Oscar voorspelling 2012

Vannacht vinden weer de oscar uitreikingen plaats en bij deze weer mijn last minute voorspellingen (hoop) in de belangrijkste categorieen. Het is puur een gok, want ik heb lang niet alle genomineerde films gezien. Morgen dus de uitslag.

1. Beste Film - The Artist
2. Beste Acteur - Jean Dujardin (The Artist) Maar ik hoop op Gary Oldman (Tinker Tailor ...)
3. Beste Actrice - Micelle Williams (My week with Marylin)
4. Supporting Actor - Nick Nolte (Warrior)
5. Supporting Actress - Berenice Bejo (The Artist)
6. Animatie - Rango
7. Beste Regiseur - Michel Hazanavicus (The Artist)
8. Buitenlandse Film - Monsieur Lazar (Canada) Maar ik hoop natuurlijk op Rundskop

The Artist gaat dus volgens mij veel prijzen pakken, puur omdat de andere films er wat mij betreft (al heb ik ze lang niet allemaal gezien) er niet echt boven uit steken. En, als ik er 1 mis heb dan heb ik waarschijnlijk bij de andere nog wel prijs.

We Need to Talk About Kevin (2011)

Nog een film over familierelaties (net zoals The Tree of Life) maar van een heel andere aard is We Need to Talk about Kevin. Deze film vertelt de desastreuse relatie (en opvoeding) tussen een moeder (Tilda Swinton) en haar zoon Kevin. Kevin is een moelijk kind (voor zijn moeder). Hij is al een huilbaby en het jennen van zijn moeder gaat steeds verder, terwijl hij oerlief is tegen zijn vader. Gedurende zijn leven vinden allerlei incidenten plaats (en haalt hij streken uit) waardoor Kevin's gedrag lijdt uiteindelijk tot een fatale aktie in de lijn van Colombine of het Winkelcentrum in Alphen van afgelopen jaar.

Deze film is een inktzwart drama in de lijn van Black Swan, maar wellicht nog taaier. De vraag die de film oproept natuurlijk is wie is hier schuld aan. Is het de opvoeding? is Kevin simpelweg onhandelbaar? Hadden er authoriteiten moeten ingrijpen (en hadden ze dit kunnen voorkomen)? En natuurlijk wat zou je zelf doen? De film geeft geen antwoord op die vragen en ik zou het antwoord ook niet weten. De moeder stapt in in ieder geval niet zelf naar de autoriteiten om hulp (uit schaamte?) en krijgt geen steun van de vader. Kevin is in ieder geval ook vanuit zichzelf onhandelbaar, en ik vraag me af of er enige therapie of opvoedstrategie tegen zo'n karakter opgewassen zou zijn. Gelukkig zijn de meeste kinderen lieverds en waarschijnlijk kom ik zelf nooit voor zo'n probleem te staan.

'Kevin' is geen film die je gezellig even op een avondje tussendoor doet, en zeker geen film voor een eerste afspraakje. Het is wel een goede film, maar je moet je er mentaal voor instellen, en ik denk niet dat ik om snel nog eens ga kijken. Iets minder zwart mag wel.

The Tree of Life (2011)

Mijn eerste kennismaking met Terence Malick was The Thin Red Line. Ik was helemaal weg van Malick's filosofische WOII film, die zich op de eerste plaats (vrij uitzonderlijk) niet in Europa maar in het verre Oosten afspeelde en vooral ten tweede omdat hij de zin en onzin van oorlog overdacht door middel van de gedachten van de personages voor zich te laten spreken. Zijn New World viel om diezelfde reden weer wat tegen. Het was een herhaling van zetten, nu niet afspelend in WOII maar tijdens de vroege de kolonisatie van Amerika, met diezelfde overpijnzingen. Tijd voor Malick om dit voor mij recht te zetten.

Afgelopen jaar kwam Malick met zijn Tree of Life. Vol verwachtingen klopte mijn hart omdat het nu eindelijke om een heel ander onderwerp ging: familie. De trailers van de film waren zo vaag dat ik niet goed wist wat ik er van moest denken. De recencies varierden van Malick's Magnum Opus tot oersaai. Eindelijk kan ik nu mijn eigen oordeel vellen.

Laat ik met het sterkste punt van de film beginnen, en dat punt heet Brad Pitt en zijn zoons. Het soicijnse spel van pitt en de alsmaar afstand nemende zoon maakt het geheel tot een deels zeer boeiende film. Het verbaast me eigenlijk dat Pitt niet voor deze rol is genomineerd voor een oscar (maar wel voor Moneyball).

Maar, ik zeg niet voor niets deels boeiende film. De film bestaat bijna in zijn geheel uit gedachtenkronkels van de personages wat dan nu als 'typisch malick' bestempeld mag worden maar wat mij betreft nu wel een beetje uitgewerkt is. Het tweede punt is dat pas na zo'n drie kwartier film de focus bij Pitt en zijn zoons terecht komt. Daarvoor is de film een en al (lange) introductie met zelfs een twintig minuten durende visualisatie van het ontstaan van de aarde (volgens Darwin). Hoe de aarde is ontstaan wist ik echter al en staat wat mij betreft ook geheel buiten deze film.

The Tree of Life is het voor mij niet en Malick's magie is nu voor mij wel uitgewerkt. The Thin Red Line blijft voor mij een meesterwerk en als ik nog eens een film over The Tree of Life wil zien, dan leg ik Aranofsky's Fountain nog maar eens in mijn DVD speler.

Doubt (2008)

Ondertussen (rond de moord op Kennedy) dat The Help zich afspeelt in Missisipi gebeuren er in New York hele andere dingen. In een catholieke kostschool waard een priester (Philip Seymour Hoffman) rond die het wel/niet op jonge jongetjes gemunt heeft. Een jonge non (Amy Adams) ziet iets verdacht en rapporteert dit aan het schoolhoofd. Merill Streep kent als schoolhoofd geen twijfel en probeert de priester tot een biecht te dwingen en zijn biezen te pakken.

Doubt is zeker een stuk beter geacteerd en een stuk serieuzer drama dan The help. Het probleem van Doubt is echter eigenlijk dat de titel verkeerd gekozen is. Doubt verwijst naar wat het publiek in deze film moet voelen, en refereert tot het einde niet naar de karakters in de film. De film probeert een wel/niet spelletje te spelen met het publiek. En nu ben ik zelf in Doubt of ik het over het enorme Amerikaanse einde van deze film moet hebben. Ik kan namelijk iedereen aanraden de film twee minuten voor het einde uit te zetten en het einde over te slaan. Het zwakt de spanningsboog gedurende de film enorm af.

Doubt is goed (vooral het acteerwerk) maar ik denk dat Doubt beter had kunnen zijn als het publiek niet in twijfel was gelaten maar de karakters wel. Dan was het een beter psychologisch spel en karakterstudie geworden.

En tot slot moet ik zelfs bekennen dat tussen The Help en Doubt, ik in ieder geval twijfel over wat de beste film is.

The Help (2011)

Na bridesmaids versus 500 days kwam (toevallig) nog een vergelijking: The Help versus Doubt. In het Missipi van de jaren 60 vindt een ware rassenstrijd plaats. Daar worden zwarte vrouwen nog steeds uitgebuit om het huishouden van de rijke blanken te doen en hun kinderen op te voeden voor een hongerloontje. Toch gek als je deze vrouwen wel vertrouwt met je eigen kinderen.

Een jonge rebellerende vrouw wil hier een boek over schrijven (een beetje uit eigen belang want ze wil erg graag schrijfster worden en dit is een 'hot' topic.
The Help past goed in de lijn van films als The pursuit of Hapiness, Mona Lisa's Smile en ook wel An Education. Het is het best typeren als 'licht verteerbaar' drama. Deze films behandelen toch vrij heftige thema's (en dramatische gebeurtenissen) met een lach en een traan en een relatief happy end, zodat het publiek niet depressief naar huis gaat maar toch aan het denken wordt gezet over hoe zij met anderen omgaan.

In die cathegorie is The Help wel OK te bevinden. De acteerprestaties zijn OK (al vond ik ze dan ook weer niet 3 oscarnomiaties waard) en ik vond The pursuit of Hapiness wel beduidend beter.

Het probleem van The Help is een beetje dat ze teveel verhaallijnen en thematieken bij elkaar probeert te pakken. Zo zijn er naast de vershillende zwarte huishoudsters (4 stuks die uitgebreid behandelt worden) en ieders problemen met hun meesteressen ook nog de schrijfster, en haar relatieproblemen, en de ziekte van haar moeder ook nog de rassenrellen. De film is dan ook een beetje te lang en een beetje te sentimenteel.

(500) Days of Summer (2008)

De tweede (na Bridesmaids) romantische komedie in 1 weekend. Joseph-Gordon Levitt speelt een jongen die slogans maakt voor een wenskaartenbedrijf. Op een dag ontmoet hij Summer. Een beetje een raar meisje waar hij al snel verliefd op wordt maar zij houdt een beetje onduidelijk de boot af (en aan) en af. Het kost hem uiteindelijk 500 dagen om over deze knipperlicht relatie heen te komen.

500 days behandelt een onderwerp dat elke jongen wel zal herkennen en denk ik wel eens meegemaakt zal hebben en dat ik nooit eerder in een film zag. JGL vond ik al goed en hebbelijk om naar te kijken in Third Rock from the Sun en dat was hij ook in 50/50 en hier ook. Helaas werkt Summer niet voor mij. Summer is namelijk ook (voor mij) een beetje een irritant en vermoeiend meisje om mee samen te zijn. Dat gevoel had ik al na anderhalf uur film, laat staan dat je 500 dagen met haar moet doorbrengen. Het maakt dat ik deze film toch niet snel een tweede keer in mijn DVD speler zal stoppen.

Daarnaast gebruikt 500 days een paar gimmicks om het verhaal wat op te fleuren. Dit werkt soms wel en soms niet. Om het verhaal te vertellen per dag en heen en weer te springen in de verschillende fases in de relatie werkt. De voice over in 'filmtrailer' stijl werkt dan weer niet.

Maar als ik moet kiezen tussen 500 Days en Bridesmaids, wint 500 days.

Bridesmaids (2011)

De romantische komedies van de jaren 80 typeren zich met preutsheid. Een kreunende vrouw (meg ryan) in een fast food restaurant was al gewaagd en werd jarenlang gerefereerd. De laatste jaren echter worden romatisch komedies (gedreven door het publiekssucces van in eerste instantie There is something about Mary en Meet de Fockers, maar de laatste jaren door het kritische succes Jude Apetow en Seth Rogan (Knocked up, Superbad) steeds vulgairder. Zo ook bridesmaids.

Bridesmaids vertelt het verhaal van de beste vriendin van een bruid die de bruiloft mag organiseren (voor haar een hele eer) maar een andere vriendin probeert haar te dwarsbomen en vele jaloerse spelletjes (met o.a. een erg ranzige kotsscene) volgen. Ondertussen ontmoet ze ook nog een vriendelijke, onschuldige politie agent (Seth rogan kon blijkbaar niet dus ze hebben hiervoor letterlijk bijna een kopie van zijn standaard typetje genomen) die haar over haar ex-vriendje heen helpt.

Bridesmaids was dit jaar (voor de critisie) DE romantische komedie van het jaar (al kan ik zo niet de komedie noemen die dat dan wel zou zijn), echter niet voor mij. De reden hiervoor zit hem nog niet eens in de ranzigheid. Ik kijk namelijk vele malen liever naar intiligente komedie. Maar als als dat leuk gedaan met acteurs die hier geschikt voor zijn wordt (ik denk aan Superbad) kan dit voor mij nog best werken. De reden is wel dat ik me helemaal niet kan identificeren met de karakters. Om in een film mee te gaan en jezelf erin te betrekken is dat volgens mij toch essentieel. De film wordt namelijk bijna in zijn geheel gedragen door de bruidsmeisjes. De enige mannelijke rol (om mij mee te identificeren) is de politie agent en dat is niet bepaald mijn type. Ik voel nog eerder mee met Daniel Clever en Mark Darcy (Bridget Jones).

Nee, Bridesmaids is het voor mij niet. Ik kijk dan toch liever naar 500 days of Summer.