op een dag bij een twee uitgever(broers) komt. De uitgever ziet niet zoveel in de kinderboekjes van Beatrix maar zetten toch derde en jongste broer (Ewan Mcgregor) op het project. De kinderboekjes worden een groot succes en alles gaat haar voor de wind. Beatrix verdient haar eigen boterham in de tijd dat dit nog ongebruikelijk was en wordt bovendien verliefd op die jongste uitgever broer. Na een uur film slaat echter het noodlot toe en moet Beatrix over haar tegenslag komen, wat haar ook lukt.

Dit lijkt een heel voorspelbaar scenario maar was het voor mijn niet omdat alles zo goed lijkt te gaan dat je in haar onoverwinnelijkheid begint te geloven. Daarna wordt het natuurlijk wel voorspelbaar dat ze over haar tegenslag heen komt en ze een relatief happy end kent.

En eigenlijk is nu mijn meest kritische punt dat die tegenslag erin zit. Het eerste uur van de film is namlelijk zo feel-good dat je hoopt (en zou het nou niet eens voor de verandering eens fijn zijn). Dat de rest van de film ook zo is. Een film met alleen maar gelukkige mensen die het altijd voor de wind gaat en de dagelijkse kleine tegenslagen eenvoudig overwinnen (en niet zoals Bridget Jones). Het klinkt ongeloofwaardig en dat is het ook, maar het zou wel eens lekker zijn ook.

Dan in Real Life (2007)

Al struinend door de stad kwam ik na lange tijd weer bij de witte boekenmarkt, en besloot daar een paar films uit te kiezen (3 voor 5 euro) die me wel aardig leken, maar die ik nog niet eerder gezien had. De eerste was Dan in the real World (van de makers van About a Boy schreef de hoes).

Recencent Roger Ebert organiseert elk jaar een filmfestival genaamd Ebertfest. Voorheen heette dit festival 'the overlooked filmfestival' waarin hij nog steeds films programmeert die niet de media aandacht kregen die ze (kwalitatief) verdienen. Als ik nog ooit zo'n festival organiseer dan zou Dan daar wel eens een plekje verdienen want ik had nog nooit van deze film gehoord en het bleek uiteindelijk een best leuke romcom te zijn.

De film vertelt het verhaal van Dan (natuurlijk), gespeeld door Steve Carell (The 40 year old Virgin). Dan heeft drie dochters en geen vrouw, maar wel een heel grote familie. Op jaarlijkse familievakantie wordt hij verliefd op de vriendin van zijn broer (en zij op hem). Complicaties volgen met een feel-goed afloop.

Dan lijkt qua synopses bijna een kopie van The Family Stone (2005) met Sarah Jessica Parker, en ik weet mij dit te herinneren omdat ik afgelopen kerstvakantie nog een stukje van die film gezien heb. Dan is echter stukken beter en hebbelijker dan die Family Stone. Dab biedt geen verrassingen maar regelmatig een glimlach (in tegenstelling tot eerder genoemde film) en de karakters zijn ook stukken hebbelijker. Een erg lekkere film dus voor de vrijdagavond op de bank.

Drive (2011)

Een contrarian is iemand die bewust de mening kiest die niet de meerderheid van de mensen heeft. Drive durf ik gerust een contrarian film te noemen. Drive kiest namelijk er bewust voor om niet de keuzes te maken die je voor deze film verwacht. Dit begint al met de trailer. De trailor doet namelijk vermoeden dat Drive een auto/aktiefilm is en zelfs in die mate dat een vrouw in Amerika de filmmaatschappij wilde aanklagen omdat zij vond dat zij verkeerd voorgelicht was. Ik weet niet wat er ooit van de claim is gekomen. Het eerste uur van de film is ander dus dan je zou verwachten maar daar raak je aan gewend ... en dan ... maakt de film nog eens een 180 graden bocht.

Van de ene kant is het wel eens leuk dat een film een andere weg kiest dan het begane pad. Vooral als je eens afvraagt ... Wat als The Terminator (na het zien van de normale trailer) een familie drama bleek te zijn en wat als Schindler's List (na het zien van de trailer) een romantische komedie bleek te zijn. Dit maakt het ook moeilijk om hier meer over de film te vertellen, wat dan zou ik het interessantste van deze oefening voor de lezer van mijn blog verspillen.

Wat ik wel wil zeggen is dat de uitkomst van dit 'experiment' wat mij betreft is dat drive een film is die geen aktiefilm is maar dit beter wel had kunnen zijn.

Brothers (2011)

Dit jaar ben ik voor het eerst van mijn leven op skivakantie geweest. Op een koude februari avond stonden mijn vrienden en ik te wachten op een verlaten zijweg in Eindhoven tot de bus eraan kwam (een half uur te laat). De bus was echer wel erg fancy met tv schermen die uit het dak naar beneden draaiden. Het was nog redelijk vroeg op de avond en een lange zit richting Frankrijk dus ik hoopte op een leuke film (een goede komedie of een lekkere domme aktiefilm) ... helaas zat dat er niet in. De eerste film die de buschaufer was opzette was namlijk Brothers uit 2009. De sterrenkast waaronder Jake Gyllenhaal en Tobey Mcguire kon echter niets maken van dit uiterst standaard en saai drama.

Brothers verteld het verhaal van twee broers. De 1 is een nietsnut (Gyllenhaal) en de ander (Mcguire) is soldaat in Irak. Wanneer Sam (de Soldaat) echter vermist wordt in Irak trekt Tommy (de nietsnut) steeds meer toe naar de vrouw (Nathalie Portman) en kinderen van Sam. Sam komt uiteindelijk terug uit Irak met alle standaard gevolgen van dien. Hij heeft een oorlogstrauma waar hij niet over wil praten en hij verdenkt zijn broer ervan het te doen met zijn vrouw.

Ik kon mijn ogen amper open houden tijdens deze film maar dat is me nog wel net gelukt. De film daarna was zo mogelijk nog saaier en op de terugweg stond The Hangover II op het programma. Toen ik op de terugweg ergens midden in de nacht even wakker werd (bij het tankstation) draaide plotseling The Way Back (toeval?). Een film die juist graag nog wel eens gezien had. Het filmprogramma in de bus was dus niet alles. Gelukkig was dit eigenlijk wel het grootste minpunt van de hele vakantie.

Tinker Tailor Soldier Spy (2011)

Tinker Tailor is een moeilijke film om te reviewen. De reden is hiervoor dat de film simpelweg zo goed is, echter het moeilijk aan te geven waarom precies. De acteurs zijn goed (in het bijzonder (natuurlijk) Gary Oldman die de film draagt en John Hurt), de toon is goed, en de beelden glijden aan je voorbij. De details van het verhaal zijn moeilijk te volgen, maar dat is juist een pluspunt. De grote lijn is namelijk heel goed te volgen en ook al vallen de details pas later (of niet helemaal) in elkaar, dan nog geeft de film een voldaan gevoel en een reden om hem nogmaals terug te zien. Tot slot heeft de film ook geen minpunten om over te klagen.

De film doet me een beetje denken aan The American van Anton Corbijn, met George Clooney. Ook hier ontvoude het verhaal zich redelijk traagjes maar ondertussen kon je genieten van de uiterst fijnzinnig gecomponeerde beelden. De beelden vertellen mede het verhaal en vormen een compositie, en niet zoals vaak een middel ondergeschikt aan een (goed of slecht) plot. Het maakt het geheel tot een muziekstuk dat zeker het herbeluisteren waard is en waar je voorlopig geen genoeg van krijgt.

Voor degene die na mijn recencie nog twijfelt of hem al gezien heeft kan ik zeker dit artikel van Jim Emmerson aanraden over waarom deze film zo goed is: Tinker Tailor Critic Eye: A great movie
inspires some excellent writing

My week with Marilyn (2012)

De jaren 50/60 zijn blijkbaar 'in' in Hollywood. In korte tijd zag ik An Education, Tinker Tailer, en nu My Week with Marilyn.

My week with Marilyn is in de eerste plaats een film over de excentrieke trekken en onzekerheid van popicoon Marilyn Monroe. De film verteld het verhaal van een derde assistent regiseur die tijdens de opnames van een film in Engeland Marilyn bijstaat en net als iedereen van haar gecharmeerd en betoverd raakt. Maar Marilyn is veel meer dan dat. Marilyn is ook een film over vergane glorie, het einde van acteren als vakmanschap (verbeeld in het briljante personages van Kenneth Branagh en Judi Dench), de filmwereld, de haat en neid tussen acteurs en regiseurs.

Marilyn komt een beetje traag uit de startblokken. Maar komt voor mij echt op gang door Brannagh (als Laurens Olivier) en zijn shakespeareaanse reflecties op het acteerschap. Kenneth Brannagh is een acteur de bekend staat om zijn grote ego, maar hij weet hier ook briljant mee de spot te drijven (wat hij al meermalen gedaan heeft), wat zijn ego natuurlijk ook weer streelt, maar ik vind hem werkelijk een briljant acteur. Daarna focust de film op de relatie tussen de assistent regiseur en Marylin wat een beetje een soap opera wordt, maar tot slot krijgt de film toch nog een waardige afsluitende kick door weer Brannagh.

Oscar voorspelling 2012

Vannacht vinden weer de oscar uitreikingen plaats en bij deze weer mijn last minute voorspellingen (hoop) in de belangrijkste categorieen. Het is puur een gok, want ik heb lang niet alle genomineerde films gezien. Morgen dus de uitslag.

1. Beste Film - The Artist
2. Beste Acteur - Jean Dujardin (The Artist) Maar ik hoop op Gary Oldman (Tinker Tailor ...)
3. Beste Actrice - Micelle Williams (My week with Marylin)
4. Supporting Actor - Nick Nolte (Warrior)
5. Supporting Actress - Berenice Bejo (The Artist)
6. Animatie - Rango
7. Beste Regiseur - Michel Hazanavicus (The Artist)
8. Buitenlandse Film - Monsieur Lazar (Canada) Maar ik hoop natuurlijk op Rundskop

The Artist gaat dus volgens mij veel prijzen pakken, puur omdat de andere films er wat mij betreft (al heb ik ze lang niet allemaal gezien) er niet echt boven uit steken. En, als ik er 1 mis heb dan heb ik waarschijnlijk bij de andere nog wel prijs.

We Need to Talk About Kevin (2011)

Nog een film over familierelaties (net zoals The Tree of Life) maar van een heel andere aard is We Need to Talk about Kevin. Deze film vertelt de desastreuse relatie (en opvoeding) tussen een moeder (Tilda Swinton) en haar zoon Kevin. Kevin is een moelijk kind (voor zijn moeder). Hij is al een huilbaby en het jennen van zijn moeder gaat steeds verder, terwijl hij oerlief is tegen zijn vader. Gedurende zijn leven vinden allerlei incidenten plaats (en haalt hij streken uit) waardoor Kevin's gedrag lijdt uiteindelijk tot een fatale aktie in de lijn van Colombine of het Winkelcentrum in Alphen van afgelopen jaar.

Deze film is een inktzwart drama in de lijn van Black Swan, maar wellicht nog taaier. De vraag die de film oproept natuurlijk is wie is hier schuld aan. Is het de opvoeding? is Kevin simpelweg onhandelbaar? Hadden er authoriteiten moeten ingrijpen (en hadden ze dit kunnen voorkomen)? En natuurlijk wat zou je zelf doen? De film geeft geen antwoord op die vragen en ik zou het antwoord ook niet weten. De moeder stapt in in ieder geval niet zelf naar de autoriteiten om hulp (uit schaamte?) en krijgt geen steun van de vader. Kevin is in ieder geval ook vanuit zichzelf onhandelbaar, en ik vraag me af of er enige therapie of opvoedstrategie tegen zo'n karakter opgewassen zou zijn. Gelukkig zijn de meeste kinderen lieverds en waarschijnlijk kom ik zelf nooit voor zo'n probleem te staan.

'Kevin' is geen film die je gezellig even op een avondje tussendoor doet, en zeker geen film voor een eerste afspraakje. Het is wel een goede film, maar je moet je er mentaal voor instellen, en ik denk niet dat ik om snel nog eens ga kijken. Iets minder zwart mag wel.

The Tree of Life (2011)

Mijn eerste kennismaking met Terence Malick was The Thin Red Line. Ik was helemaal weg van Malick's filosofische WOII film, die zich op de eerste plaats (vrij uitzonderlijk) niet in Europa maar in het verre Oosten afspeelde en vooral ten tweede omdat hij de zin en onzin van oorlog overdacht door middel van de gedachten van de personages voor zich te laten spreken. Zijn New World viel om diezelfde reden weer wat tegen. Het was een herhaling van zetten, nu niet afspelend in WOII maar tijdens de vroege de kolonisatie van Amerika, met diezelfde overpijnzingen. Tijd voor Malick om dit voor mij recht te zetten.

Afgelopen jaar kwam Malick met zijn Tree of Life. Vol verwachtingen klopte mijn hart omdat het nu eindelijke om een heel ander onderwerp ging: familie. De trailers van de film waren zo vaag dat ik niet goed wist wat ik er van moest denken. De recencies varierden van Malick's Magnum Opus tot oersaai. Eindelijk kan ik nu mijn eigen oordeel vellen.

Laat ik met het sterkste punt van de film beginnen, en dat punt heet Brad Pitt en zijn zoons. Het soicijnse spel van pitt en de alsmaar afstand nemende zoon maakt het geheel tot een deels zeer boeiende film. Het verbaast me eigenlijk dat Pitt niet voor deze rol is genomineerd voor een oscar (maar wel voor Moneyball).

Maar, ik zeg niet voor niets deels boeiende film. De film bestaat bijna in zijn geheel uit gedachtenkronkels van de personages wat dan nu als 'typisch malick' bestempeld mag worden maar wat mij betreft nu wel een beetje uitgewerkt is. Het tweede punt is dat pas na zo'n drie kwartier film de focus bij Pitt en zijn zoons terecht komt. Daarvoor is de film een en al (lange) introductie met zelfs een twintig minuten durende visualisatie van het ontstaan van de aarde (volgens Darwin). Hoe de aarde is ontstaan wist ik echter al en staat wat mij betreft ook geheel buiten deze film.

The Tree of Life is het voor mij niet en Malick's magie is nu voor mij wel uitgewerkt. The Thin Red Line blijft voor mij een meesterwerk en als ik nog eens een film over The Tree of Life wil zien, dan leg ik Aranofsky's Fountain nog maar eens in mijn DVD speler.

Doubt (2008)

Ondertussen (rond de moord op Kennedy) dat The Help zich afspeelt in Missisipi gebeuren er in New York hele andere dingen. In een catholieke kostschool waard een priester (Philip Seymour Hoffman) rond die het wel/niet op jonge jongetjes gemunt heeft. Een jonge non (Amy Adams) ziet iets verdacht en rapporteert dit aan het schoolhoofd. Merill Streep kent als schoolhoofd geen twijfel en probeert de priester tot een biecht te dwingen en zijn biezen te pakken.

Doubt is zeker een stuk beter geacteerd en een stuk serieuzer drama dan The help. Het probleem van Doubt is echter eigenlijk dat de titel verkeerd gekozen is. Doubt verwijst naar wat het publiek in deze film moet voelen, en refereert tot het einde niet naar de karakters in de film. De film probeert een wel/niet spelletje te spelen met het publiek. En nu ben ik zelf in Doubt of ik het over het enorme Amerikaanse einde van deze film moet hebben. Ik kan namelijk iedereen aanraden de film twee minuten voor het einde uit te zetten en het einde over te slaan. Het zwakt de spanningsboog gedurende de film enorm af.

Doubt is goed (vooral het acteerwerk) maar ik denk dat Doubt beter had kunnen zijn als het publiek niet in twijfel was gelaten maar de karakters wel. Dan was het een beter psychologisch spel en karakterstudie geworden.

En tot slot moet ik zelfs bekennen dat tussen The Help en Doubt, ik in ieder geval twijfel over wat de beste film is.

The Help (2011)

Na bridesmaids versus 500 days kwam (toevallig) nog een vergelijking: The Help versus Doubt. In het Missipi van de jaren 60 vindt een ware rassenstrijd plaats. Daar worden zwarte vrouwen nog steeds uitgebuit om het huishouden van de rijke blanken te doen en hun kinderen op te voeden voor een hongerloontje. Toch gek als je deze vrouwen wel vertrouwt met je eigen kinderen.

Een jonge rebellerende vrouw wil hier een boek over schrijven (een beetje uit eigen belang want ze wil erg graag schrijfster worden en dit is een 'hot' topic.
The Help past goed in de lijn van films als The pursuit of Hapiness, Mona Lisa's Smile en ook wel An Education. Het is het best typeren als 'licht verteerbaar' drama. Deze films behandelen toch vrij heftige thema's (en dramatische gebeurtenissen) met een lach en een traan en een relatief happy end, zodat het publiek niet depressief naar huis gaat maar toch aan het denken wordt gezet over hoe zij met anderen omgaan.

In die cathegorie is The Help wel OK te bevinden. De acteerprestaties zijn OK (al vond ik ze dan ook weer niet 3 oscarnomiaties waard) en ik vond The pursuit of Hapiness wel beduidend beter.

Het probleem van The Help is een beetje dat ze teveel verhaallijnen en thematieken bij elkaar probeert te pakken. Zo zijn er naast de vershillende zwarte huishoudsters (4 stuks die uitgebreid behandelt worden) en ieders problemen met hun meesteressen ook nog de schrijfster, en haar relatieproblemen, en de ziekte van haar moeder ook nog de rassenrellen. De film is dan ook een beetje te lang en een beetje te sentimenteel.

(500) Days of Summer (2008)

De tweede (na Bridesmaids) romantische komedie in 1 weekend. Joseph-Gordon Levitt speelt een jongen die slogans maakt voor een wenskaartenbedrijf. Op een dag ontmoet hij Summer. Een beetje een raar meisje waar hij al snel verliefd op wordt maar zij houdt een beetje onduidelijk de boot af (en aan) en af. Het kost hem uiteindelijk 500 dagen om over deze knipperlicht relatie heen te komen.

500 days behandelt een onderwerp dat elke jongen wel zal herkennen en denk ik wel eens meegemaakt zal hebben en dat ik nooit eerder in een film zag. JGL vond ik al goed en hebbelijk om naar te kijken in Third Rock from the Sun en dat was hij ook in 50/50 en hier ook. Helaas werkt Summer niet voor mij. Summer is namelijk ook (voor mij) een beetje een irritant en vermoeiend meisje om mee samen te zijn. Dat gevoel had ik al na anderhalf uur film, laat staan dat je 500 dagen met haar moet doorbrengen. Het maakt dat ik deze film toch niet snel een tweede keer in mijn DVD speler zal stoppen.

Daarnaast gebruikt 500 days een paar gimmicks om het verhaal wat op te fleuren. Dit werkt soms wel en soms niet. Om het verhaal te vertellen per dag en heen en weer te springen in de verschillende fases in de relatie werkt. De voice over in 'filmtrailer' stijl werkt dan weer niet.

Maar als ik moet kiezen tussen 500 Days en Bridesmaids, wint 500 days.

Bridesmaids (2011)

De romantische komedies van de jaren 80 typeren zich met preutsheid. Een kreunende vrouw (meg ryan) in een fast food restaurant was al gewaagd en werd jarenlang gerefereerd. De laatste jaren echter worden romatisch komedies (gedreven door het publiekssucces van in eerste instantie There is something about Mary en Meet de Fockers, maar de laatste jaren door het kritische succes Jude Apetow en Seth Rogan (Knocked up, Superbad) steeds vulgairder. Zo ook bridesmaids.

Bridesmaids vertelt het verhaal van de beste vriendin van een bruid die de bruiloft mag organiseren (voor haar een hele eer) maar een andere vriendin probeert haar te dwarsbomen en vele jaloerse spelletjes (met o.a. een erg ranzige kotsscene) volgen. Ondertussen ontmoet ze ook nog een vriendelijke, onschuldige politie agent (Seth rogan kon blijkbaar niet dus ze hebben hiervoor letterlijk bijna een kopie van zijn standaard typetje genomen) die haar over haar ex-vriendje heen helpt.

Bridesmaids was dit jaar (voor de critisie) DE romantische komedie van het jaar (al kan ik zo niet de komedie noemen die dat dan wel zou zijn), echter niet voor mij. De reden hiervoor zit hem nog niet eens in de ranzigheid. Ik kijk namelijk vele malen liever naar intiligente komedie. Maar als als dat leuk gedaan met acteurs die hier geschikt voor zijn wordt (ik denk aan Superbad) kan dit voor mij nog best werken. De reden is wel dat ik me helemaal niet kan identificeren met de karakters. Om in een film mee te gaan en jezelf erin te betrekken is dat volgens mij toch essentieel. De film wordt namelijk bijna in zijn geheel gedragen door de bruidsmeisjes. De enige mannelijke rol (om mij mee te identificeren) is de politie agent en dat is niet bepaald mijn type. Ik voel nog eerder mee met Daniel Clever en Mark Darcy (Bridget Jones).

Nee, Bridesmaids is het voor mij niet. Ik kijk dan toch liever naar 500 days of Summer.

Mugabe and the White African (2009)

Robert Mugaba is al sinds 1980 dictator van Zimbabwe. In 2000 begon hij met het oneigenen van blanke boeren van hun grond. Hij had namelijk beloofd alle grond terug te zullen geven aan de zwarte bevolking en de blanke boeren eruit te zetten. Echter in 2007 vochten met name Mike Campbell en zijn schoonzoon dit beleid aan en stapten uiteindelijk naar het Zuidelijk Afrikaans international strafhof.

Mugabe and the White African volgt de strijd van Mike Campbell en zijn familie bij het strafhof en tegen de advocaten van Mugabe, en de zwarte knokploegen die hardhandig de blanke boeren van hun land proberen te krijgen. Deze documentaire geeft een shockerend beeld van de toestand van een land na vele jaren kolonisatie en vele jaren dictatorschap, niet alleen economisch maar vooral de staat van de menselijke moraal. De zwarte knokploegen hebben als enige doel de blanken te verwijderen omdat het hun land is (ook al zijn het soms rijkeluis ministerszoontjes). Ze hebben helemaal niet de intentie om nog iets van die boerderijken te maken (en het boeren tenminste voort te zetten). Ze nemen bezit van de eigendom, gooien de goedwillende blanken eruit, en laten de boerderijen vervallen achter.

Ik zou graag meer vertellen over wat er allemaal in de film gebeurt (en wat er daarna nog wel niet met de Campbells gebeurt) maar dan doe ik eenieder die de film nog wil zien onrecht aan, en deze film typeer ik echt als een gevalletje: Moet je zelf zien!

Echter voor degene die hem al gezien hebben en nog willen weten wat er sinds die tijd (2008) gebeurt is klik hier.

Holiday Inn (1942)

Holiday Inn is een echte kerstfilm! Dat zeg ik in de eerste plaats omdat uit deze film de kerstklassieker 'I'm dreaming of a ..." van Bing Crosby komt. In de tweede plaats zeg ik dit omdat het ook simpelweg een erg leuke lekkere onschuldige zwart-wit screwball komedie (wat wij een klucht noemen) is over kerst.

Bing Crosby en Fred Astairre vormen samen een zang/dans duo. Als Fred Astairre carierre alleen gaat maken besluit Bing om een hotel te beginnen dat alleen met de feestdagen open is, en waar op die dagen ook gezongen en gedanst wordt. Het is een succesvolle onderneming en Fred Astaire krijgt lucht van het mooie meisje dat op de Inn huist en ook nog goed kan dansen. Bing Crosby is verliefd op het meisje en doet er alles aan om haar maar niet aan Fred kwijt te raken.

Kerst is de ultieme periode voor dit soort films. Lekker warm thuis op de bank en genieten maar met een glas gluhwein, warme chocomel, of thee. Deze film kende ik nog niet (tot mijn schande) maar ik denk dat het nog wel een paar jaartjes klassieker blijft voor deze periode van het jaar.

Captain America (2011)

Captain America is 1 van de oudste superhelden uit de stal van Marvel (Spider-man, Ironman, Thor, etc.). Steve Rogers (Chris Evans), een iel maar dappermannetje krijgt een serum toegediend waardoor hij een supersoldaat wordt (en natuurlijk kan daarna het experiment niet meer herhaald worden) en hij trekt ten strijde in WOII tegen zijn aardsvijand The Red Skull (Hugo Weaving).

Waar Thor onverwacht slaagt faalt Captain America op alle fronten. Thor was (betrekkelijk) origineel maar Captain America is te oudbollig en doorsnee voor woorden. Dit was ook het geval een paar jaar geleden met The Fantasic Four (FF) Een beetje toevallig zijn de schurken uit Fantastic Four en Cap. America ook nog bijna identiek (respectievelijk Dr. Doom en eerder genoemde Red Skull) en heeft acteur Chris Evans ook nog het onfortuin om in beide films te spelen. Al licht het falen (van beide films) niet bij hem. Ook omdat het verhaal zo doorsnee en oninteressant is had ik voor het eerst ook niets met Hugo Weaving, die toch al een aanzienlijk repertoire aan memorabele (aktiefilm) karakters heeft zoals Mr. Smith (The Matrix), V (V for Vendetta) en Elrond (Lord of the Rings en The Hobbit). En dan is Tommy Lee Jones ook nog zo'n typecast karakter in deze film. Met tot slot ook nog zijn aanzienlijke duur van meer dan twee uur is deze film eigenlijk ronduit saai te noemen.

Van de afgelopen filmzomer kan ik nu Thor als overduidelijke stripheldenwinnaar uitroepen (boven x-men first class, en deze Captain America). Aankomende zomer komen The Avengers (Iron-man, Thor, Captain America, Green Arrow (Jerremy Renner die ook al een klein rolletje in Thor had), Ironman, Black Widdow (Scarlett Johanson uit Ironman 2) en Hulk samen in 1 film. Thor maakte me weer een beetje enthousiast voor dit project maar Captain America slaat dit weer genadeloos neer. Nu las ik vorige week ook nog dat The Avengers vanuit het perspectief van de Captain wordt verteld, dus dat komt er ook nog eens bij.

An Education (2009)

Jenny is een engelse tiener in de jaren 60 die een oudere man leert kennen en verliefd op hem wordt, maar het blijkt een beetje een foute man te zijn en Jenny wordt gedwongen kiezen tussen een opleiding en de man.

An Education is een erg kijkbare film. Ze is lichtverteerbaar en Jenny is aangenaam en Alfred Molina, die de strenge vader van Jenny speelt, is altijd al een aangemaam om naar de kijken, en ze maakt benieuwd naar waar dit toe zal lijden. Wat de film boeiend maakt is dat ze laat zien hoe sterk de moraal de laatste tijd is verandert. Vooral ten aanzien van meisjes/vrouwen en relaties: dochters zijn er om gehuwelijkt te worden en school/universiteit is er om een partner te vinden. Vader is erg afwijzend tegenover het middelbare school 'vriendje' maar sluit de 15 jaar oudere man, met een eigen inkomen en huis, in de armen. Nu zouden we precies het tegenovergestelde hiervan denken.

Helaas vervalt deze film uiteindelijk door een paar erg cliche plotwendingen en het toch wat teleurstellende moralistische en happy end.

The Assasination of Jesse James by the coward Robert Ford (2007)

Ik houd van Westerns, maar de laatste decennia worden er niet veel meer gemaakt. Dus toen deze uitkwam en goede recencies kreeg stond ie al op mijn vizier om een keer te zien. Toevallig kwam ik erachter dat ie nu op canvas te zien was en dus aarzelde ik niet.

TAoJJbtCRF (om maar even een afkorting te introduceren) verteld het vehaal van held annex schavuit Jesse James en hoe hij aan zijn einde kwam aan de hand van bendelid Robert Ford.

Ik heb echter toch een probleem met de titel van deze film. Ze is namelijk 1 woordje te lang. Het 'Coward' suggereert namelijk dat Jesse James (Brad Pitt) een heldenrol vervult in deze film (omdat Robert Ford als zwakkeling wordt neergezet). Echter de film zet een depressieve,uitgebluste en paranoide James neer tegenover het (toch wel) pispaaltje die iets wil betekenen in deze wereld Ford (Een breivikje avant la letre). De titel zet dan een verkeerde verwachting neer. Ik begrijp de titelkeuze echter wel begrijpelijk. Het is een verwijzing naar de geidoliseerde James.

De film is een ijzersterk psychologisch drama, die in het wilde westen afspeelt. Het is geen western met spectaculaire vuurgevechten. Daar zijn er namelijk maar twee van in de film. Het is alleen jammer dat uiteindelijk de motieven (op zijn amerikaans) nog eens expliciet uitgelegd worden, en het einde van van Robert Ford er ook nog in verweven wordt. Het was veel leuker geweest om daar zelf over te speculeren en te analyzeren. Een tip dus voor degenen die hem nog niet gezien is: zet de TV uit direct na De Assasination.

En ik begrijp nu waar The Assasination of Yogi Bear by The Coward Booboo Bear vandaan komt.

Thor (2011)

Superhelden films zijn voor mij verworden tot fastfood. Ze roepen altijd het jongetje in mij wakker (en hiermee de zin om ze te consumeren), maar als je ze op hebt dan geven ze meestal een onvoldaan gevoel. Zoniet Thor.

Thor verteld het verhaal van de godenzoon van Odin die door zijn arrogantie (en het verrad van zijn broertje Loki) naar de aarde wordt gestuurd waar hij wat menselijke eigenschappen leert (medeleven, liefde) en uiteindelijk zijn vader weer weet te redden.

Wat Thor zo leuk maakt is dat het eindelijk eens wat anders is dan het watje dat superheld wordt (vaak door een medisch experiment). Thor is een superheld met een shakespeareaans mythelogisch koningsdrama karakter en de keuze om shakespeare acteur Kenneth Branagh deze film te laten regiseren was een meesterlijke zet. Deze film had heel camp kunnen uitpakken (vergelijkbaar met (He man) Masters of the Universe uit de jaren 80) maar Branagh en ook Anthony Hopkins als Odin weten het verhaal een klassieke alure te geven). Daarnaast ben ik ook zeer positief verrast over Chris Hemsworth (Thor) en Tom Hiddleton als de verradelijke Loki, en Nathalie Portman heeft geen dragende rol in deze film maar is natuurlijk altijd wel een aangename verschijning.

Thor maakt deel uit van The Avengers die dit jaar uitkomen. Een groep superhelden (waaronder ook Hulk, Ironman en Captain America) die het witte doek veilig gaan maken. Ik was al niet zo onder de indruk van de Ironman films (al was Robert Downey hierin wel aardig) en ben dat ook niet van Captain America (mijn recencie verschijnt binnenkort), maar ik ben bang dat ik op zijn ook weer de aandrang krijg om deze film te zien.

50/50 (2011)

Ik loop een beetje achter met mijn reviews dus ik begin snel aan een inhaalslag. Deze film zag ik namelijk al begin December maar ik had nog geen tijd voor de recencie.

Adam (Joseph Gorden Levitt) is een man van in de twintig die op een dag te horen krijgt dat hij een kwaadaardige tumor heeft, en hij gaat het lange traject van chemo en 50 % kans van genezing in. Zijn beste vriend (Seth Rogan), zijn vriendin, zijn schoonmoeder, en zijn therapeute staan hem met goede bedoelingen bij maar natuurlijk niet altijd op de manier die hij nodig heeft. De enige goede steun die hij blijkt te hebben komt van zijn lotgenoten die hij ontmoet tijdens de chemotherapie.

50/50 is een komedie in de stijl van knocked-up over een zwaar onderwerp die toch niet kwetsend is, maar juist aandoenlij en uiteindelijk ontroerend. Dit komt doordat de spot veelal gedreven wordt met die goedbedoelde omgeving maar soms o zo frustrerende omgeving: de (vulgaire) beste vriend, de vriendin die hem wil 'redden' maar dat nietaankan, de overbezorgde moeder, en de onervaren (onbegrijpende) therapeute.