Inglourious Basterds (2009)

Ook deze film had ik in eerste instantie links laten liggen. Na Reservoir Dogs en Pulp Fiction was Jacky Brown toch wat minder en De Kill Bill's lagen ook niet echt in mijn straatje. De Grindhouse film Death proof heb ik meteen overgeslagen want bewust een B-film maken met een 60 voudig (of misschien wel 600 voudig) budget, daar zet ik toch mijn vraagtekens bij. De synopsis van Inglorious Basterds stond me ook niet echt aan: een groep amerikanen die op brute wijze duitsers afslacht, het zal wel.

Maar, de uitgebreide lofzang van met name Sergio Leone's Infield Flyrule deed mij echter wel smachten om deze film eens te zien. Helaas ging ik een dag voor het De Nacht van het Witte Doek 2010 waar deze film draaide door mijn rug en kon ik niet meer gaan. Daarna was het er simpelweg niet meer van gekomen om deze film te gaan kijken.

Dus na een lange voorgescheidenis heb ik deze film eindelijk dan gekeken en ten eerste moet ik opmerken dat de opdeling in hoofdstukken hem uitermate geschikt maakt om hem in delen, tussen door, te kijken. Hij kijkt als een boek dat je na een hoofdstuk of wat weer eens weglegt tot de volgende keer. De sterke kant van de film is ook de lange rust die gepakt wordt voor de climax van elk hoofdstuk. Dat versterkt niet alleen de impact van de aktie maar ook de karakters/acteurs. Dan is er ook nog het ongeloofelijk goede spel van Christopher Walz die een geweldige karikatuur van de Jew Hunter (Landa) maakt. De kwaliteit zit hem erin dat hij zichtbaar van zijn rol geniet, en weet dat het een karikatuur is, zonder dat het een 'alo alo' typetje wordt. Tot zover het positieve.

Want wat mij toch een beetje aan het wankelen bracht bij deze film was het feit dat deze film eigenlijk maar voor een derde (of zelfs minder) over de Basterds gaat waar de film zijn naam aan te danken heeft. Landa vestigt zoveel aandacht op zich en dan is er nog een gelijkwaardige (in tijd) rol voor bioscoopeigenaresse Shosanne Dryfus (een opmerkelijk op een jonge Uma Thurman (Pulp Fiction, Kill Bill) gelijkende Melanie Laurent), dat de Basterds naar de achtergrond verdwijnen. De film had bijna beter The Jew Hunter kunnen heten (maar misschien had dat in Amerika weer niet gekund).

Ook de rol van Brad Pitt is niet zo sterk, en ik vraag me af hij wel de juiste keus was. Brad Pitt is goed in serieuze rollen, of zoals in 12 monkey's als gek, maar niet als 'tough guy' texas nazi-hunter (die nauwelijk zelf in aktie komt) en eigenlijk maar een typetje is. Hiervoor had Tarantino beter een specialist in typetjes zoals Johnny Depp kunnen nemen of met een knipoog iemand als Harvey Kietel (Reservoir Dogs, Pulp Fiction) of een veteraan als Tommie Lee Jones kunnen nemen.