Ik moet zeggen, mij intereseerde The Hunger Games in eerste instantie niet zoveel. Een overbekend verhaal (zie bijvoorbeeld The Running Man, of The Truman Show) in een nieuw tiener jasje. The Hunger Games (en de twee opvolgende boeken) zouden echter de nieuwe Harry Potter moeten zijn, al werd dat ook nattuurlijk gezegd van Twilight of The Golden Compass. Het enige wat echter die laatste twee overeenkomen is die populariteit bij de tieners, wat filmisch gezien zijn Belle en Edward natuurlijk niet te meten aan Potter (al zeggen de MTV movie awards natuurlijk wat anders, maar dat zegt meer over MTV).
Maar (in tegenstelling tot Twilight die ik moet toegeven niet eens gezien te hebben (de kritieken op internet waren voorbij voldoende)) ik trok tenslotte voor Hunger Games toch de stoute schoenen aan en ik moet toegeven dat me dit niet is tegengevallen. Ik vond het toch wel spannend (niet de uitkomst van het verhaal, maar wel hoe Katniss (Jennifer Larence) zich uit de situatie zou redden. Voor het grootste deel lukt dat namelijk vrij overtuigend. Mijn ongeloof kon alleen niet meer uitgesteld worden op het moment dat Katniss de boom in gedreven werd (dit was wel heel toevallig de juiste boom gekozen). Daarnaast leek het einde van het einde (om het maar eens criptisch te omschrijven) , waar Katniss de show een hak zet er een beetje aangebreid. Dit had ook net zoe goed weggelaten kunnen worden of had juist dikker aangezet moeten worden, om de spanningsboog even strakker te zetten. Nu was het (om in de trand van de film te spreken) een dooddoener.
De kersen op de taart werden bovendien gevormd door de oude rotten van acteurs, en met name Woody Harrilson. Zij geven karakter aan de film, waar de jongeren nogal oppervlakkig overkomen (wat wel een mooi contrast oplevert en laat zien wat ervaring aan een acteur toe kan voegen). Ik zie in ieder geval nu wel uit naar Deel 2 van de trilogie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten