Into the Wild (2008)

Niet aan toegekomen om hem te zien toen deze film uitkam, ook niet toen ie op het Witte Doek draaide in 2009. Ik had wel veel over deze film gehoord en wilde hem dus wel zien, nu hij op TV kwam. Hij kwam alleen een beetje laat op TV, dus moest ik hem opnemen op video. Jawel, ik ben nog iemand die nog steeds een videorecorder in gebruik heeft. Ik neem namelijk bijna nooit meer iets op van TV en dus heb ik nooit een HD recorder of DVD recorder aangeschaft. Ik heb bovendien ook geen digitale TV in huis. Nog meer zenders waar niets interessants te zien is vind ik niet nodig.

Maar goed, het ging over Into the Wild. Een film gereriseerd door Sean Penn over een jongen die na zijn studie besluit alle bezit achter zich te laten en door Amerika trekt om uiteindelijk in Alaska de ultieme vrijheid te ervaren.

Dat ik over mijn TV begin uit te wijden is eigenlijk niet zo opmerkelijk. Into The Wild is namelijk een film waarover niet zoveel te recenseren valt. Het is gewoon een degelijke film. Hij is niet uitzonderlijk goed, maar zeker niet slecht. Zeker de moeite waard om eens gezien te hebben. In het begin stond het karakter mij niet zo aan maar ik raakte toch al snel geboeid. Er zit natuurlijk wel een dikke New Age boodschap in the film, die niet erg subtiel gebracht wordt, op z'n Amerikaans. Maar ja, de kern van de boodschap is wel relevant. Een beetje minder focus op commercie en hebbedingen in deze dagen voor (en tijdens) kerst kan absoluut geen kwaad. Wat ik al schrijvend zeg met Serious Request op de achtergrond en visioenen van de drukte bij de IKEA op tweede kerstdag in mijn hoofd.

P.S. Tussen de feestdagen, uit mijn hoofd op woensdag, komt deze film nogmaals op TV, op CANVAS. Het is uiteindelijk toch wel een aanradertje.

The Tree of Life

Een film van Terrence Mallick is zo wie zo al een evenement omdat hij maar eens in de vijf jaar met een film komt. Voor mij was The Thin Red Line zooo goed dat hij nog steeds hoog op mijn lijstje van gewaardeerde regiseurs staat. Ook al viel zijn laatste film The New World me wat tegen. Nu komt hij dus eindelijk met een nieuwe film: The Tree of Life met Brad Pitt en Sean Penn en de eerste trailer is er.

Back to The Future Trailer Toen en Nu

Nog een filmpje waar ik over moest nadenken of ik het wel zou plaatsen. Het is alweer van een paar maanden terug. Net als bij Yogi Bear gaat het om de emoties die het oproept.

Ter Gelegenheid van de Scream Awards en het 25 jarig jubilium van Back to the Future en het daarmee uitbrengen van de Blue Ray DVDs maakte Michael J. Fox namelijk een nieuwe versie van de originele trailer.




Back to The Future Trailer (2010)


Michael J. Fox leidt aan de ziekte van Parkinson, en het gevoel wat deze trailer in mij opriep is toch een sterke mate zieligheid, sneuheid en het shokkeerde me om hem zo te zien (je ziet het namelijk wel aan hem). Ik vind het zielig voor hem en sneu dat dit hem is overkomen (waardoor hij niet meer kan acteren en we niet meer van hem kunnen genieten als acteur).

Dit filmpje is voor mij confronterender dan iemand in een rolstoel te zien. Bij Christopher Reeve die in een rolstoel belandde had ik dit gevoel bijvoorbeeld helemaal niet. En ook in het dagelijks leven roept bij mij iemand Parkinson meer gevoelens op dan iemand in een rolstoel.

Is dit een terecht gevoel om hierbij te hebben? Of maak ik het groter dan het is?




Back to The Future Trailer (1985)

Yogi Bear Krijgt zijn Verdiende Loon?

De aankomende Yogi Bear CGI film belooft niet veel goeds te worden, net zoals andere op tekenfilm gebasseerde films zoals Garfield en Scooby Doo bijvoorbeeld. De film wordt in Amerika dan ook al niet vertoond voor de critici door de studio (gebruikelijk een slecht teken) en de trailer is tenenkrommend.





Nu hebben de makers van de film zelf een pardodie gemaakt op de film. Een alternatief einde dat tevens een persiflage is op 'The Assisination of Jesse James by The Coward Robert Ford' met Brad Pitt en Casey Affleck. Ik moest even nadenken of ik dit wel wilde plaatsen. Het filmpje is namelijk niet geschikt voor jeugdige kijkers.





Gek genoeg shokkeerde me dit enorm, terwijl het om geanimeerde figuren gaat. Ik denk dat Yogi en Booboo dan toch wel iets schattigs in mij op moeten roepen, blijkbaar dusdanig dat je om ze geeft, en in de wereld van Yogi Bear gebeurt zoiets natuurlijk niet. Als het om karakters uit Southpark ging zou het me geen bal kunnen schelen. Ik heb dus toch besloten dit te plaatsen om aan te geven wat beelden kunnen oproepen en hoe je gevoelens gemanipuleerd kunnen worden.

Harry Potter & The Deathly Hallows - Part 1 (IMAX) (2010)

Over Harry Potter en The Deathly Hallows kan ik zeggen dat de critici die ik gelezen heb absoluut gelijk hadden.

Allereerst is het een verademing om de wereld van Harry Potter te zien buiten de toverschool Hogwarts. Waar eerdere delen zich namelijk vooral afspelen op de school, komt het kasteel nauwelijks voor in dit deel (waarschuwing: in Part 2 gaat Harry uiteindelijk weer terug naar Hogwarts hoor). Vooral om nu eens verder in het ministerie te kijken en het huis van Sirious Black is alleraardigst om eens te zien. P.S. Ik ben nu net Deel 5 aan het lezen dat zich in het begin afspeelt in dit huis.

Ten tweede 'hangen' Harry, Hermione en Ron wel erg lang in het bos, de highlanden, en de Engelse kust rond. Dit lijkt ellelang te duren en ik vraag me af of er niet wat van af kon. De film is namelijk toch al meer dan twee uur lang.

Ten derde is het geen film meer voor de kleintjes. Er zitten behoorlijk enge momenten in de film.

Ten vierde is de vergelijking met Lord of the Rings inderdaad erg snel te maken in deze film: van het medalion dat het humeur beinvloed (en om de beurt gedragen moet worden) tot de grijze omgeving waarin de drie vriendin bivakeren alsof zij (Harry, Ron en Hermione) Frodo, Sam en Gollum zelf zijn. P.S. als ik de vergelijk moest trekken is Harry natuurlijk Frodo, Hermione is Sam en Ron is Gollum (die daadwerkelijk zijn temperament verliest door het medalion maar later weer terugkeert.

Ten vijfde is deze film echt niet meer te volgen als je de eerdere delen niet gezien hebt of misschien zelfs als je de boeken niet gelezen hebt. Bijvoorbeeld, het leren teleporteren is in film 6 totaal overgeslagen (terwijl dit uitgebreid in het boek beschreven wordt), maar nu kunnen onze helden dit 'spontaan'.

Tot slot deed het mij een genoegen dat ik zelf ook gelijk had. Waar ik meestal concludeer dat het boek beter was dan de film (dat is nog steeds wel zo) en de film daardoor slecht wordt, heb ik dat nog steeds niet hier. De films visualiseren (illustreren) de boeken en de boeken voelen als een aanvulling op de films.

Camp & Cult

De termen Camp en Cult worden vaak door elkaar gebruikt. Vandaar dat ik ze nog even wil toelichten (met betrekking tot films).

Een film is Camp wanneer de maker bewust gebruikt maakt van kitscherige elementen. Dat laat weer te over wat kitsch is maar laten we zeggen bewust gebruik maken van overdrijving, franje.

Een film is Cult wanneer een film een langere tijd (jarenlang) een trouwe kleine groep 'volgelingen' heeft die de film omarmt hebben en dit uitdragen. Dit kan een over het algemeen gezien slechte film zijn maar dit hoeft niet. Dit kan een camp film zijn maar ook dit hoeft niet.

Bijvoorbeeld de Rocky Horror Picture Show is een cult film en tegelijkertijd camp. Sam Raimy's Spider-man Trilogie zie ik als camp maar niet als cultfilm. En, de slechtste film aller tijden (volgens een bepaalde groep mensen): Troll 2, is dan weer cult maar geen camp (de regiseur geloofde namelijk echt dat ie een goede film aan het maken was).

Shrek

Ik heb tot nu toe de eerste 3 Shrek films gezien en wat er telkens uitspringt zijn de soundtracks. Dankzij de Shrek films heb ik een aantal artiesten leren kennen, en waarderen waarvan ik daarvoor nog nooit gehoord had.

De eerste Shrek bracht een hitje voor Smashmouth met Allstar maar de uitschieter van deze film was Rufus Wainright met het ondertussen overbekende overgecoverde (maar nog steeds om van te genieten) Hallelujah. Dit was de eerste keer dat ik in aanraking kwam met dit nummer, origineel van Leonard Cohen. Later, dankzij Leo Blokhuis, Mathijs van Nieuwkerk en hun Top 2000 programma's kwam daar ook nog de adembenemende versie van de te vroeg overleden Jeff Buckley bij. Volgens Blokhuis en van Nieuwkerk en mezelf beter dan het origineel. Maar als ik tussen Buckley en Wainright moet kiezen weet ik het niet. Ze zijn anders, maar hebben allebei wel iets.





De soundtrack van Shrek 2 is zelfs beter dan de film. De nummers zijn stuk voor stuk ijzersterk gekozen. Shrek 2 bracht een hitje voor de Counting Crows met Accidentally in Love maar bevatte ook weer een nummer van Eels (net als in de eerste film), en nummers van bijvoorbeeld David Bowie, Nick Cave en Tom Waits. Het nummer dat er uitsprong was de versie van Holding out for a Hero door actrice/comedienne/fairy godmother Jennifer Saunders. Deze blies zelfs het origineel van Bonny Tyler helemaal weg.

De film Shrek The 3rd en de soundtrack vielen allebei tegen, in vergelijking tot de eerste film en de tweede soundtrack. Er was 1 lichtpuntje: Damian Rice en de prachtige ballad Nine Crimes.

The Road (2009)

The Road vertelt het verhaal van een anonieme vader en zijn zoon die na een apocalyptische gebeurtenis waarbij bijna iedereen om het leven is gekomen naar het zuiden (en de kust) van Amerika trekken in de hoop dat het wellicht daar beter is, dan in het inmiddels koude Noorden. De mensen die nog in deze wereld rondlopen zijn doorgaans kanibaal, omdat er ook niets meer groeit. Het ontdekken van een blikje cola is als het vinden van een goudstaaf.

Ik begon deze film te kijken op een koude maar zonnige wintermiddag. Dit was niet het goede moment. De film, donker en grijs en triest, stond te ver af van het mooie vrolijke zonnetje dat buiten scheen. Ik kon mijn aandacht er simpelweg niet bij houden. Ik heb de film dus maar die diezelfde donkere avond voor sinterklaas afgekeken, wat een stuk beter pastte.

De film is echter nog steeds triest, hopeloos, en grauw. Ik hoop voor ons allen dat zoiets nooit in het echt gebeurt. Kortom, the road is een erg goede film, je moet er alleen in de stemming voor zijn anders is geeft hij ook een erg onconfortabel gevoel en is het erg onconfortabel om met deze wereld geconfronteerd te worden.

The Hurt Locker (2010)

Eindelijk heb ik hem dan kunnen zien. Ik moest hem namelijk missen op het afgelopen Nacht van het Wittedoek festival maar had hem nu toch gekocht op DVD. Ik had er al zoveel over gelezen en hij won de oscar voor beste film afgelopen jaar, terwijl hij nauwelijk in de bioscoop te zien was: The Hurt Locker.

Helaas moet ik zeggen dat ie naar mijn verwachtingen een beetje tegenviel. De film is meer een aaneenschakeling van (wel erg spannende) situaties dan een doorlopend verhaal. En het is meer een oppervlakkige aktiefilm dan een verhaal met diepgang, iets om over na te denken. Dat is erg jammer. Ook druipt het Amerikaans patriotisme ervanaf: 'Kijk eens hoe geweldig en dapper wij zijn'. En het is goede PR voor het amerikaanse leger: 'het leger is cool!'.

De film was OK om een keer gezien te hebben (voor de spanning en sensatie). Ik heb me wel vermaakt, maar daar blijft het dan ook bij. Wat mij betreft Precious, A Serious Man, of Up in the Air de oscar meer verdient.

Spider-man 3 (2007)

Toen ik Spider-man 3 in de bioscoop zag vond ik het een absoluut misbaksel van een film. Net als menig criticus en fan op het internet vond ik de film te vol zitten met karakters, helden en schurken en het einde waarbij iedereen elkaar ineens vergaf vond ik belachelijk. Ik zweerde om de Spider-man 3 DVD nooit te zullen kopen terwijl ik de eerste twee delen al had. Nu 3 jaar later besloot ik hem dan toch te kopen. Ik begon het langzaam maar zeker jammer te vinden dat de trilogie incompleet in mijn DVD kast stond, en die 5 Euro dat deze film tegenwoordig kost vond ik het nog wel waard om compleet te maken.

De film nog een keer kijken was een tweede. Maar dat heb ik toch gedaan, en ik moet zeggen dat mijn mening over de film inmiddels aardig bijgesteld is. Met name omdat ik nu de film veel beter in zijn context plaats, en niet naar mijn verwachtingen (die in eerste instantie gebasseerd waren op internet hype, en tegelijkertijd daarna de negatieve kritieken die de film ontving, Christopher Nolan's Batman Begins (2005), en de uitstekende rol van Alfred Molina als Doc Oc. in Spider-man 2).

De Marvel superhelden (zoals X-men, Ironman en The Fantastic Four) strip reeksen en Spider-man in het bijzonder zijn namelijk eigenlijk gewoon soaps voor jongetjes. Reeksen lopen jaren en jaren achtereen. Helden en schurken sterven maar komen in het volgende boekje gewoon weer terug, Er wordt continu van relaties gewisseld, en helden worden schurken en weer omgekeerd. Bovendien zit er altijd een vette opvoedkundige moralistische boodschap in dit soort strips.

Regiseur Sam Raimi is hier trouw aan willen blijven, ook in deel 1 en deel 2 van de reeks deed hij dit al, ook al doet hij er steeds een schepje bovenop. Spider-man (2001) was simpelweg het onstaansverhaal, maar ook daar al had je de soapie relatie en de over de top actie en de boodschap 'with great power comes great responsiblity' (dat symbool staat voor de toenemende verantwoordelijkheid als volwassene). Spider-man 2 bracht verdieping. Spider-man kreeg persoonlijke problemen (hoe met zijn krachten om te gaan) en dilemma's over het nemen van zijn verantwoordelijk (ook iets typisch voor het volwassen worden). Spider-man 3 vormt de climax van de trilogie op alle fronten: meer soap, meer karakters, meer spektakel en een nog dikkere boodschap: die van fouten maken en vergeving. In de campy stijl van de trilogie door trouw te blijven aan het strip genre past dit eigenlijk wel.

Ik concludeer nu dus dat ik Spider-man 3 niet echt onder vind doen voor de eerste twee delen en deze film best in mijn DVD kast mag staan, en dat ik de hele trilogie best nogmaals wil bekijken als ik weer eens in de stemming ben voor een campy jongenssoap.