Soundtracks van de Jaren 80 - Deel 2

Wat is nu een betere film voor tieners dan een film over tieners? En wat is nu een betere manier om pophits te promoten dan die in een tienerfilm te stoppen?

In de jaren 80 gingen tieners nog niet naar Hogwarts of samen met vampieren naar school zoals nu. Tienerfilms in de jaren 80 speelden zich af in de 'echte' wereld en gingen over typische tieneronderwerpen en teenage 'angst'. De koning van de tienerfilm was John Hughes (1950 - 2009)en de de koningin van het bal was Molly Ringwald (Sixteen Candles, Pretty in Pink).

Simple Minds - Don't You Forget about Me

Het summum van de tienerfilms was de Breakfast club (van dus John Hughes). Deze film was even sterk als eenvoudig in elkaar gezet: zet vijf tieners in een klas en en al hun typische tienerproblemen komen naar voren. Zet daar 'Don't You Forget about Me' van de Simple Minds onder en je hebt twee hits te pakken.




John Parr - St. Elmo's Fire (Man in Motion)

De vijf uit de Breakfast Club (Molly Ringwald, Emilio Estevez ,Judd Nelson, Ally Sheedy, Anthony Michael Hall) maakten deel uit van de zogenaamde Brat-pack. De groep tieners/twintigers die boxoffice en tienerblaadjes domineerden. De naam was afgeleid van de zogenaamde rat-pack (o.a. Frank Sinatra, Sammy Davis Jr. en Dean Martin) uit de jaren 50 die samen films maakten maar er tegelijkertijd ook wat dubieuze relaties op na hielden. De andere acteurs uit de Bratpack waren Rob Lowe, Andrew McCarthy, en Demi Moore en die stookten (samen met Sheedy, Estevez en Nelson) weer St.Elmo's Fire aan. Een film over een groep co-assistenten in een ziekenhuis met hun typische problemen en angsten.



Twee tieneridolen uit de jaren 80 vielen echter buiten 'The pack' maar waren daarom niet minder populair of iconen uit die tijd.

Bob Seger - Old Time Rock & Roll

De eerste was Tom Cruise die doorbrak met Risky Business en een scene die op het netvlies van ieder kind van de jaren 80 gegrift staat, al was het maar van de chocomel reclame. Al stamt Bob Seger's 'old time Rock and Roll (1978) formeel gezien niet uit de jaren 80 reken ik hem door deze scene toch maar even in dit rijtje mee.



Yello - Oh Yeah

De tweede was Mathew Broderick die zich zelf onsterfelijk maakte als Ferris Bueller. De herkenningstune uit deze film was van Yello' (The Race), wat mij betreft 1 van de meest bizarre bands uit de jaren 80 met Daliaanse trekjes.



Volgende week ga ik verder met sport films uit de jaren 80, en die zijn ook nog wel deels aanvulling op het voorgaande rijtje, want tienerjongens doen aan sport om indruk te maken op de meiskes natuurlijk.

The Visitor (2007)

Soms heb je van die films waarin iedereen ongeloofelijk aardig tegen elkaar is. Dans La vie uit 2008 was zo'n film. The visitor is dat ook. Beide films hebben ook nog met elkaar gemeen dat zij over de behandeling van immigranten gaan.

The visitor vertelt namelijk het verhaal van een man die in zijn apartement in New York (waar hij al lang niet meer geweest is) twee immigranten aantreft en ze daarna bij hem laat wonen. Wat zou jij doen als je terug kwam van vakantie en er wonen ineens twee immigranten in je huis? Als 1 van hen bij de vreemdelingenpolitie terecht komt en uitgezet dreigt te worden helpt de man en neemt ook nog de moeder van de vreemdeling in huis zodat zij hem kan bezoeken.

Het klinkt allemaal ongeloofwaardig maar de uitstel van ongeloof wordt alleen maar gebroken (voor mij) op het moment dat de acteur Richard Kind langskomt. Richard Kind (onder meer bekent van de TV serie Spin City) heeft namelijk zo'n karakteristieke kop dat je meteen ''hem" ziet. Bovendien is zijn rol in deze film volledig overbodig.

Voor de rest is de visitor best een aangemame (toch) feel-good film voor een zondag avond en het zet je wel weer even aan het denken over hoe aardig je zelf bent tegenover je medeburgers.

Soundtracks van de Jaren 80 - Deel 1

Naar aanleiding van mijn vorige artikel over schrijftips heb ik besloten mijn soundtrack column te regulieren en dus dat het vrijdag muziekdag wordt. Van Huey Lewis en Bette Davis Eyes is het een kleine stap naar de jaren 80 en meer Huey Lewis in het bijzonder.

De jaren 80 waren namelijk de hoogtij dagen van de pop-soundtracks. Muziek en film gingen hand in hand. Met name in films die georienteerd waren op de jeugd. Films profiteerden van de exposure van de liedjes in de hitlijsten en de muzikanten/platenstudios profiteerden van de exposure van hun liedjes in de filmzalen. Deze constructie eindigde zo'n beetje begin jaren 90.

De laastste succesvolle soundtracks (Top 10 hits) die ik me kan herinneren waren 'Everything I do' (Robin Hood) van Brian Adams, 'I will always love you' (The Bodyguard) van Whitney Houston en 'You should be mine' (Terminator 2) van Guns en Roses, allen uit de begin jaren 90. Alleen eind jaren 90 was er nog een stuiptrekking in de vorm van 'My heart will go on' (Titanic) van Celine Dion. Dit jaar was er ook nog wel wat exposure voor Daft Punks soundtrack bij Tron Legacy, wat als je het in dit licht bekijkt (en dat Tron helemaal 80s is) wel een leuke referentie naar de eightees was.

Ik heb inmiddels zo veel jaren 80 soundtrack-hits opgesnord dat de komende maanden helemaal in het teken staan van de eightees. Vandaag begin ik met twee overbekende voorbeelden uit twee overbekende aktiecomedies uit die tijd. Beide nummers waren zelfs genomineerd voor een oscar in respectievelijk 1984 en 1985 maar wonnen die niet. Er is ook nog een opvallende link tussen de twee nummers/artiesten.

The Power of Love - Huey Lewis & The News (Back to The Future)



Dit nummer was de openingstrack van Back to the Future and bereikte de nr. 1 positie in de Amerikaanse top 100. In nederland bereikte dit nummer slechts de 20ste plaats in de top 40.

Ghostbusters - Ray Parker Junior
Eigenlijk vind ik Allessi's 'Saving the Day' een leuker nummer maar Ray Parker Jr's titel nummer is toch wel de grote hit uit deze film.



Ook dit nummer bereikte de nr 1 positie maar Ray Parker Junior werd voor de rechter gesleept door (een toepasselijke link) Huey Lewis omdat de gitaren gejat waren van het nummer 'I want an new Drug'. De zaak werd geschikt. Luister en oordeel zelf.

Hoe schrijf ik een filmblog?

Ik schrijf nu meer dan een jaar op dit filmblog. Het is tijd om mijn ervaringen eens op een rijtje te zetten en te delen.

1. schrijf voor jezelf
Ik schrijf omdat ik het leuk vind om te schrijven, en omdat ik het leuk vind om mijn mening over film met anderen te delen, en omdat ik snel iets correct en leuks wil kunnen schrijven. Als je namelijk voor anderen schrijft kan je namelijk snel teleurgesteld raken. Als je schrijft alleen maar om veel page hits en commentaartjes te krijgen zal je snel teleurgesteld raken en ... je blog zal ten dode opgeschreven zijn.

2. Je bent geen professioneel schrijver dus probeer je niet daaraan te meten.
Ik schrijf als hobby en niet als beroep. Dat betekent dat ik mijn artikelen in mijn koffie pauzes en lunch pauzes schrijf, of 's avonds thuis op de bank. Ik verwacht dan ook niet dat ik professionele artikelen schrijf, anders zou ik snel teleurgesteld raken in mijn werk. Professionele sites hebben namelijk redacties, die het onderwerp en de inhoud mede bepalen en bijschaven en artikelen corrigeren (op spelling). Dat kan je nooit evenaren.

3. Een goed artikel schrijven kost tijd.
Ik heb dit artikel al een paar weken in mijn hoofd zitten, maar schrijf het nu pas uit. Dat komt mede omdat ik het druk heb maar ook omdat het artikel zich moet vormen. Eigenlijk zou ik dit artikel na het schrijven weer even moeten laten liggen en het dan nog eens bekijken met een verse blik en te verbeteren. Maar meestal doe ik dat niet omdat ik het te leuk vind om het te publiceren. Ook is het belangrijk om je artikelen te spellchecken voor publicatie. Een tikfout is namelijk snel gemaakt. Ik doe dit ook te weinig: reminder to self.

4. probeer originele maar populaire content te vinden.
Voordat ik aan dit blog begonnen ben had ik een ander blog. Op dit blog had ik twee artikelen die immens (relatief) populair waren, namelijk een artikel over hoe ik mijn obscure navigatie systeem aan de praat kreeg, en een artikel over groeicurves bij baby’s voor de geboorte. Voor beide onderwerpen had ik namelijk zelf de informatie nodig en het bleek erg moeilijk om die informatie op internet te vinden. Daarom maakte ik er maar een blogpost van om mijn ervaring met anderen te delen. En wat bleek, het artikel over groeicurves wordt nog steeds gerefereerd op forums over zwangerschap (en trekt nog steeds bezoekers), wat ik nooit verwacht had.

Wat betreft film heb ik dit 'killer' artikel nog niet gevonden. Als je namelijk in het Engels schrijft is het heel moeilijk om je blog tussen al die anderen op te laten vallen, en als je in het Nederlands schrijft, zo heb ik gemerkt, is er bijna geen markt voor. Er is namelijk ook maar 1 ander goed filmblog dat ik ken (en niet alleen recensies doet, of niet alleen nieuws/roddels brengt of alleen rond een bepaald festival blogt) en dat is Tim alias filmmad.

Wellicht wordt dit artikel wel het succes, want een reden waarom ik dit schrijf is dat ik op forums regelmatig de vraag uit de titel van dit artikel voorbij zie komen.

5. Probeer series te maken (in een beperkte set onderwerpen)
In het begin borrelt het van de ideeën, maar naarmate de tijd vordert heb je handvaten nodig om nieuwe leuke onderwerpen te vinden. Dit kan door een setje categorieën aan te houden waarin je schrijft. Voor een filmblog is de makkelijkste natuurlijk je recensies. Daarnaast heb ik nog een categorietjes nieuws, waar ik weinig (want dat doen anderen al) maar soms toch een leuk itempje post wat ik wil delen met de wereld. Daarnaast post ik over de festivals die ik bezoek (ook een logische keuze) en mijn serie over 30 jaar 'meest memorabele films' was ook bron van inspiratie. Het posten van trailers is ook leuk (voor jezelf) want dan kan je je favoriete trailers makkelijk zelf terugvinden en ik ben ook een verzameling obscure/interessante/leuke soundtracks begonnen. Persoonlijke artikelen heb ik gegroepeerd in onder het mom 'film en ik'.

6. Schrijf regelmatig
Ik probeer een regelmaat van twee artikelen per week aan te houden. De film websites/blogs waar ik het regelmatigst naar kijk zijn namelijk die sites waar regelmatig artikelen verschijnen (in een onderwerp wat ik leuk vindt), op vaste tijden. Dan kijk ik op die dagen dat het artikel zou moeten verschijnen ook op die sites. Is het artikel vertraagd kijk ik daarna bijna dagelijks of het artikel alsnog komt. Echter, als dit te lang duurt zwakt mijn aandacht af en begin ik de site links te laten liggen.

7. Schijf naar je smaak.
Mijn filmsmaak is de betere hollywoodfilm en de 'lichtere' arthouse film. Daar schrijf ik dan ook over en dat ik is ook het filmpubliek dat ik naar mijn site wil trekken. Mijn doel is niet om zoveel mogelijk films te zien en over allerlei obscure films te schrijven. Als ik een film niet leuk vind kijk ik hem ook niet af, en schrijf ik er dus ook niet over. Ik kijk en schrijf namelijk voor mijn plezier.

8. refereer veel naar jezelf.
Ik weet niet of het helpt maar ik probeer altijd links naar andere artikelen van mij zelf in mijn artikelen te verwerken (wanneer het past) op deze manier kunnen lezers gaan 'surfen' op mijn blog en makkelijk in aanraking komen met mijn (ouder) werk.

9. Als je toch lezers wil trekken, kies je exposure
Dit is het Nacht van Het Witte Doek blog, geassocieerd met het gelijknamige film festival. Dat is niet zomaar. Ik ben vrijwilliger van het witte doek en door mijn blog komen meer filmliefhebbers in aanraking met het festival, en komen festivalgangers (met name in de maand augustus) in aanraking met mijn blog. Daarnaast, Als ik een leuk artikel heb geschreven en ik denk dat mijn vrienden hier interesse in hebben, dan profileer ik dat op facebook. Ook ben ik recentelijk actief geworden op moviemeter.nl. Daar probeer ik mijn recensies en blog ook een beetje te profileren. Echter, ik heb gemerkt dat op het forum van moviemeter over blogs voornamelijk cultfilm/horror bloggers zitten. Dat is dus niet mijn crowd en daar profileer ik mezelf dan weer niet.

En als je dit leest en zelf een filmblog wilt beginnen, dan wens ik je veel succes maar vooral plezier met schrijven.

National Treasure 2: Book of Secrets

De National Treasure Films kwamen tot stand als niet-serieuze maar wel zo leuke tegenactie op de Dan Brown boeken en The DaVinci Code film in het bijzonder, en ze zorgden er wellicht ook voor dat Indy weer nieuw leven werd ingeblazan.

Een tijdje geleden verscheen deze titel nog op mijn lijstje van films die ik recentelijk niet afkeek, maar nu heb ik hem dus wel helemaal gezien en kan ik een volledige review schrijven. En, deze film bewijst maar weer eens twee stellingen:

1. Om een terechte review te geven moet je een film helemaal gezien hebben; en
2. Bij avonturenfilms is het vaak zo dat het plezier zit in de reis en niet in het doel. De uitzondering op deze regel is Indiana Jones.

National Treasure 2 heeft namelijk een onwaarschijnlijk plot met onwaarschijnlijke karakters en in eerste (half-gekeken) instantie was ik wel te spreken over het over-the-top karakter (en Nick Cage in het bijzonder) en de onwaarschijnlijke clou's en conclusies. Maar het einde is dan weer zo cliche dat het de angel uit het vermaak haalde en me toch een beetje een balend gevoel gaf.

Pirates of the Caribbean: At World's End

In 2003 was ik nog helemaal geen fan van films als Pirates of the Caribbean: Curse of the Black Pearl. Ik ging hem alleen maar zien omdat Johnny Depp de hoofdrol speelde om dat ie wel goed gerecenseerd was. Mij viel toen die 'popcorn flauwekul' dan ook behoorlijk tegen. Maar, een paar jaar geleden zag ik (laat) op TV deel 2, Dead Man's Chest, en tot mijn lichtelijke verbazing vond ik deze flauwekul nu wel vermakelijk. Blijkbaar heb ik stiekem toch een zwak voor sommige van deze 'guilty pleasures' zoals ook Independance Day en National Treasure. Het sleutelwoord tot succesvol popcornvermaak is voor mij onschuld.

De pirates films zijn over the top in elk opzicht maar een paar klasbak acteurs: Johnny Depp en Jeffrey Rush in het bijzonder kunnen zoiets leuk maken. Dit geld ook voor het derde deel: At World's End, die ook nog een favoriet van mij Bill Nighy in zijn gelederen heeft en het is jammer dat hij bedekt is onder de tentakels zodat je hem eigenlijk niet ziet. De Pirates films, en de derde ook, zijn uiteindelijk een leuke mengeling geworden van typetjes, fantasie, spektakel, en slapstick komedie. Het wordt nooit grof en de films (en Johnny Depp in het bijzonder) nemen zichzelf nooit serieus.

Als ik toch twee dingen op deze Pirates film moet aanmerken is dat ie in de eerste plaats een half uur te lang is doordat er veel teveel akkoordjes en verraad tussen deze piraten is en het hele subplot over Calypso had ook net zo goed weggelaten kunnen worden. In de tweede plaats is het in deze film teveel donker of nacht, waardoor je minder oog kan hebben voor het spektakel.

De laatste pirates film tot nu toe, The Fountain of Youth, van dit jaar heb ik nog niet gezien, en ik heb er ook niet veel goeds over gehoord. Voorlopig sla ik die dus nog een tijdje over (om de positieve pirates ban niet te breken).

Gwyneth Paltrow & Huey Lewis - Cruisin' (Duets)

Menig zanger heeft zich al in het actuersvak gestort, van Frank Sinatra tot Britney Spears. Michael Jackson maakte zelf zijn eigen film, Moonwalker, waarin hij zijn eigen grootsheidswaanzin uitleefde. Soms begeeft een acteur zich echter ook op het muzikale vak. Zo had Partrick Swayze een hit met She's like the wind, zat Bruce Willis onder de boardwalk, om over David Hasselhof maar te zwijgen. Vaak zingen acteurs in biografische films zoals Joaquim Phoenix in Walk the Line.

En in 2000 had Gwyneth Palthrow ineens een bescheiden hitje in Amerika met het nummer Cruisin' samen met Huey Lewis van The News (met name bekend van zijn The Power of Love uit the Back To The Future soundtrack). Dit nummer kwam uit de film Duets, een bescheiden romantische komedie die volgens imdb niet eens in Nederland uitkwam. Ik heb deze film geloof ik eens 's avonds laat gezien op Canvas (puur omdat ik het nummer van Gwyneth al kende). Duet gaat over een aantal stellen die meedoen aan een karaoke competie. Zo spelen in deze film Gwyneth and Huey dochter en vader (en maakte Huey Lewis hiermee dus de overstap van zanger naar acteur).

Gwyneth Paltrow blijk echt te kunnen zingen. Dat heeft ze zeker van haar man Chris Martin (de zanger van Coldplay) geleerd.





En ook nog uit diezelfde film: Gwyneth zingt Bette Davis Eyes.

Changeling (2008)

De films geregiseerd door Clint Eastwood vind ik vaak niet helemaal in Balans. Dat gold voor mij bijvoorbeeld voor Mystic River, half thriller en half persoonlijk drama en ook voor Million Dollar Baby dat voor mij uit balans raakte door na voornamelijk een karakterstudie/boxdrama te zijn ook nog het euthenasievraagstuk op tafel gooide.

Maar dit geldt duidelijk niet voor Changeling. Changeling vertelt het verhaal van een moeder Angelina Jolie wiens zoon eind jaren twintig ontvoerd wordt. Later duikt er een kind op waarvan de corrupte/nalatige politie vindt dat het haar zoon is (om zo punten te scoren bij het publiek) maar het blijkt haar zoon niet te zijn. Zij laat haar zoektocht daarop niet los. Changeling is ook deels drama, deels thriller, en deels rechtzaak film, maar in dit geval vormt het een geheel, door de strijd van de moeder als rode draad te nemen. Daarbij zet Angelina Jolie, toch vooral bekend van haar aktiefilms zoals tombraider, haar rondborstig voorkomen en haar volle lippen, en Brad Pitt, een ijzersterke moeder en personage neer dat niet met zich laat sollen. Ook John Malcovich, die ik nogal eens miscast vindt, is in deze film uitermate geschikt voor zijn rol.

Changeling roept al snel associaties op met L.A. Confidential de zeer gewaardeerde politiethriller van Curtis Hanson (The River Wild, Wonderboys, en 8 Mile) mid jaren 90. Dat is namelijk ook een film over de corrupte politie van L.A. in dezelfde tijdsperiode als waarin Changeling zich afspeelt. En, ik moet zeggen dat de John Malcovich in Changeling toch ook wel een beetje de rol van klokkenluider heeft die Danny DeVito had in L.A. Echter ik vindt Changeling zelfs een betere film dan L.A. De reden hiervoor is het plot. Confindential. L.A. werd namelijk voor mij gemankeerd door de redelijke voorspelbaarheid en de getypecaste badguy. Wat L.A. zo sterk maakte waren echter de sterke dialogen en rollen van Danny De Vito 'with a little hush hush' en Kevin Spacey.

10 Films die ik afgelopen jaar niet afkeek

Ik schrijf alleen reviews voor films die ik van begin tot eind gezien heb. Het komt echter wel regelmatig voor, om verschillende redenen dat ik een film niet helemaal zie maar dat ik toch iets over de film kan zeggen (gegeven dat ik hem niet helemaal gezien heb). Tijd voor een overzichtje.

Wall-E
Wall-E was rond de kerstdagen op TV (BBC) maar ik was te laat met de TV aan te zetten, dus ik had het eerste half uur gemist. Toch wilde ik hem nog verder zien. Echter hij bleek me te zoet (en teveel op kinderen gericht) zodat ik hem ook niet eens meer afkeek.

Cars
Ook rond de kerstdagen, maar deze film is zo hyper dat ik er na een half uurtje genoeg van had.

Narnia, Prince Caspian
De boeken (allen) kocht ik jaren geleden op vakantie in Schotland voor 5 pond. Ik had ze dus allemaal gelezen. Ze waren wat kinderlijk maar ik had ze toch doorgelezen omdat het toch fantasie klassiekers zijn. De eerste Narnia film ben ik dus ook in de bioscoop gaan kijken. De boeken en de eerste film waren wat mij betreft al te veel op kinderengericht maar ik probeerde deze ook nog eens (toen hij op TV was) ... met na een half uurtje dezelfde conclusie.

JCVD
Films met Jean Claude van Damme staan niet echt bekend als kwaliteitsfilms, maar deze, waarin hij zichzelf op de hak neemt, zou de uitzondering op die regel moeten zijn (volgens de recensies). Echter voor mij steeg de film niet boven het B karakter uit en ik had er al snel genoeg van.

Machete
Ook vanwege de goede reviews voor deze film was ik eraan begonnen, en met de hoop dat het toch een beetje Desperado (ook met Danny Triejo) was maar ik ben al geen zo'n fan grindhouse/B-film of slasher films dus ook bij deze haakte ik al snel af. Vroeger (als student) had ik hem misschien nog wel gekeken en misschien zelfs wel 'cool' gevonden omdat dit zo hoorde maar nu echt niet meer.

Eat, Pray Love (2x)
Ik heb het twee keer geprobeert maar Eat Pray Love is zo saai, en Julia Roberts is zo Amerikaans, dat ik het niet vol hield.

National Treasure: Book of Secrets
De eerste National Treasure was al leuk popcorn vermaak (dat is Nicolas Cage in het algemeen wel) en deze kon mij ook wel bekoren (op de bank voor de TV). Echter, het werd al laat en bedtijd. Ik moest 's anderdaags ook nog werken.

Le Concert
Een russische concertmeester die zijn orkest weer bij elkaar wil krijgen (na 30 jaar) om in frankrijk onder valse voorwenselen een concert te geven. Dat klinkt als een Blues Brothers remake en dat is het ook wel zo ongeveer. Op het punt dat de Russische mafia nogal flauw gekarikatureerd werd haakte ik af. Dan liever de Neo Nazi's uit eerder genoemde film.

Kingdom of Heaven
Ridley Scott's Gladiator was superb vermaak/koningsdrama en zijn Robin Hood was gemankeerd maar eigenlijk ook wel vermakelijk. Echter, zijn Kingdom of Heaven is voor mij niet door te komen. Het kabbelt maar ellelang voort zonder dat er iets echt interessants gebeurt en dan ook nog de stoicijnse Orlando Bloom in de hoofdrol. Ik heb het een paar keer geprobeerd maar het lukt mij niet om geboeid te raken bij deze film.

The Doors
Zoals al aangegeven heb ik het niet zo op psychedelie in films. Fear and Loathing in Las Vegas keek ik ook al niet af. Maar als het niet zo laat was geweest en ik niet deze dag lekker naar het strand was geweest en vier uur rijden (wat dit extra vermoeid maakte) had deze film denk ik wel afgekeken. Jim Morrison was toch een historische figuur waar ik wel voldoende geintereseerd in ben (in hoe hij leefde).