Afgelopen jaar kwam Malick met zijn Tree of Life. Vol verwachtingen klopte mijn hart omdat het nu eindelijke om een heel ander onderwerp ging: familie. De trailers van de film waren zo vaag dat ik niet goed wist wat ik er van moest denken. De recencies varierden van Malick's Magnum Opus tot oersaai. Eindelijk kan ik nu mijn eigen oordeel vellen.
Laat ik met het sterkste punt van de film beginnen, en dat punt heet Brad Pitt en zijn zoons. Het soicijnse spel van pitt en de alsmaar afstand nemende zoon maakt het geheel tot een deels zeer boeiende film. Het verbaast me eigenlijk dat Pitt niet voor deze rol is genomineerd voor een oscar (maar wel voor Moneyball).
Maar, ik zeg niet voor niets deels boeiende film. De film bestaat bijna in zijn geheel uit gedachtenkronkels van de personages wat dan nu als 'typisch malick' bestempeld mag worden maar wat mij betreft nu wel een beetje uitgewerkt is. Het tweede punt is dat pas na zo'n drie kwartier film de focus bij Pitt en zijn zoons terecht komt. Daarvoor is de film een en al (lange) introductie met zelfs een twintig minuten durende visualisatie van het ontstaan van de aarde (volgens Darwin). Hoe de aarde is ontstaan wist ik echter al en staat wat mij betreft ook geheel buiten deze film.
The Tree of Life is het voor mij niet en Malick's magie is nu voor mij wel uitgewerkt. The Thin Red Line blijft voor mij een meesterwerk en als ik nog eens een film over The Tree of Life wil zien, dan leg ik Aranofsky's Fountain nog maar eens in mijn DVD speler.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten