Mijn Blog over film, opnieuw opgestart in de zomer van 2015, na een onderbreking van twee jaar. Voorheen was dit blog te vinden op het URL nachtvanhetwittedoek.blogspot.com als onderdeel van het gratis openlucht filmfestival De Nacht van het Witte Doek dat elk jaar het laatste weekend van Augustus plaatsvindt in het centrum van Deurne (Nederland).
Buna, ce faci? is een Roemeense film die het verhaal van een ouder echtpaar waarvan het huwelijk al lang ingeslapen is en het enige leven de brouwerij komt van hun opgewonden tienerzoon die denkt dat hij 'the man' is. Vader was ooit succesful concertpianist maar na een ongeluk met zijn hand kan hij nog alleen de muziekbladen omslaan voor de nieuwe pianist van het orkest. Moeder werkt in een wasserette. Als moeder 's avonds eens alleen in de zaak is en vader op tournee met het orkest raken ze zonder het van elkaar te weten met elkaar aan de praat in een chatroom. Ze worden al snel verliefd op elkaar als chatpartner, terwijl hun huwelijk in het dagelijks leven steeds verder afgleidt.
De film is geregiseerd door Alexandru Maftei. Alweer een nieuwe naam uit de Roemeense school/New wave, die nu echt wel een New wave genoemd mag worden zoals de Franse New Wave in de jaren 70.
Deze film is een tragikomedie die sterk te vergelijken is met de films van Mike Leigh (Happy-go-Lucky, Another year). Het is zeker geen slechte film, zelfs een goede. Het schetst een teder en tegelijkertijd ook tragisch portret van een huwelijk en specifek de chat sessies zijn erg mooi in beeld gebracht. De film is dan ook zeker het bekijken waard mocht je hem ooit tegenkomen maar toch mist voor mij ook een zekere 'umphh' die de film echt iets speciaals zou kunnen maken.
Pas op! Dit artikel bevat beelden die niet geschikt zijn voor kleine kinderen.
Een vraag die me op dit moment nauw aan het hart gaat is welke films kan ik wanneer aan mijn kind(eren) laten zien? Niet dat ik mijn kind nu voor de TV wil hebben, ik probeer het zelfs zoveel mogelijk te beperken, maar ja ... dat lukt natuurlijk niet altijd.
Als ik terug denk aan mijn eigen jeugd dan herinner ik mij bijvoorbeeld dat toen ik een jaar of zes was per toeval een voorstukje te zien kreeg van de film Ghostbusters. Specifiek de scene waarin Slimer een hotel onveilig maakt. Van schrik verstopte ik me achter de bank. Volgens kijkwijzer.nl is Ghostbusters echter al voor zes jaar en ouder. Ook herinner ik me dat ik rond een jaar of tien bijvoorbeeld al Rambo, First Blood Part I (zestien jaar en ouder) zag. Ik begreep natuurlijk de sociale context van de film niet maar het geweld was in mijn beleving vergelijkbaar met een serie als The A-team. Daarnaast zag ik ver voor mijn twaalfde (weer kijkwijzer) Star wars, met daarin de onthoofding van Obi-wan Kenobi, en Indiana Jones waarin ook mensen in een vliegtuigpropellor belanden, nazi's smelten, en harten uit mensen getrokken worden terwijl ze nog leven. Wat betreft TV keken we ook naar series als eerder genoemde The A-team en Star-trek, waarin ook wel regelmatig iemand door geweld om het leven liet kwam. De kijkwijzer is dus niet echt te vertrouwen want ik vind niet dat ik van al dat geweld in mijn jeugd veel slechter ben geworden.
Op movies.com schrijven nu twee Amerikaanse filmschrijvers/bloggers over dit onderwerp. De eerste is Scott Neumyer met zijn column 'raising a cinephile: they thank you later for it'. Hij heeft nu een dochtertje van 3 en zijn ultieme doel is (zo schrijft hij) dat zijn dochter op haar achtste verjaardag vraagt of ze Citizen Cane mag zien. Zijn eerste poging om zijn dochter cinefiel te maken was door haar 'Fantasia' voor te zetten: Disney plus klassieke muziek, dat moest een goede keus zijn. Zijn dochter rende schreeuwend weg. Dit had ik hem ook wel kunnen vertellen. Fantasia is namelijk alle meest psychedelische disney scenes uit andere disney films op een rijtje zoals dansende bezemstelen, nijlpaarden in tutu's en roze olifanten. En wat die roze olifanten betreft was de dronken dumbo scene na Ghostbusters meteen mijn 1na naarste filmervaringen uit mijn jeugd. Dan zag ik nog liever Jaws mensen opeten. Zijn latere columns gaan gelukkig meer over de links die de kinderseries waar zijn dochter nu naar kijkt met klassieke films hebben, zoals bijvoorbeed de gastacteurs bij Elmo in de TV serie voor de kleintjes.
De tweede schrijver is Sean o'Connell. Hij heeft een column getiteld: When can I watch that with my kids, waarin hij regelmatig zijn kinderen van drie en zeven een (kinder)film voorzet en bespreekt wat zij er eng of juist leuk aan vonden en of de film geschikt is voor kinderen van die leeftijd. Zo besprak hij al films als Spy Kids, Harry Potter 1, The wizard of Oz, The Sound of Music, en Transformers. Dit is wel interessant om te lezen maar ik zet hierbij wel mijn etische vraagtekens. Moet je zeker een drie jarige al achter Harry Potter zetten , met pratende slangen en al?
De vraag is dus, hoe moet je de keuze maken van wat je kinderen kunnen/mogen kijken en wanneer. Ik heb ook een DVD kast vol waarvan op een dag mijn kind(eren) op een gegeven moment zullen vragen 'Papa, mag ik die zien?'. Tot nu lukt het nog vrij aardig om de keuze over te laten aan mijn kind. Natuurlijk koop ik alleen verantwoorde dingen envooralsnog zijn Winnie de Poe, Dribbel en kikker nog favoriet, maar Alfred J. Kwak wordt ook al gekeken. Die laatste kan soms al behoorlijk eng zijn zoals ongeveer de hele familie kwak die onder een auto terecht komt. Althans, dit is eng voor mij wanneer ik de geest van een drie jarige probeer voor te stellen.
Ook vind ik het best om hem kennis te laten met klassieken, zoals Scott Neumyer, maar ik denk dan wel aan klassieken die bij de leeftijd passen. Zo is mijn kind nu aan Jungle Book toe. Ook hiermee leert hij denk ik in de loop der jaren wel verschil in kwaliteit te zien, zonder dat het gedwongen is, en voor mij hoeven ze op hun achtste echt nog niet Citizen Kane te kijken. Bovendien ook Jungle Book kwam soort-van, van mij kind zelf uit. Bij een winkelaktie een paar jaar geleden hadden we ooit eens een paar Jungle Book speelfiguren gekregen. Dat leidde natuurlijk eens tot de vraag: wie is dat? Waardoor je eens een youtube filmpje laat zien ... en zo komt van het een het ander. P.S. Dis is meteen een voorbeeld van uitgekiende marketing natuurlijk. Uiteindelijk blijven we (ook) slaven van de commercie.
Wanneer er iets op TV gezocht moet worden zoek ik het kanaal uit maar moet het kind bepalen of hij het wil zien, en zijn er geen dingen waar papa en kleine het over eens zijn, ... dan maar weer Winnie de Poe (dat is namelijk voorlopig nog altijd goed).
En tot slot zijn er ook nog andere manieren om je kinderen te beinvloeden in hun filmsmaak, zelfs zonder dat daar een film aan te pas komt.
De Bechdel Test is een test voor films op het feit of een film een conversatie bevat tussen twee vrouwen, die niet over mannen gaat. De test is bedacht in 1985 (door Alicon Bechdel) en wil niets zeggen over de kwaliteit van de film maar wil een maatstaf zijn voor hoe er in hollywood tegen vrouwen aangeken wordt. Verrassend genoeg slaagt van de 2500 die aan deze test onderworpen zijn slechts de helft voor deze test. Wat (verrassende) recentere voorbeelden van films die de test niet doorstaan zijn bijvoorbeeld:
The social network: waarbij de schrijver van de film zelf opmerkte dat in deze film de vrouwen opzettelijk voorgeschoteld worden als 'prijzen'.
Harry Potter & The Deathly Hallows Part 2: waarbij bijvoorbeeld Mrs Weasley wel iets naar Bellatrix Lestrange schreeuwt, maar daar komt geen antwoord op.
Avatar: waarbij Neytiri wel met haar moeder praat maar dat gesprek gaat over Jake (een man waarin zij interesse heeft.
en De orignele Star Wars Trilogie en de hele The Lord of the Rings: waarbij het minieme aantal vrouwelijke karakters elkaar zelfs (zo goed als) nooit ziet.
Denk dus bij de volgende film die je kijkt ook eens voor de grap aan de Bechdel Test.
Ook deze film had ik in eerste instantie links laten liggen. Na Reservoir Dogs en Pulp Fiction was Jacky Brown toch wat minder en De Kill Bill's lagen ook niet echt in mijn straatje. De Grindhouse film Death proof heb ik meteen overgeslagen want bewust een B-film maken met een 60 voudig (of misschien wel 600 voudig) budget, daar zet ik toch mijn vraagtekens bij. De synopsis van Inglorious Basterds stond me ook niet echt aan: een groep amerikanen die op brute wijze duitsers afslacht, het zal wel.
Maar, de uitgebreide lofzang van met name Sergio Leone's Infield Flyrule deed mij echter wel smachten om deze film eens te zien. Helaas ging ik een dag voor het De Nacht van het Witte Doek 2010 waar deze film draaide door mijn rug en kon ik niet meer gaan. Daarna was het er simpelweg niet meer van gekomen om deze film te gaan kijken.
Dus na een lange voorgescheidenis heb ik deze film eindelijk dan gekeken en ten eerste moet ik opmerken dat de opdeling in hoofdstukken hem uitermate geschikt maakt om hem in delen, tussen door, te kijken. Hij kijkt als een boek dat je na een hoofdstuk of wat weer eens weglegt tot de volgende keer. De sterke kant van de film is ook de lange rust die gepakt wordt voor de climax van elk hoofdstuk. Dat versterkt niet alleen de impact van de aktie maar ook de karakters/acteurs. Dan is er ook nog het ongeloofelijk goede spel van Christopher Walz die een geweldige karikatuur van de Jew Hunter (Landa) maakt. De kwaliteit zit hem erin dat hij zichtbaar van zijn rol geniet, en weet dat het een karikatuur is, zonder dat het een 'alo alo' typetje wordt. Tot zover het positieve.
Want wat mij toch een beetje aan het wankelen bracht bij deze film was het feit dat deze film eigenlijk maar voor een derde (of zelfs minder) over de Basterds gaat waar de film zijn naam aan te danken heeft. Landa vestigt zoveel aandacht op zich en dan is er nog een gelijkwaardige (in tijd) rol voor bioscoopeigenaresse Shosanne Dryfus (een opmerkelijk op een jonge Uma Thurman (Pulp Fiction, Kill Bill) gelijkende Melanie Laurent), dat de Basterds naar de achtergrond verdwijnen. De film had bijna beter The Jew Hunter kunnen heten (maar misschien had dat in Amerika weer niet gekund).
Ook de rol van Brad Pitt is niet zo sterk, en ik vraag me af hij wel de juiste keus was. Brad Pitt is goed in serieuze rollen, of zoals in 12 monkey's als gek, maar niet als 'tough guy' texas nazi-hunter (die nauwelijk zelf in aktie komt) en eigenlijk maar een typetje is. Hiervoor had Tarantino beter een specialist in typetjes zoals Johnny Depp kunnen nemen of met een knipoog iemand als Harvey Kietel (Reservoir Dogs, Pulp Fiction) of een veteraan als Tommie Lee Jones kunnen nemen.
In navolging van het Chaos cinema video essay van Matheas Stork heeft Jim Emmerson, redacteur van de Chicago Sun-Times, en filmblogger, een driedelig video essay met shot voor shot analyses van auto achtervolgingen in film. Dit is zeker het bekijken waard voor de filmliefhebber.
In het eerste deel behandelt hij wat er volgens hem mis is met de truck achtervolging uit The Dark Knight. Bewust heb ik dit deel overgeslagen omdat ik van deze film helemaal niet wil weten wat er mis is. Bij deze film ga liever in de film op, ondanks de miniscule onlogica's of inperfecties en geheel toevallig wilde ik afgelopen weekend The Dark Knight zelf nog eens kijken (en ervan genieten), wat ik ook gedaan heb.
In het tweede deel behandelt Jim Emmerson een moderne, goed gemaakte achtervolgens scene uit de film Salt (met Angelina Jolie). Het is indrukwekkend om de details waar aan gedacht wordt te leren kennen. Af en toe refereert Jim weer terug aan The Dark Knight (even de oortjes dicht doen dan).
Tot slot behandelt Jim een aantal klassieke achtervolgingen, namelijk die van The French Connection (met Gene Hackman), Bullit, en The Line up, ook weer om duidelijk te maken hoe het wel moet en de details (en de effecten van miniscule shots) te leren kennen.
De origine Star-trek serie stamt al uit 1966. In jaren 80 barstte echter de serie pas echt uit met de serie The Next Generation, verscheidene vervolgseries en de vele films. Op de middelbare school was ik nog een echte volger van The Next Generation maar in mijn studententijd zwakte mijn interesse steeds meer af totdat ik voor mijn gevoel helemaal star-trek moe was. Daarom had ik in eerste instantie deze film ook links laten liggen.
Maar gedreven door de goede reviews (94% positief op rottentomatoes) wat meer is dan bijvoorbeeld Lourdes (92 %), A Serious Man (88 %) en Inglorious Basterds (86%) uit datzelfde jaar, besloot ik deze film toch maar eens te gaan kijken.
En ik moet zeggen, het eerste half uur (op aarde) was best wel leuk. Het was erg verfrissend om in zo'n jonge cast geintroduceerd te worden in wereld van Star- Trek. Echter daarna is de nieuwigheid er snel van af en vervalt de film al snel in een oude, vertrouwde, maar o-zo standaard Star-trek film: Bad Romulan wil wraak nemen op kirk of spock of zo en probeert de enterprise te vernietigen.
Mijn conclusie is dan ook dat ik er goed aan gedaan had om deze film links te laten liggen, en dat ik toch echt te oud ben hiervoor.
Het was weer 11 september en dus was deze film ook weer op TV. Toen hij uitkwam en de eerste keer op TV trok hij mij eigenlijk helemaal niet zo aan (anderhalf uur kijken naar mensen in een vliegtuig dat gekaapt is en waar je de afloop al van kent) maar nu bleef ik er toch voor ziten. Al moet ik bij deze review voor de eerlijkheid zeggen dat ik de eerste 10 minuten van de film gemist heb (maar ik denk niet dat dit veel uitmaakt (voor de review).
United 93 vertelt het verhaal van het vierde vliegtuig dat op 11 september gekaapt werd en in de bossen van pensilvania terechtkwam (in plaats van het aangenomen doel: het kapitool in Washington).
Tot mijn verrassing werd in deze film echter ook het waarom dat NORAD (de amerikaanse luchtverdediging) onmachtig was om de terreur te stoppen bij het verhaal betrokken. En dit is ook precies het zwakke punt van deze (anders) spannende film. Want net als dat er soms aanpassingen gedaan moeten worden om een film gebasseerd op een boek spannend te houden moet dat ook met de werkelijkheid. Dit gedeelte van het verhaal voegt namelijk niets toe en lijdt nergens heen (en verdwijnt compleet uit beeld het laatste half uur dat zich in zijn geheel afspeelt in het vliegtuig). In een film hoort zo'n uitgebreide verhaallijn toch ergens toe te lijden (een climax). Ze had in deze film dus beter weggelaten kunnen worden.
Voor de rest is het een film waar je toch voor blijft zitten. Het is een film die boeit, wel een beetje 'Amerikaans' sentimenteel is (wat betreft 9-11) maar ook weer niet te gortig.
In 2000 heb ik zelf op de twin-towers mogen staan, en nadat ze niet meer waren, ben ik om het me realiseren in 2002 nog eens teruggegaan naar ground-zero, en zelfs na 10 jaar blijft het zien van deze gebeurtenis onwaarschijnlijk voor mij.
Sinds jaar en dag is er een hollywood wet die zegt dat in een film de kijker altijd moet weten waar hij zicht bevindt (oftewel de camera) en waar de spelers in de film zich bevinden.
Mathias Stork, een duitse filmdocent in Los Angeles maakte recentelijk een tweedelige documentaire/lezing over de observatie dat aktiefilms heden ten dage almaar sneller en sneller en groter en groter moeten en die de voorgaande stelregel overboord gooien. Hij noemt dit Chaos Cinema. Michael Bay (Transformers) is hier natuurlijk het meest bekende en duidelijke voorbeeld van maar je ziet het overal. Vergelijk bijvoorbeeld maar eens de klassieke achtervolging uit The French Connection met die uit The Island (Michael Bay).
The French Connection Achtervolging
The Island Achtervolging
Wanneer is dit eigenlijk ontstaan? Het eerste voorbeeld dat ik ken (uit mijn hoofd) is de openingsscene uit Steven Spielbergs Saving Private Ryan, waarin hij desorientatie gebruikt voor de landing in normandie. Alleen Spielberg, desgevraagd naar welke aktie stijl hij aanhoudt (en dus een beetje curieus):
"I go for geography. I want the audience to know not only which side the good guy's on and the bad guy's on, but which side of the screen they're in, and I want the audience to be able to edit as quickly as they want in a shot that I am loath to cut away from."
Ofwel:
"Ik ga voor orientatie. Ik wil dat het publiek niet alleen weet aan welke kant de goederikken en de slechterikken staan, maar ook aan welke kant van het scherm, en ik wil dat het publiek snel zelf kan selecteren [waar hij naar kijkt] in een shot waar ik niet graag van weg ga."
Waardoor is het eigenlijk ontstaan? Stork stelt op dat de snelle informatie en jongerencultuur die een constante adrenaline stoot nodig hebben de reden is. Het is zeker een reden waarom deze vorm van aktie zo populair is geworden en het (publiek) succes (en vasthoudendheid in stijl) van Michael Bay heeft dit zeker teweeg gebracht. Maar, een dikke tien jaar geleden was 'bullit time' helemaal je van het en volgden de ene superslomo aktiescene de andere, met hetzelfde (adrenaline gevend) effect. Het jongere publiek houdt volgens mij gewoon van extremen en trends en tegendraads (de chaosfilm als tegenreactie op de klassieke aktiefilm) en als de jongere verzadigt is met deze vorm van aktie komt er weer een andere.
Is chaos cinema nu goed of slecht? Chaos Cinema hoeft niet per see slecht te zijn. Het kan bijvoorbeeld ook ten goede gebruikt worden om de desorientatie van de hoofdpersoon te versterken of het onvoorspelbare van de omgeving, zoals bijvoorbeeld in The Hurt Locker en ook nog wel in de Bourne films. Echter, het feit blijft dat chaos films vaak om deze reden afgekraakt worden door critici die nog aan de oude stelregel hangen. Het hangt echter ook sterk samen met de leeftijd en het tijdsbeeld. Wat ik tiener vet-cool vond (en dus goed), vind ik nu soms waardeloos. Wat mij betreft hangt de kwaliteit niet samen met of de film een chaos aktiefilm is. The aktie in The Dark Knight verloopt op bepaalde momenten (met name de vrachtwagenachtervolging) behoorlijk chaotisch maar dit stoort mij niet, en blijft gelukkig ook beperkt. De eerste Transformers film was best aardig popcornvermaak. Mijn punt van kritiek van die film was eerder het erg lang dradige tussenstuk en het onbenullige verhaal dan de aktie.
Wat mij betreft zijn er veel belangrijke factoren die een film maken of breken dan de aktie, namelijk: script, emoties, karakters, editing, acteurs, regie. Daar reken ik een film eerder op af dan op chaotische maar soms toch wel vet-coole aktiescenes.
Ed Catmull, de grondlegger van Pixar Studio's (en dus films als Toy Story, Finding Nemo, Wall-E en Up) maakte in 1972 als student aan de Universiteit van Utah al 3d computer animaties. Dit filmpje, met de animatie en de making off, is nu opgedoken op het internet en het bekijken waard. Zeker omdat dit filmpje al bijna 40 jaar oud is en je je moet bedenken wat een werk dit moet geweest zijn op de computers van toen (die hij moest delen met andere studenten).
Nu Het Witte Doek er weer op zit wil ik ook weer soundtracks van films gaan bespreken, omdat er nog zoveel memorabele soundtracks zijn die het (her)ontdekken waard zijn. Ik begin vandaag echter met het omgekeerde. Convoy van CW McCall is namelijk de enige popsong waarop ooit een film is gebasseerd, namelijk het gelijknamige Convoy uit 1978 met zanger/acteur Kris Kristofferson, Burt Young (beter bekent als Pauly uit de Rocky films) en Ernest Borgnine.
Als kind zag ik alleen de aktie (het in elkaar rijden van poltie auto's door de machtige vrachtwagens) maar later vond ik uit dat de film toch (zelfs meer) over andere dingen ging. Convoy (het lied) is een simpel country lied over een groep truckers die een convooi vormen en achterna gezeten door 'The Bears' (de politie). De film is echter net zoals Rocky meer een sociaal drama en protest film voor werkgelengheid en sociale rechten voor de lagere klassen in Amerika in die tijd.
The Way Back vertelt het waargebeurde verhaal van een groep gevangenen in een russisch werkkamp in Siberie in 1940 die ontsnappen en helemaal naar India pogen te lopen.
De film is indrukwekkend en gewoon goed .. maar toch mistte er iets voor mij, een tikkeltje zout misschien? Daarmee bedoel ik dat de verschillende karakters van de groep gevangenen wel goed worden neergezet maar de film duikt niet in het diepe en wordt geen ervaring zoals Black Swan, of de emoties weergeeft als Biutiful dat wel konden.
Vooral het eerste deel van de film is erg boeiend, van het leven in het werkkamp tot de tocht door de siberische kou. Maar zo rond de tijd dat de gevangenen mongolie bereiken wordt de film toch ook een beetje een standaard overlevingsfilm, en is de pit er een beetje uit, maar misschien komt dat ook doordat ik regelmatig de survival guy op discovery channel gekeken heb die het zelfde laat zien (alleen niet voor het echie).
Deze film was enorm slecht ontvangen toen hij uitkwam en ik heb hierom lang zitten denken of ik deze film wel moest kijken, maar aangezien ik dit jaar ook naar X-men: First Class geweest was dacht ik. Laat ik het maar doen, dan heb ik ze alle X-men films tenminste gezien. Bovendien zag de aktie in de trailer er ook nog niet zo slecht uit.
X-men Origins: Wolverine vertelt het achtergrond verhaal van (verrassing) de X-men Wolverine (Hugh Jackman) en specifiek hoe hij aan zijn metalen skelet gekomen is.
Voor lange tijd is de film nog niet eens zo slecht. Er zit een plot in de film en de aktie is zeker niet slecht. Het probleem met het plot is echter dat dit al zo ongeveer behandelt is in de X-men trilogie en met name in X2 waar Wolverine ook het dragende karakter was. Dit maakt dit plot dus niet echt boeiend.
Maar zoals gezegt. De aktie is OK (als je van een beetje over de top houdt) ... tot het einde dan, want het eind gevecht is volslagen over de top en dus volslagen belachelijk. Meer klauwen ga ik dan ook niet in deze review zetten.
De maand augustus was toch wel erg intensief met En de Witte Doek Website bijhouden En mijn meest memorabele films er uit spugen, en ik doe het allemaal als hobby, tussendoor, naast mijn dagelijks leven. Ik wil het eigenlijk dan ook nu even een beetje rustiger aan doen met bloggern, maar ja, ik heb nog een paar artikeltjes in mijn hoofd en die moeten er dan ook uit.
Afgelopen zomer was ik weer eens in de efteling en mijn doelstelling is om alle attracties in het park eens gedaan te hebben. Nu had ik vele al eens gedaan maar de Panda droom nog niet. Aangezien het redelijk druk was en we er per toeval tegenaan liepen was de tijd daar om deze attractie ook eens af te vinken. De Panda Droom (voor wie het niet weet) is een 3d film van het WNF, met ook fysieke effecten. Bij deze film zag ik voor het eerst duidelijk de 3d (we zaten vrij vooraan) en ze heeft me doen overwegen om toch weer eens een goede 3d film te proberen, ondanks dat ik ook in de Pandadroom dat misselijke gevoel in mijn hoofd kreeg van het kijken.
De enige andere 3d film die ik ooit gezien heb was Avatar en daar zag ik de meerwaarde niet zo (maar wel weer dat misslelijke gevoel), maar daar zat ik vrij ver achteraan in de zaal en in de efteling zat ik vooraan. Misschien is dat het verschil. Als ik nog eens naar een 3d film ga moet het wel een goede film zijn en in 3d opgenome zijn (zoals avatar) . Wellicht is The Hobbit volgend jaar kerst wel een optie. Alhoewel, het kijkt nog steeds niet plezierig en als ik naar een film ga wil ik toch plezier hebben.
Het vervelende drukkende gevoel dat ik in mijn hoofd krijg wordt (meteen al als ik de bril op zet) nu ondersteunt door een onderzoek van L Mark Carrier, van de California State University. Hij deed onderzoek onder 400 mensen (een flinke filmzaal vol) naar wat zij van het kijken naar een 3d film vonden. De ondervraagden vonden niet dat zij meer in de film opgingen, konden niet meer details herinnernen achteraf, vonden niet dat ze meerwaarde kregen, en kregen hetzelfde gevoel bij de film als de mensen die naar de 2d versie van dezelfde film keken. Wel kregen ze hoofdpijn, misselijkheid en problemen met het zicht.
Iedereen moet voor zichzelf uitmaken of zij de voorkeur geven aan een 3d film, en dan gaan of niet gaan. Mijn voorkeur gaat nog steeds uit naar de klassieke 2d film/bioscoop ... maar Panda Droom was wel erg leuk.
Buna, ce faci? is een Roemeense film die het verhaal van een ouder echtpaar waarvan het huwelijk al lang ingeslapen is en het enige leven de brouwerij komt van hun opgewonden tienerzoon die denkt dat hij 'the man' is. Vader was ooit succesful concertpianist maar na een ongeluk met zijn hand kan hij nog alleen de muziekbladen omslaan voor de nieuwe pianist van het orkest. Moeder werkt in een wasserette. Als moeder 's avonds eens alleen in de zaak is en vader op tournee met het orkest raken ze zonder het van elkaar te weten met elkaar aan de praat in een chatroom. Ze worden al snel verliefd op elkaar als chatpartner, terwijl hun huwelijk in het dagelijks leven steeds verder afgleidt.
