Mijn Blog over film, opnieuw opgestart in de zomer van 2015, na een onderbreking van twee jaar. Voorheen was dit blog te vinden op het URL nachtvanhetwittedoek.blogspot.com als onderdeel van het gratis openlucht filmfestival De Nacht van het Witte Doek dat elk jaar het laatste weekend van Augustus plaatsvindt in het centrum van Deurne (Nederland).
Niet aan toegekomen om hem te zien toen deze film uitkam, ook niet toen ie op het Witte Doek draaide in 2009. Ik had wel veel over deze film gehoord en wilde hem dus wel zien, nu hij op TV kwam. Hij kwam alleen een beetje laat op TV, dus moest ik hem opnemen op video. Jawel, ik ben nog iemand die nog steeds een videorecorder in gebruik heeft. Ik neem namelijk bijna nooit meer iets op van TV en dus heb ik nooit een HD recorder of DVD recorder aangeschaft. Ik heb bovendien ook geen digitale TV in huis. Nog meer zenders waar niets interessants te zien is vind ik niet nodig.
Maar goed, het ging over Into the Wild. Een film gereriseerd door Sean Penn over een jongen die na zijn studie besluit alle bezit achter zich te laten en door Amerika trekt om uiteindelijk in Alaska de ultieme vrijheid te ervaren.
Dat ik over mijn TV begin uit te wijden is eigenlijk niet zo opmerkelijk. Into The Wild is namelijk een film waarover niet zoveel te recenseren valt. Het is gewoon een degelijke film. Hij is niet uitzonderlijk goed, maar zeker niet slecht. Zeker de moeite waard om eens gezien te hebben. In het begin stond het karakter mij niet zo aan maar ik raakte toch al snel geboeid. Er zit natuurlijk wel een dikke New Age boodschap in the film, die niet erg subtiel gebracht wordt, op z'n Amerikaans. Maar ja, de kern van de boodschap is wel relevant. Een beetje minder focus op commercie en hebbedingen in deze dagen voor (en tijdens) kerst kan absoluut geen kwaad. Wat ik al schrijvend zeg met Serious Request op de achtergrond en visioenen van de drukte bij de IKEA op tweede kerstdag in mijn hoofd.
P.S. Tussen de feestdagen, uit mijn hoofd op woensdag, komt deze film nogmaals op TV, op CANVAS. Het is uiteindelijk toch wel een aanradertje.
Een film van Terrence Mallick is zo wie zo al een evenement omdat hij maar eens in de vijf jaar met een film komt. Voor mij was The Thin Red Line zooo goed dat hij nog steeds hoog op mijn lijstje van gewaardeerde regiseurs staat. Ook al viel zijn laatste film The New World me wat tegen. Nu komt hij dus eindelijk met een nieuwe film: The Tree of Life met Brad Pitt en Sean Penn en de eerste trailer is er.
Nog een filmpje waar ik over moest nadenken of ik het wel zou plaatsen. Het is alweer van een paar maanden terug. Net als bij Yogi Bear gaat het om de emoties die het oproept.
Ter Gelegenheid van de Scream Awards en het 25 jarig jubilium van Back to the Future en het daarmee uitbrengen van de Blue Ray DVDs maakte Michael J. Fox namelijk een nieuwe versie van de originele trailer.
Back to The Future Trailer (2010)
Michael J. Fox leidt aan de ziekte van Parkinson, en het gevoel wat deze trailer in mij opriep is toch een sterke mate zieligheid, sneuheid en het shokkeerde me om hem zo te zien (je ziet het namelijk wel aan hem). Ik vind het zielig voor hem en sneu dat dit hem is overkomen (waardoor hij niet meer kan acteren en we niet meer van hem kunnen genieten als acteur).
Dit filmpje is voor mij confronterender dan iemand in een rolstoel te zien. Bij Christopher Reeve die in een rolstoel belandde had ik dit gevoel bijvoorbeeld helemaal niet. En ook in het dagelijks leven roept bij mij iemand Parkinson meer gevoelens op dan iemand in een rolstoel.
Is dit een terecht gevoel om hierbij te hebben? Of maak ik het groter dan het is?
De aankomende Yogi Bear CGI film belooft niet veel goeds te worden, net zoals andere op tekenfilm gebasseerde films zoals Garfield en Scooby Doo bijvoorbeeld. De film wordt in Amerika dan ook al niet vertoond voor de critici door de studio (gebruikelijk een slecht teken) en de trailer is tenenkrommend.
Nu hebben de makers van de film zelf een pardodie gemaakt op de film. Een alternatief einde dat tevens een persiflage is op 'The Assisination of Jesse James by The Coward Robert Ford' met Brad Pitt en Casey Affleck. Ik moest even nadenken of ik dit wel wilde plaatsen. Het filmpje is namelijk niet geschikt voor jeugdige kijkers.
Gek genoeg shokkeerde me dit enorm, terwijl het om geanimeerde figuren gaat. Ik denk dat Yogi en Booboo dan toch wel iets schattigs in mij op moeten roepen, blijkbaar dusdanig dat je om ze geeft, en in de wereld van Yogi Bear gebeurt zoiets natuurlijk niet. Als het om karakters uit Southpark ging zou het me geen bal kunnen schelen. Ik heb dus toch besloten dit te plaatsen om aan te geven wat beelden kunnen oproepen en hoe je gevoelens gemanipuleerd kunnen worden.
Over Harry Potter en The Deathly Hallows kan ik zeggen dat de critici die ik gelezen heb absoluut gelijk hadden.
Allereerst is het een verademing om de wereld van Harry Potter te zien buiten de toverschool Hogwarts. Waar eerdere delen zich namelijk vooral afspelen op de school, komt het kasteel nauwelijks voor in dit deel (waarschuwing: in Part 2 gaat Harry uiteindelijk weer terug naar Hogwarts hoor). Vooral om nu eens verder in het ministerie te kijken en het huis van Sirious Black is alleraardigst om eens te zien. P.S. Ik ben nu net Deel 5 aan het lezen dat zich in het begin afspeelt in dit huis.
Ten tweede 'hangen' Harry, Hermione en Ron wel erg lang in het bos, de highlanden, en de Engelse kust rond. Dit lijkt ellelang te duren en ik vraag me af of er niet wat van af kon. De film is namelijk toch al meer dan twee uur lang.
Ten derde is het geen film meer voor de kleintjes. Er zitten behoorlijk enge momenten in de film.
Ten vierde is de vergelijking met Lord of the Rings inderdaad erg snel te maken in deze film: van het medalion dat het humeur beinvloed (en om de beurt gedragen moet worden) tot de grijze omgeving waarin de drie vriendin bivakeren alsof zij (Harry, Ron en Hermione) Frodo, Sam en Gollum zelf zijn. P.S. als ik de vergelijk moest trekken is Harry natuurlijk Frodo, Hermione is Sam en Ron is Gollum (die daadwerkelijk zijn temperament verliest door het medalion maar later weer terugkeert.
Ten vijfde is deze film echt niet meer te volgen als je de eerdere delen niet gezien hebt of misschien zelfs als je de boeken niet gelezen hebt. Bijvoorbeeld, het leren teleporteren is in film 6 totaal overgeslagen (terwijl dit uitgebreid in het boek beschreven wordt), maar nu kunnen onze helden dit 'spontaan'.
Tot slot deed het mij een genoegen dat ik zelf ook gelijk had. Waar ik meestal concludeer dat het boek beter was dan de film (dat is nog steeds wel zo) en de film daardoor slecht wordt, heb ik dat nog steeds niet hier. De films visualiseren (illustreren) de boeken en de boeken voelen als een aanvulling op de films.
De termen Camp en Cult worden vaak door elkaar gebruikt. Vandaar dat ik ze nog even wil toelichten (met betrekking tot films).
Een film is Camp wanneer de maker bewust gebruikt maakt van kitscherige elementen. Dat laat weer te over wat kitsch is maar laten we zeggen bewust gebruik maken van overdrijving, franje.
Een film is Cult wanneer een film een langere tijd (jarenlang) een trouwe kleine groep 'volgelingen' heeft die de film omarmt hebben en dit uitdragen. Dit kan een over het algemeen gezien slechte film zijn maar dit hoeft niet. Dit kan een camp film zijn maar ook dit hoeft niet.
Bijvoorbeeld de Rocky Horror Picture Show is een cult film en tegelijkertijd camp. Sam Raimy's Spider-man Trilogie zie ik als camp maar niet als cultfilm. En, de slechtste film aller tijden (volgens een bepaalde groep mensen): Troll 2, is dan weer cult maar geen camp (de regiseur geloofde namelijk echt dat ie een goede film aan het maken was).
Ik heb tot nu toe de eerste 3 Shrek films gezien en wat er telkens uitspringt zijn de soundtracks. Dankzij de Shrek films heb ik een aantal artiesten leren kennen, en waarderen waarvan ik daarvoor nog nooit gehoord had.
De eerste Shrek bracht een hitje voor Smashmouth met Allstar maar de uitschieter van deze film was Rufus Wainright met het ondertussen overbekende overgecoverde (maar nog steeds om van te genieten) Hallelujah. Dit was de eerste keer dat ik in aanraking kwam met dit nummer, origineel van Leonard Cohen. Later, dankzij Leo Blokhuis, Mathijs van Nieuwkerk en hun Top 2000 programma's kwam daar ook nog de adembenemende versie van de te vroeg overleden Jeff Buckley bij. Volgens Blokhuis en van Nieuwkerk en mezelf beter dan het origineel. Maar als ik tussen Buckley en Wainright moet kiezen weet ik het niet. Ze zijn anders, maar hebben allebei wel iets.
De soundtrack van Shrek 2 is zelfs beter dan de film. De nummers zijn stuk voor stuk ijzersterk gekozen. Shrek 2 bracht een hitje voor de Counting Crows met Accidentally in Love maar bevatte ook weer een nummer van Eels (net als in de eerste film), en nummers van bijvoorbeeld David Bowie, Nick Cave en Tom Waits. Het nummer dat er uitsprong was de versie van Holding out for a Hero door actrice/comedienne/fairy godmother Jennifer Saunders. Deze blies zelfs het origineel van Bonny Tyler helemaal weg.
De film Shrek The 3rd en de soundtrack vielen allebei tegen, in vergelijking tot de eerste film en de tweede soundtrack. Er was 1 lichtpuntje: Damian Rice en de prachtige ballad Nine Crimes.
The Road vertelt het verhaal van een anonieme vader en zijn zoon die na een apocalyptische gebeurtenis waarbij bijna iedereen om het leven is gekomen naar het zuiden (en de kust) van Amerika trekken in de hoop dat het wellicht daar beter is, dan in het inmiddels koude Noorden. De mensen die nog in deze wereld rondlopen zijn doorgaans kanibaal, omdat er ook niets meer groeit. Het ontdekken van een blikje cola is als het vinden van een goudstaaf.
Ik begon deze film te kijken op een koude maar zonnige wintermiddag. Dit was niet het goede moment. De film, donker en grijs en triest, stond te ver af van het mooie vrolijke zonnetje dat buiten scheen. Ik kon mijn aandacht er simpelweg niet bij houden. Ik heb de film dus maar die diezelfde donkere avond voor sinterklaas afgekeken, wat een stuk beter pastte.
De film is echter nog steeds triest, hopeloos, en grauw. Ik hoop voor ons allen dat zoiets nooit in het echt gebeurt. Kortom, the road is een erg goede film, je moet er alleen in de stemming voor zijn anders is geeft hij ook een erg onconfortabel gevoel en is het erg onconfortabel om met deze wereld geconfronteerd te worden.
Eindelijk heb ik hem dan kunnen zien. Ik moest hem namelijk missen op het afgelopen Nacht van het Wittedoek festival maar had hem nu toch gekocht op DVD. Ik had er al zoveel over gelezen en hij won de oscar voor beste film afgelopen jaar, terwijl hij nauwelijk in de bioscoop te zien was: The Hurt Locker.
Helaas moet ik zeggen dat ie naar mijn verwachtingen een beetje tegenviel. De film is meer een aaneenschakeling van (wel erg spannende) situaties dan een doorlopend verhaal. En het is meer een oppervlakkige aktiefilm dan een verhaal met diepgang, iets om over na te denken. Dat is erg jammer. Ook druipt het Amerikaans patriotisme ervanaf: 'Kijk eens hoe geweldig en dapper wij zijn'. En het is goede PR voor het amerikaanse leger: 'het leger is cool!'.
De film was OK om een keer gezien te hebben (voor de spanning en sensatie). Ik heb me wel vermaakt, maar daar blijft het dan ook bij. Wat mij betreft Precious, A Serious Man, of Up in the Air de oscar meer verdient.
Toen ik Spider-man 3 in de bioscoop zag vond ik het een absoluut misbaksel van een film. Net als menig criticus en fan op het internet vond ik de film te vol zitten met karakters, helden en schurken en het einde waarbij iedereen elkaar ineens vergaf vond ik belachelijk. Ik zweerde om de Spider-man 3 DVD nooit te zullen kopen terwijl ik de eerste twee delen al had. Nu 3 jaar later besloot ik hem dan toch te kopen. Ik begon het langzaam maar zeker jammer te vinden dat de trilogie incompleet in mijn DVD kast stond, en die 5 Euro dat deze film tegenwoordig kost vond ik het nog wel waard om compleet te maken.
De film nog een keer kijken was een tweede. Maar dat heb ik toch gedaan, en ik moet zeggen dat mijn mening over de film inmiddels aardig bijgesteld is. Met name omdat ik nu de film veel beter in zijn context plaats, en niet naar mijn verwachtingen (die in eerste instantie gebasseerd waren op internet hype, en tegelijkertijd daarna de negatieve kritieken die de film ontving, Christopher Nolan's Batman Begins (2005), en de uitstekende rol van Alfred Molina als Doc Oc. in Spider-man 2).
De Marvel superhelden (zoals X-men, Ironman en The Fantastic Four) strip reeksen en Spider-man in het bijzonder zijn namelijk eigenlijk gewoon soaps voor jongetjes. Reeksen lopen jaren en jaren achtereen. Helden en schurken sterven maar komen in het volgende boekje gewoon weer terug, Er wordt continu van relaties gewisseld, en helden worden schurken en weer omgekeerd. Bovendien zit er altijd een vette opvoedkundige moralistische boodschap in dit soort strips.
Regiseur Sam Raimi is hier trouw aan willen blijven, ook in deel 1 en deel 2 van de reeks deed hij dit al, ook al doet hij er steeds een schepje bovenop. Spider-man (2001) was simpelweg het onstaansverhaal, maar ook daar al had je de soapie relatie en de over de top actie en de boodschap 'with great power comes great responsiblity' (dat symbool staat voor de toenemende verantwoordelijkheid als volwassene). Spider-man 2 bracht verdieping. Spider-man kreeg persoonlijke problemen (hoe met zijn krachten om te gaan) en dilemma's over het nemen van zijn verantwoordelijk (ook iets typisch voor het volwassen worden). Spider-man 3 vormt de climax van de trilogie op alle fronten: meer soap, meer karakters, meer spektakel en een nog dikkere boodschap: die van fouten maken en vergeving. In de campy stijl van de trilogie door trouw te blijven aan het strip genre past dit eigenlijk wel.
Ik concludeer nu dus dat ik Spider-man 3 niet echt onder vind doen voor de eerste twee delen en deze film best in mijn DVD kast mag staan, en dat ik de hele trilogie best nogmaals wil bekijken als ik weer eens in de stemming ben voor een campy jongenssoap.
Naar aanleiding van mijn meest memorabele films van de jaren 80 waarin al, Axel F. (Harold Faltermeier), Stand by Me (Ben E. King), Don't You Forget about Me (Simple Minds) en Savin' the Day (Alessi) voorbij kwamen begon ik al te denken over een nieuw blog onderwerp, namelijk om bekende en minder bekende (pop)muziek in films uit te lichten. De muziek kan namelijk de film (of een fragment) maken of breken. Vandaag, mede ter ere van Leslie Nielsen die gister overleed begin ik met Randy Newman's I Love L.A. die ik ken uit de film Naked Gun (1). Ik weet nog dat ik toen ik deze film zag het nummer meteen al geweldig vond en ik keek dit fragment meerdere malen alleen al voor de muziek.
Naast in Naked Gun is dit nummer ook gebruikt in de Mr Bean Film 'Bean' waar het nog beter bij past.
Na al die jaren heeft het nummer voor mij nog niets aan kracht ingeboet.
Er is toen deze film uitkwam al genoeg gesproken over wat voor een klootzak Stijn was omdat hij vreemd gaat terwijl zijn vrouw op sterven ligt aan kanker. Daar zal ik het dus niet meer over hebben.
Het punt dat ik nu eens wil aanhalen is de relatie van beide ouders (Carmen en Stijn) met hun dochter Luna. Die is namelijk hoogst merkwaardig. In het begin van de film verteld Stijn namelijk dat Luna het mooiste geschenk van hun leven is, maar Luna zie je de rest van de film alleen maar terug krijsend als moeder weer over de bank ligt te rollen en te kotsen. Beide ouders werken aan het begin van de film en doen niks met hun dochter. En later, wanneer Carmen terminaal ziek is gaan pa en ma vrolijk op vakantie om te genieten van het leven en films te maken zodat Luna later kan zien hoe mama was. Maar zonder Luna daarbij. Blijkbaar mag Luna niet van moeder genieten zolang het nog kan terwijl ze leeft. En natuurlijk racet vader alleen maar tussen zijn zieke vrouw en zijn maitresse. Voor Luna maakt hij helemaal geen tijd. Wellicht nog schokkender en belachelijker als het gedrag van Stijn naar Carmen is het gedrag van beide naar hun dochter en de plaats die hun dochter in hun leven heeft: namelijk de laatste plaats.
De film voelde, alhoewel deze gespitst is op drama, als een film zonder hart. Het wilde alleen maar uitlokken iets van: kijk eens wat deze vader een klootzak is, schande! De film bleef daarom voor mij oppervlakkig. Het acteren, ondanks de dramatische ontwikkelingen, leek zonder gevoel. De karakters intereseerde mijn niet en ook de montage was dusdanig fragmentarish dat het niet mogelijk was om een band op te bouwen, om mee te leven.
Pixar Studios, de makers van Toy Story, Finding Nemo, Cars, en Up!, heeft een filmpje gemaakt waarin haar homosexuele werknemers zich uitspreken over wat (het uitkomen voor) hun geaardheid voor hen betekende om zo jongeren aan te sporen hun geaardheid niet te verbergen maar er voor uit te komen. Opmerkelijk, omdat je het niet vaak zo ziet.
Mijn handen jeuken al om aan de jaren 90 te beginnen maar ik moet toch nog iets kwijt over de jaren 80. Tijdens mijn reis door mijn filmische herinneringen van de jaren 80 heb ik ook een aantal Nederlandse films overwogen. Wat mij daarbij opviel dat alle films die bij me opkwamen gingen over kinderen (en jongeren) die in opstand kwamen tegen hun ouders. Ik begon me dus af te vragen hoe komt het dat dit thema zo populair was?
Schatjes (1984) Trailer ('K.u.t. met Peren')
Ciske de rat vermoorde zijn eigen moeder, de Flodders en de bende van hiernaast, en Jan Rap en z'n Maat maakten de buurt onveiling en de kinderen Gisbers (Schatjes en Mama is Boos) maakten het leven van hun altijd ruziende ouders zuur, en het begon al in 1980 met de Paul Verhoeven's Spetters. Dit waren ook meteen stuk voor stuk de meest populaire films in de bioscopen in de jaren 80. Was het dan uit commerciele overweging dat deze films gemaakt werden (als er 1 schaap over de dam is volgen er meer)? Zo ja, waarom was dit zo populair bij het grote publiek? Of schuilden er nog andere motieven achter? De regiseurs die opgroeiden in de opstandige jaren 60 en 70 en een nieuwe generatie hiervoor wilden klaarstomen? Of was het een actueel maatschappelijk thema? Was de jeugd van tegenwoordig al een thema toen?
De jeugdcultuur van de jaren 80
De jeugdcultuur in de jaren 80 was een mengelmoes van allerlei stijlen. Je had nog steeds hippies en rockers uit de jaren 60 en 70, maar daarbij kwam de 'new wave' en vanuit het eind van de jaren 70 de punkrockers. Later in de jaren 80 onstond ook nog een hiphop cultuur (Breakdance, Beastie Boys, Run DMC, Salt 'N Peppa) al was die natuurlijk nog niet zo 'gansta' als in de jaren 90 en nog iets later 'House'. Vooral punkrock (en daarvan de Sex Pistols) was het toonbeeld van rebellie. Daarnaast was Grafiti (en het bedoezelen van andermans eigendom hiermee) een opkomend fenomeem.
In de jaren 80 ontstonden ook de eerste jeugdbendes. Het geweld hierdoor nam nog niet eens zo zeer toe maar de jeugd werd wel steeds geweldadiger. Hierdoor nam de maatschappelijke aandacht voor het probleem (jeugdcriminaliteit) steeds meer toe [Gevaarlijke kinderen - Kinderen in gevaar, Mieke Komen]. En naar mijn mening droeg de toenemende (jeugd)werkeloosheid (subliem bezongen door de Janse Bagge Bend) en de algemene verloedering in de steden door de neergaande economie hier ook zijn steentje aan bij.
Janse Bagge Bend - Solicitere (1983)
De Beweegredenen voor de Films
Paul Verhoeven zij over Spetters: "Het uitgangspunt was een jongerenfilm waarin de grenzen van het toelaatbare werden opgezocht. De film moest opvallen, choqueren maar ook maatschappijkritisch zijn." [Spetters, wikipedia] En hij wilde een tegenhanger maken van Soldaat van Oranje, een film waarin de hoofdrolspelers geen onbesproken helden waren.
Echter, van Heemert zij over het ontstaan van Schatjes dat het idee onstond na 'geëtter' van zijn eigen kinderen en volgens hem repte destijds niemand over de weergave van een tijdsbeeld of –geest. Het was ook niet zijn doel met de film: "Ik heb dat ook niet gepoogd te doen. Ik wilde een film maken voor het kind in iedereen." [Grotesk, Butaal en Afschrikwekkend, Neerlandsfilmboek]
Ik heb er even over gedacht om (het productiebedrijf van) Dick Maas eens te mailen over waarom hij Flodder maakte. Maar ik denk dat ik het antwoord wel kan raden. Maas maakt volgens mij gewoon publiekstrekkers, films waarin hij lekker 'keet' kan schoppen. Zet een associaal gezin in een villawijk en je kunt zeker dolkomische situaties verzinnen en dingen uit de hand kan laten lopen.
Voor de andere films heb ik de beweegredenen niet maar ik heb wel zo'n vermoeden. Het boek Jan Rap en z'n Maat is ontstaan toen het opvanghuis dat Yvonne Keuls zelf met anderen had opgericht gesloten ging worden. Ze wilde de noodzaak van het huis laten zien. Voor de film kan ik me wel maatschappijkritische motieven voorstellen. Ciske de Rat (dat natuurlijk zich ook niet in de jaren 80 afspeelt) lijkt me ook meer ontstaan te zijn omdat het een goed boek was om te verfilmen (succesvol, en in de lijn van films als Het Wassende Water en daarna Op Hoop van Zegen). De Bende van Hiernaast was een jeugdfilm (van de makers van Thomas en de Vliegende Autobus, de Zevensprong, en andere films en series). Een film over Ondeugende jeugd die het allemaal niet zo bedoeld maar niet begrepen wordt door de ouderen, en uiteindelijk tot elkaar komt. Een geschikte thematiek voor kinderen en ouders van alle tijden.
Conclusie
Dit artikel is niet een uitgebreide studie maar de voor mij dan toch wel verrassende conclusie lijkt me dan dus te zijn dat de jaren 80 niet zozeer de drijfveer waren voor het ontstaan van deze films in deze periode. Het was eerder toeval en verbanden tussen een set films en de tijdsgeest zijn er altijd wel te vinden. Of, zou de tijdsgeest onbewust toch een (kleine rol) gespeelt hebben? Dat blijft altijd gisssen.
Er was dus wel meer aandacht voor jeugdcultuur en jeugdproblematiek in die jaren wat de populariteit van dit soort films in de bioscoop mede kan verklaren. Naast dat een Paul Verhoeven film per definitie een publiekstrekker was en is en Dick Maas ook. En ik herinner me nog dat de publiciteitsmachine voor Ciske de Rat (wat toen een megaproductie was) op volle toeren draaide.
Het was nog een beetje vroeg voor een kerstfilm, maar 12 November is de nationale feestdag 'wapenstilstand' in Belgie waarbij in het bijzonder de wapenstilstand na de eerste wereldoorlog gevierd wordt. Daarom ook was Joyeux Noel afgelopen weekend op TV te zien. Deze film verteld het verhaal van Schotse, Duitse, en Franse troepen in WO I die op kerstavond uit hun loopgraven kruipen en hun wapens voor even neerleggen en tot verbroedering komen.
De film begint natuurlijk met de introductie van de hoofdkarakters en heftige beelden van een aanval (die verder tot niets lijdt behalve slachtoffers). Dit natuurlijk om later het contrast en betekenis te geven aan de wapenstilstand die volgt. Waarbij de strijders tot elkaar komen in een niemandsland bezaait met lijken van het voorgaande gevecht. In de stilstand wordt er gedronken, gezongen, gebeden (geheel toevallig is er een priester aan het front), uiteindelijk worden ook de lijken begraven en men schuilt zelfs gezamelijk in dezelfde loopgraaf bij een luchtaanval.
De film bespeelt alle juiste emotionele snaren op het juiste moment. Je gaat met de karakters mee en voelt de onzinnigheid van deze oorlog en oorlog in het algemeen. Uiteindelijk zijn de hogere instanties (kerk, legertop en politiek) niet zo blij met deze wapenstilstand wat ook boosheid over de stompzinnigheid van de mens oproept. Het was zeker een aardige zaterdagmiddagfilm.
In de reeks 'films die je als serieuze filmliefhebber gezien moet hebben' vandaag de film Casablanca. Casablanca vertelt het verhaal van Rick (Humprey Bogart) die tijdens WOII een bar runt en moet kiezen of hij een voortvluchtige verzetsheld helpt die getrouwd is met zijn ex-vriendin.
Wat voor mij de film zo sterk maakte en mij zo in deze (oude) film betrok is de duidelijkheid waarmee in het begin de situatie, de karakters en het doel van de film neergezet worden. De karakters krijgen ook meteen een verleden en diepgang, wat ze meer menselijk maakt. In Casablanca is dit uitermate effectief gedaan.
En natuurlijk is daar Bogart. Zijn ritmische manier van praten, en zijn koele blik maken van hem een karakter waar meer achter schuil gaat. Dat blijkt ook redelijk snel als hij zijn ex ontmoet en totaal instort. Dat zie je trouwens ook niet zo vaak in een film. Meestal is het namelijk de vrouw die het afbreken van de relatie niet kan verkroppen.
Een detail wat me opviel is het bewust gebruik van schaduwen in deze film. Iets wat ik me niet kan herinneren dat ik eerder zag, maar wellicht kijk ik daar normaal gesporken niet zo naar. Specifiek is er een moment dat Rick geld uit zijn kluis pakt in zijn kantoor terwijl hij met iemand praat. Je ziet hem (Rick) niet, maar je ziet wat hij aan het doen is.
De keuzes die de personen in de film moeten maken zijn ovoorspelbaar. Dat draagt flink bij aan de spanning. Wat zouden ze gaan doen? En welke gevolgen zal dat hebben? .. in de kookpot van spanningen die Casablanca heet. Dit maakt het moment dat de duitsers hun volkslied zingen en de fransen daar tegenin gaan als daad van vezet tegelijkertijd ontroerend en spannend.
Kortom Casablanca blijft na la die jaren een sfeervolle klassieker, en dat dit zo is maakt hem daadwerkelijker een 'klassieker' want voor mij is dat namelijk een film die tijdloos goed blijft.
Deze film stond al zo'n twee jaar in mijn DVD kast. Hij lag voor een Euro bij de blokker maar zoals dat wel vaker gebeurt, dan beland ie in de kast en blijft ie daar staan. Het werd de hoogste tijd dus om hem er uit te pakken en in mijn DVD speler te stoppen.
De Poolse Bruid verteld het verhaal van een poolse prostituee (Monique Hendrickx) die aan haar pooier ontsnapt en bij een nogal wereldvreemde (lees vrouwvreemde) Groningse boer terechtkomt. Als ik niet al een aantal seizoenen Boer Zoekt Vrouw gezien had, had ik niet gelooft dat er zulke boeren bestonden, maar ... ze bestaan dus in het echt ook, en ze gaan precies zo om met vrouwen. Dat maakte de film een stuk realistischer maar ook een beetje saai. Ik had het namelijk allemaal wel gezien: de onhandigheid (in het benaderen), wat de boer niet kent dat vreet ie niet, het huis van pa en moe dat nooit een nieuw behangetje heeft gehad, en niet weten hoe te communiceren met een vrouw.
Het portret van de boer en de poolse vrouw was dus wel realistisch, maar toch ging de film uiteindelijk over de top, met de pooier die zijn bron van inkomsten terug komt claimen. Maar al met al bleef het een aardige film om een keer gezien te hebben (en een Euro bleef er zeker niet teveel voor).
In de afweging van welke films er in de lijst zouden komen waren er natuurlijk ook een aantal afvallers. Toch wil ik 10 afvallers nog even de revu laten passeren.
1. Batman De stijl van Tim Burton was ongeevenaard. Jack Nicolson als de Joker was briljant en werd pas 20 jaar later totaal onverwacht voorbijgestreefd door Heath Ledger.
2. Beverly Hills Cop Wie kan er nu Axel F. van Harold Faltermeyer vergeten?
3. The Blues Brothers It's 106 miles to Chicago, we got a full tank of gas, half a pack of cigarettes, it's dark, and we're wearing sunglasses.
4. Dead Poet Society Robin Williams stond (en staat) voornamelijk bekend als komedie acteur maar heeft ook een paar indrukwekkende serieuze rollen op zijn naam staan waaronder deze, The Fisher King, en Good Will Hunting natuurlijk.
5. Gremlins Herrinner je je dit schattige beestje nog? Een horrorkomedie op dezelfde lijn en hetzelfde niveau als ghostbusters.
6. Highlander Mijn oudere broer had een vriendje die fan was van Queen. Samen deden ze mee aan een mini playbackshow met het nummer It's a Kind of Magic. It's a Kind of Magic is weer van deze film. Ik werd hierin ook meegesleept en werd fan van Queen en van deze film.
7. The Karate Kid You're the Best (voor jongetjes van een jaar of 10).
8. Lethal Weapon Harde aktie (voor een jongen van mijn leeftijd toe) maar een sublieme (politie)aktiefilm.
9. Robocop Nog hardere aktie, maar de (Amerikaanse maatschappijkritische) humor en stijl van Paul Verhoeven blijft geweldig.
10. Tootsie Lang voor Mrs Doubtfire was er Dustin Hofman als Tootsie in rom-com die na meerdere malen kijken nog steeds leuk blijft.
Stephen Spielberg en Peter Jackson werken samen aan een Kuifje trilogie. Het worden 3d computer animatiefilms in 3D. Vorige week verschenen de eerste beelden op het net.
Er zijn van die films die je als filmliefhebber gezien moet hebben: de klassiekers. De films die absoluut en tijdloos goed bevonden worden en waarmee je andere films in perspectief kunt plaatsen. Zo heb ik ondertussen al gezien: Citizen Cane, Gone With the Wind, The Godfather Trilogy, Apocalypse Now, Dr. Strangelove, The Good The Bad and the Ugly, The Unforgiven, The Graduate, en zelfs heb ik om deze reden The Sound of Music helemaal gekeken. De eerstvolgende voor mij in dit rijtje is Casablanca, maar nu heb ik dus eindelijk Once Upon a Time in the West gekeken.
Mijn eerste indruk was 'wow'. Deze film is echt met geen andere film te vergelijken (die ervoor of daarna is uitgekomen). De stijl van Sergio Leone is volkomen uniek: het trage tempo, de lange close-ups van de ogen, die meeslepende muziek van Enrico Moricone. En, deze film is overweldigend goed.
Op een gegeven moment begon ik langzaam trekjes te ontdekken van Gone With the Wind. De heldin die er alleen voor komt te staan op de boerderij (Scarlet 'O Hara op haar plantage), de ruwe onontgonnen omgeving en de overzichts shots. Maar langzaam dreef de film daarvan weer weg.
Toen kwam heel sterk de vergelijking bij me op met de hendendaagse superheldenfilms, met name Christopher Nolan's Batman maar ook nog Sam Raimi's Spiderman. De vergelijking is makkelijk gemaakt omdat het een film met helden en schurken betreft, maar ook dieper omdat het verhaal duidelijk een hoofdschurk heeft, die het emperium van zijn baas wil overnmen en een naamloze held 'Harmonica' die niemand kent, en die ogenschijnlijk mensen helpt zonder enige reden (maar uiteindelijk zoals Spider-man of Batman vanuit een trauma/wraak). Het verbergen van zijn naam werkt als het alterego (de superhelden identiteit) zoals Spider-man eigenlijk Peter Parker is, Batman eigenlijk Bruce Wayne is en Clarke Kent eigenlijk Superman is. Die laaste in dit rijtje schrijf ik bewust andersom. De blikken in die onverstoorbare koele ogen die niets van de persoon prijs geven werken als het masker dat de superheld ook draagt. Bovendien bezit met name Harmonica ook superkrachten: een bovennatuurlijke aanleg voor het zien van valstrikken en geweerlopen, precies op het juiste moment op de juiste plaats zijn, en een schot dat niet kan missen. En zoals het een gekwelde superheld betaamd is het onmogelijk voor hem om een relatie aan te gaan met een vrouw, omdat hij haar dan mogelijkerwijs in gevaar brengt. Tot slot zijn er ook nog de briljante one-liners, zoals die ook in het superheldengenre veelvuldig voorkomen.
The reward for this man is 5000 dollars, is that right? - Judas was content for 4970 dollars less. There were no dollars in them days. - But sons of bitches... yeah.
You could make a fortune. Hundreds of thousands of dollars. Hey, more than that. Thousands of thousands. - They call them "millions."
How can you trust a man who wears both a belt and suspenders? The man can't even trust his own pants.
Kortom, Once Upon a Time ... is een bijzondere film, ongevenaard in zijn genre. Hij is wat mij betreft ook beter dan 'The Good The Bad ...' en 'The Unforgiven'. En hij is zelfs ongevenaard ver daarbuiten.
De keuze voor de laatste 2 films in de lijst is een moeilijke. Tot nu toe (op Wall Street en Blade Runner na) heb ik me vooral laten inspireren door mijn jeugdherinneringen. Vandaag (vanuit mijn kritisch oogpunt) in mijn ogen de beste film van de jaren 80 en een film die mij meteen terugbrengt in de jaren 80.
Ghandi
Waarom: Ghandi is voor mij de beste film van de jaren 80 op alle fronten (visueel, acteerprestaties, verhaal). Het is een indrukwekkend epos over het leven van de Mahatma, dat niet eens overdreven is. Althans zo lijkt het me niet en als je archiefbeelden bekijkt dan is dit ook niet zo. Ik zag deze film voor het eerst door de middelbare school, waar Ghandi behandelt werd tijdens de maatschappijleerles en ik weet nog dat ik dacht: als er iemand een nieuw boek schrijft over het leven van de mahatma en zijn levenslessen worden gevolgd en hij wordt vereerd ... dan hebben we een nieuw geloof.
Stand by Me
Waarom: Ook al speelt deze film zich af in de jaren 50 in Amerika, hij gooit me meteen terug in de jaren 80. En dit is niet alleen omdat 'Stand by Me' ook meteen weer een hit werd in de jaren 80 en dus regelmatig in huis, waar de radio altijd aanstond, te horen was. Stand by Me verteld het verhaal van een groepje jongens (o.a. River Phoenix die een paar jaar later tragisch om het leven kwam) dat het gerucht hoort dat er ergens in een bos een lijk ligt, en ze gaan op onderzoek uit. En onderweg worden ze natuurlijk lastig gevallen door een groepje boosaardige pubers (onder leiding van Kiefer Sutherland (24)). Voor mij was mijn jeugd veel op straat en het bos spelen. We konden dagen achtereen hutten bouwen in het bos. En dan kwamen de grote jongens met hun brommers en we konden weer opnieuw begin. Als in de zomer de peel in brand stond (letterlijk) klommen we op de fiets en reden we erachteraan en we sliepen in een tent bij een vriendje in de tuin. Onder andere daar deden ook de geruchten de ronden van ontsnapte boeven die weleens 's nachts aan de tent konden komen of zwervers en gevaarlijke dieren (vossen) die zich in het bos konden schuilhouden. Daar heb ik natuurlijk nooit iets van gezien. Stand By Me raakt hiermee precies die gevoelige snaar die deze herinneringen weer bij mij boven brengt. Zelfs nu tijdens het schrijven al en het horen van de muziek en het zien van de trailer.
Ik heb sinds Amelie en Chocolat niet meer zo'n zoete film gezien. Bijna alles zit mee voor Julie en Julia. Er zijn natuurlijk wel kleine tegenslagen maar die worden (met relatief gemak) overwonnen en het leven is in het algemeen goed en erg lekker. Niet dat daar iets mis mee is hoor. Het is wel eens goed om een optimistische film te zien. Daar wordt je zelf ook wat optimistischer van in de deze donkere herfstdagen en dit drukke hedendaagse bestaan. Julie en Julia verteld het levensverhaal van Julia Child (Meryll Streep), de auteur Mastering the Art of French Cooking en Julie Powell (Amy Adams) die in 1 jaar alle recepten van Julia Child wil koken en daarover schrijft op haar blog. Julia Child begon rond haar 40ste met koken en het kostte haar menig jaren om haar kookboek gepubliceert te krijgen. Zij slaagde daar echter in en werd ook bekend als TV kok. Julie Powell is een telefoonmedewerksters voor een steunpunt voor slachtoffers van 9/11 en zoekt een doel in haar leven. Zij probeerde eerder een boek te schrijven maar dat kwam nooit af. Door haar blog werd ze echter zo bekend dat ze toch schrijver kon worden. De American Dream ten voeten uit natuurlijk.
Het aardige aan de film is dat je er halverwege de film achterkomt dat de film is humoristisch en vermakelijk is zonder echter grapjes. Dit komt voornamelijk door Meryll Streep die een karakatuur van Julia Child lijkt neer te zetten maar ook dit blijkt niet zo te zijn. Julia Child bleek in het echt ook een raar figuur. Julie & Julia is een uitmuntende film voor een avond op de bank met een kop thee en zeker lekkere hapjes (anders ga je ze missen terwijl je aan het kijken bent naar al dat lekkere eten).
Toen: Ik zag blade runner voor het eerst ergens in de jaren 90. In die tijd ging ik nog naar de middelbare school of zat ik net op de universiteit. Toen ik de film voor het eerst zag viel ie mij een beetje tegen. Het verhaal, gebasseerd op het boek 'Do Androids Dream of Electric Sheep?' van P.H. Dick was flinterdun: Cyborgs ontsnappen en moeten opgespoort, en getermineerd worden door agent Harrison Ford, het tempo was traag, en er was weinig actie te bespeuren (in ieder geval minder dan verwacht). Maar, het was de tijd (als tiener) dat je erg beinvloed wordt door de smaak van anderen. Blade Runner was van horen zeggen en lezen een goede film (zelfs de vader van de moderne science fiction film) dus ik moest hem wel goed vinden en keek hem dus nog meerdere malen. En de film groeide steeds meer aan me ...
Nu: Blade Runner is een genot om naar te kijken. Nog steeds niet zozeer om het verhaal of de actie, maar om de visuele kracht en de hypnotiserende (passende) muziek van Vangalis. Het is een duik in een toekomstige wereld die niet positief is maar fascinerend en 'mooi'.
Waarom: Blade Runner bewees voor mij dat een film kunst kan zijn en dus boven vermaak uit kan steken, en niet eens als vorm van 'theater'. De futuristische maar ook harde, ruwe wereld die in Blade Runner is neergezet is een levend schilderij waar je naar kunt blijven kijken en verder details in kan ontdekken. De subtiele, spraakloze rol van Edward James Olmos is een stukje performance op zich en de slotspeech ('like tears in the rain') van Rutger Hauer is poezie.
Rutger Hauer - Like Tears in the Rain
Top Gun (Tony Scott)
Toen: De eerste keer dat ik Top Gun zag was ik ook weer een jaar 9 of 10. Een vriendje had hem op video en nam hem op een woensdag of zaterdagmiddag mee. Hij was al helemaal gek van straaljagers en ik daarna ook. Straaljagerpiloot worden is toch waar elk jongetje van droomt en Top-gun visualiseerde die droom. De 'dogfights' waren fantastisch, al bestaan die tegenwoordig (en misschien toen al) al lang niet meer. Het drama (de dood van Goose) was aangrijpend, en het romantische bijverhaaltje kon me natuurlijk toen weinig schelen.
Nu: Het is ook al weer een aantal jaartjes geleden dat ik (delen van) Top Gun gezien heb. Maar de aktie scenes nam me nog steeds helemaal mee. Dit is ook mede te danken aan de opzwepende muziek. Tom Cruise was nog geen egocentrische ster acteur die scientoligy aanhangt (en daarom als mens niet uit te staan is voor mij) en 'koele' (emotieloze) acteren pastte van Cruise pastte bij he karakter en is dus in Top Gun helemaal niet bezwaarlijk. Pas uit zijn verdere oevre bleek dat hij altijd op deze manier acteerde.
Waarom: Top Gun was en blijft een top aktiefilm. Top Gun en andere films uit die tijd is voor mij misschien wel de maatstaf waar ik misshien onbewust alle mainstream blockbuster aktiefilms aan afmeet. Jerry Bruckheimer (de producer) en Tony Scott wisten in die tijd hoe een opzwepende meenemende popcornfilm te maken: van de prachtige luchten in de opening tot (weer) die opzwepende 'score'. Bruckheimer produceeerde bijvoorbeeld ook Beverly Hills Cop en Scott Regiseerde deel II (de beste) van de reeks. Zij zette de maatstaven voor films als Die Hard en Lethal weapon en dit is een groot verschil met de hedendaagse pulp.
Ik heb een paar jaar geleden deze film ook al eens proberen te kijken, op zo'n avond dat er verder niets op TV is. Dat lukte me toen niet. Karakters die me weinig intereseerden of zelfs tegenstonden (de huisgenoot van Hugh Grant in deze film), een suf standaard plot, en dommige grapjes.
Nu was er dus ook weer niets op TV dus ik probeerde het opnieuw. Dit keer is het me wel gelukt, al bleek het gevoel ongeveer hetzelfde. Wellicht is mijn huid iets dikker geworden.
Nothing Hill biedt eigenlijk niets vernieuwends, niets origineels en behoorlijk 1 dimensionale karakters. De film kwam uit na het succes van Four Weddings and a Funeral wat er ook wel aan af te zien: Zet Hugh grant tegenover een beroemde amerikaanse actrice (dit keer Julia Roberts) die in Engeland is verzijld geraakt en je hebt rom-com succes in Amerika en in Europa. De film was dan ook een commercieel succes. Hij bracht meer dan 100 milljoen dollar op in Amerika en nog eens 250 miljoen wereldwijd. Maar voor de rest is het een film zonder enige waarde.
Ik kwam een grappig feitje tegen op cinematical.com uit het boek 'Silent Movies: The Birth of Film and the Triumph of Movie Culture'.
Dit is een beoordelingsformulier van een afgewezen script. Het script werd dus afgewezen door het filmbedrijf Essanay. Een script kon afgewezen worden omdat: (1) er teveel in gebeurde; (2) er te weinig drama in zat; (3) het een zwak plot had; (4) het niet de stijl van het bedrijf vertegenwoordigde of; (5) het idee al eerder was uitgevoerd.
Deze film werd dus afgewezen omdat het idee al eerder verfilmd was. Dat kan je je vandaag de dag toch niet voorstellen dat dit gebeurt met al die remakes, sequals, en prequals ...
Vandaag in de lijst het tijdsbeeld van de jaren 80.
Wall Street
Wall Street heb ik pas in mijn studententijd gezien, daarom kan ik niet zo goed het onderscheid meer maken tussen wat ik van de film toen vond en nu (dat is namelijk eigenlijk het zelfde). Daarom beschrijf ik alleen het waarom.
Waarom: Voor mij zijn de jaren 80 het decenium waarin de individualisering en kapitalisering (het grote graaien) zijn grote vlucht maakte. Dit is bijvoorbeeld al af te lezen in het verschil tussen de oude jaarsconferences van 1979 (Wim Kan) en van 1989 (Youp van 't Hek) en nummers als 'Lenen, lenen, betalen, betalen' (ook Youp, 1983) of 'De Bom' (Doe maar), maar dit wordt pas echt genadeloos neergezet (of versterkt) door Oliver Stone's Wall Street met als catchfrase: 'Greed is Good'. Kan het direkter? De redenen hiervoor zijn voer voor sociologen, maar ik doe ook een gooi:
- De aanhoudende koude oorlog en de daadwerkelijke dreiging van 'de bom', het gat in de ozonlaag, zure regen (mileuproblematiek), waardoor mensen de mentaliteit kregen: pakken wat je pakken kan, later kan het wellicht niet meer.
- De vercommercialisering van de maatschappij en de sociale druk om er bij te horen. Er kwam steeds meer reclame en je moest voldoen aan het beeld dat neergezet wordt, anders hoorde je er niet bij.
- Het doodbloeden van de sociale revoluties van de jaren 60 en 70 of juist de vervorming ervan: Het opkomen voor je eigen rechten zet zich door naar een mentaliteit van 'ikke ikke, en de rest ...'
Ik schrijf dit blog niet alleen om mijn mening uit te dragen maar ook om discussie over film en alles er om heen uit te lokken dus ik moedig jullie aan om hier op te reageren.
Wall Street Trailer
Rocky (IV)
Toen: De eerste keer dat ik met Rocky in aanraking kwam was via mijn vriendjes op de basisschool. Rocky was helemaal 'het' voor hen. Wekenlang werd het gevecht tussen Rocky en de rus (Dolph Lundgren) nagespeeld op het schoolplein en op kinderfeestjes. En toen ik Rocky IV zag was dat natuurlijk geweldig. Rocky die wraak neemt op de dood door zijn vriend en tegelijkertijd de koude oorlog beslecht (doordat de russen achter hem gaan staan en 'Rocky' roepen bij het laatste gevecht).
Nu: De originele Rocky (1976) was een sociaal drama (zoals Taxi Driver, Convoy, en zelfs Rambo: First Blood Part 1) over een bokser, in plaats van een aktiefilm volgens een standaard stramien: (1) Rocky wordt uitgedaagt; (2) Rocky krijgt een persoonlijke tegenslag te verwerken; (3) Rocky gaat trainen (dit is meer dan 7 minuten van de film) (4) Rocky wint het gevecht. Rocky (de eerste) won dan ook niet voor niets de oscar voor beste film (boven Taxi Driver!) Bij Rocky 4 gaat het alleen nog maar om de aktie, op een typisch jaren 80 manier. Echter, de nostalgie blijft.
Rocky IV: Training - Oost versus West
Waarom: Via Rocky IV maakte ik ook kennis met Rocky en leerde ik het verschil kennen tussen een kwaliteitsfilm en commerciele blockbuster. Rocky IV is zoals gezegd ook een voorbeeld van commercie over kwaliteit (dat dus op kwam zetten in de jaren 80). Daarnaast is Rocky (in deel IV) ondertussen rijk geworden (sportauto's, bondjassen) en draagt hij dit uit. Voor Rocky is graaien ook goed. Wat Rocky IV lbovendien laat zien is de amerikaanse mentaliteit ten opzichte van de russen, en de koude oorlog. Daarom plaats ik hem in dit lijstje.
Tot Slot
Tot Slot wil ik nog even twee films aanstippen die voor mij ook het tijdsbeeld van de jaren 80 neerzetten, maar die ik toch uiteindelijk niet in de lijst heb opgenomen. Allereerst nog een film over de koude oorlog, die de achterdocht en spanningen typeerde en een goede jeugdfilm met een boodschap: niemand kan dit winnen. Ik heb het over War Games.
De tweede film defineerde de jeugdcultuur van de jaren 80: de mentaliteit, problemen, en muziek. Zet vijf tieners in een schoolklas op zaterdagochtend en zie wat er gebeurt. Ik heb het over The Breakfast Club met ook daarin het onvergetelijke 'Don't You Forget about Me'.
Geheel toevallig viel de TV premiere van Indy 4 vorige week samen met de start van mijn meest memorabele films van de jaren 80. Ik had deze film al eerder in de bios gezien maar het was een mooie gelegenheid om een nog eens te zien en te kijken of hij ook zonder (of met minder) nostalgishe gevoelens stand hield.
Dat was inderdaad zo. Al voelt Harrison Ford als Indy in het begin van de filmnogal 'roestig' aan, gaanderweg komt hij steeds meer in zijn rol en doet hij de goede oude tijd van de originele weer herleven. De keuze van de russen als vijandig leger in plaats van de nazi's is een briljante vondst om de film zo'n 20 jaar later (dan Raiders of the Lost Arc) af te laten spelen maar voor de rest weinig te veranderen. De film bewijst ook de tweede keer dat het format niet aan kracht in boedt en het nieuwe verhaal de Indiana Jones weer nieuw leven in blaast (na tig maal de originele trilogie gezien te hebben).
Wel laat Indy 4 zien waarom Sean Connery zo'n geweldige side-kick van Indy was in The Last Crusade. Aan de naive vader van Indy 'Junior!!' kunnen Mutt (Shea Laboeuf) en Marion (uit Raiders) niet echt niet tippen.
Na vele vertragingen heeft 'De Hobbit' (De voorloper van Lord of The Rings, waarin Bilbo de ring vindt en de dwergen helpt om Smaug de draak uit The Lonely Mountain te krijgen) het groene licht gekregen van Warner Brothers om gemaakt te gaan worden. De grootste problemen ontstonden omdat MGM, mede rechtenhouder van de films op het punt stond failiet te gaan. De hobbit wordt verfilmd in twee delen en het eerste deel zal (hopelijk) in December 2012 te zien zijn. Initieel was het de bedoeling dat Guillermo del Toro (Pan's Laybyrinth) de films zou regiseren, maar hij haakte af door de vele vertragingen. Peter Jackson (Lord of the Rings) zelf zal nu de regie in handen nemen. De overige hoofdpunten op een rijtje:
De hoofdrol van Bilbo wordt waarschijnlijk gespeeld door Martin Freeman (Love Actually, The Hitchhikers Guide to the Galaxy, Hot Fuzz).
Zoveel mogelijk worden dezelfde spelers gebruikt als in Lord of the Rings, voor dezelfde karakters: Ian Mckellen keert terug als Gandalf, Andy Serkis als Gollum, Hugo Weaving als Elrond.
Geschreven door dezelfde schrijvers van Lord of the Rings en Gullermo del Toro
De films zullen ook verschijnen in 3D.
Momenteel wordt de productie geplaagt door acteursstakingen in Nieuw Zeeland, maar als die worden opgelost worden ook de oude sets (zoals het Hobbit dorp) opnieuw gebruikt. De afgelopen maanden is men al druk bezig geweest die opnieuw op te bouwen.
Voor degenenen die niet zolang kunnen wachten is hier alvast De Hobbit in twee minuten. (niet geschikt voor mensen die het verhaal nog niet kennen en willen wachten tot de film uitkomt).
Vandaag in de lijst twee komischie aktiefilms of moet ik zeggen twee aktievolle komedies.
Ghostbusters
Toen: Mijn eerste herinnering aan ghostbusters was een stukje uit een filmprogramma. Het betrof een preview van de film waarin het spook 'slimer' een hotel onveilig maakt. Ik was toen zes of zeven jaar en vond dit zo eng dat ik van schrik achter de bank weg dook en niet durfde te kijken. Het is geloof ik de enige keer dat ik zoiets gedaan heb. Een paar jaar later zag ik ghostbusters op TV en het bleek nog steeds een beetje eng te zijn, maar net zoals de vergelijkbare (in dit opzicht) 'Gremlins' helemaal niet zo eng als voorheen. Mijn favoriete scene (en de muziek) was die waarin de ghostbusters op pad gestuurd worden nadat alle spoken weer vrijgelaten zijn om 'de dag te redden', en ze uiteindelijk bij de marshmallowman terechtkomen. Dat werkte zo opzwepend als kind.
Ghostbusters - Savin' the Day
Nu: Ik heb ghostbusters al heel lang niet meer gezien, maar wat me van latere keren is bijgebleven is vooral de gevatte humor (die de aktie of het horror gehalte ver overtreft) en ik denk dat deze film nog steeds leuk is om te kijken, al was het maar uit nostalgische oogpunt.
Waarom: Ghostbusters is typisch jaren 80. Zo worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt. Bill Murray en Dan Akroyd zijn hier op hun top.
Back to the Future
Toen: Volgens de overlevering was het in eerste instantie de bedoeling dat de tijdmachine een ijskast was, maar de studio was bang dat dan kinderen ook in de ijskast zouden kruipen, met alle gevolgen van dien. Een slimme zet, want een sportwagen die ook nog een tijd machine is, is natuurlijk onweerstaanbaar. Als kind ging het natuurlijk om de aktie en achtervolgingen, zoals de slechterik die een lading paardenstront over zich heen krijgt, en de spanning of het Marty (Michael J. Fox) zou lukken om terug te keren naar zijn eigen tijd. Ook memorabel was het open einde: waarin Doc terug komt uit de toekomst om Marty mee te nemen ... wat een fantasie wereld open liet voor mij in afwachting van deel 2. Helaas, deel 2 was een teleurstelling, zelfs als kind. Het was een te overgecompliceert plot, de oudere Marty was niet overtuigend (CGI was er toen nog niet dus alles moest met schmink), en weer terug gaan naar 1955 voelde als een herhaling van zetten. Deel 3 was dan weer wel vermakelijk. Minder technologie, maar meer consistentie, en leuke grapjes (zoals Doc die de ijskast uitvindt).
Nu: Ik heb ook in de loop der jaren Back to the Future (deel 1) meerdere malen gezien. Deel 2 misschien nog 1 keer en deel 3 nog een paar keer. Pas als je ouder wordt zie je alle subtiele verwijzingen en hints die vooral in het eerste deel zitten. Je hebt echt meerdere malen nodig om deze film te ontdekken en leren kennen, wat hem zeker ten goede komt en de waardering oplevert om hem te blijven kijken. Ook is het natuurlijk weer een brok nostalgie.
Verwijzingen in Back to the Future
Waarom: Ik denk dat Back to the future 2 de eerste film was die ik echt slecht vond. Natuurlijk door de verwachtingen na deel 1. Omdat het om twee films ging was het makkelijk vergelijken tussen 'goed' en 'slecht'. Ik kan dus wel zeggen dat het grote verschil tussen back to the future 1 en 2 bij mij de critische blik heeft wakker gemaakt (al was ik me daar natuurlijk toen niet zo van bewust).
Ik ben geboren eind jaren 70, dus ik ben een kind van de jaren 80, ik werd volwassen in de jaren 90, en ik settelde in de jaren 00. Zo ook ontwikkelde mijn filmsmaak en de komende weken (of maanden) ga ik door mijn leven in film, niet door de 10 beste films van elk decennium te kiezen (dat lijkt me objectief te lastig), maar door de voor mij 10 meest memorabele films van elk decennium te kiezen en te bespreken. Telkens beschrijf ik wat ik toen van de film vond, wat ik er nu van vind (of wanneer ik hem het laatst zag), en wat de film voor mij betekende.
Vandaag Deel 1: een dubbele doses Harrison Ford, of moet ik zeggen een zes dubbele dosis met de originele Star-Wars trilogy en de Originele Indiana jones trilogy.
Star-Wars
P.S. Ook al kwam de eerste Star-wars film uit in 1977 reken ik de hele trilogie toch tot de jaren 80.
Toen: Ik heb de originele trilogie nooit in de bioscoop gezien. Star-wars was een volslagen onbekend fenomeen in de kleine parochie waar ik opgroeide. Mijn vriendjes van school kenden Star-wars niet, en ook de vriendjes van mijn oudere broer (en dus mijn oudere broer) kenden Star-wars niet. In de tijd dat de films uitkwamen kende ik eigenlijk alleen de speelgoed advertenties uit het Kuifje stripblad in de leesmap. Dat was anders bij mijn neef die uit de buurt van 'de grote stad' Eindhoven kwam. Hij en zijn vriendjes waren helemaal fan. Op een avond (mid jaren 80) kwam de originele Star-wars op TV. Ik wist dus een beetje wat het was en mocht laat opblijven. Ik was meteen verkocht. Wat een spektakel was dat, spanning en avontuur, lichtzwaarden, ruimte gevechten, en toch niet geweldadig of eng. Alles waar een jongen van een jaar of 9 alleen maar over kan dromen.
Nu: Een aantal jaren later kwam de hele trilogie pas op TV. Ik had ondertussen The Empire Strikes Back en Return of the Jedi wel gezien (gehuurd van de videotheek) maar uiteindelijk dus ook op kunnen nemen (op video). Deze videobanden heb ik helemaal grijs gedraait. De films bleven vermakelijk: Een spannend verhaal en visueel spektakel. Nu ken ik de films echter zo door en door dat ik er na een kwartier wel weer genoeg van heb. Alleen de onderstaande versie kan ik nog wel aan.
Star-wars in Twee Minuten
Waarom: Ten eerste was Star-wars was een geweldige stimulans voor mijn fantasie. Als jongetje kon ik uren fantaseren dat ik in het star-wars universum rond vloog. Ten tweede heeft Star-wars mij een voorliefde voor science fiction bijgebracht. Sterker nog, ten derde durf ik te zeggen dat Star-wars bij mij de liefde voor film heeft aangewakkerd. Nooit eerder ging ik zo op in een film (en misschien wel nooit meer daarna). Er is voor mij geen ander medium dat dit kan en waar ik geen genoeg van krijg.
Indiana Jones
Toen: De eerste Indiana Jones film die ik zag was The Temple of Doom. In de tijd dat er nog maar 1 of 2 TV zenders waren, was een film als Indiana Jones en The Temple of Doom een evenement. Dan mochten we dus ook langer opblijven, of de videorecorder kon aan. Echter, The Temple of Doom bleek toch ook een beetje een enge film te zijn. Wel geweldig voor mij was de mijnschacht - achtbaan scene. Enige tijd later zag ik ook Raiders of the Lost Arc en The Last Crusade. Geweldige aktiespektakels natuurlijk, knokken met de Nazi's, afgewisseld met lichtvoetige humor.
De beste grap van de Indiana Jones Trilogie
Nu: Ook de Indiana Jones trilogie heb ik grijs gezien in de loop der jaren. Niet op video maar deze films kwamen elk jaar wel een keer op de televisie (voornamelijk op de BBC in de kerstvakanties). Twee jaar geleden heb Raiders of the lost Arc voor het laatst gezien. Ik ben toen maar niet meer aan de Temple of Doom of The Last Crusade begonnen. Wel moet ik zeggen dat ik de nieuwe film (The Kingdom of the Crystal Skull) wel een leuke nostalgische hommage vond aan de originele trilogie, in de stijl van de oude trilogie. De formule werkt dus nog steeds.
Waarom: De Indiana Jones films hebben zo'n sterke indruk op mij gehad als vermakelijke, spannende, avonturenfilms dat ze denk ik de reden zijn dat ik niet alleen naar inteligente drama-art-house films kijk maar ik nog steeds van dit soort films kan genieten.
In eerste instantie was ik nog niet zo enthousiast, maar na deze trailer ... De nieuwe film van Danny Boyle (Trainspotting, Slumdog Millionaire) lijkt ongeloofelijk spannnend te worden. Een film gebasseerd op een waar gebeurt verhaal van een avonturier die vast komt te zitten in de woestijn. Als de film zo goed is als hij lijkt aan de hand van deze trailer is het met stip mijn favoriet om de openingsfilm van De Nacht 2011 te worden: goed, spannend, adembenemende landschappen en zeer geschikt voor alle leeftijden en typen filmkijkers.
Een opmerkelijk bericht verscheen vandaag. Harrpy Potter en de Deathly Hallows Deel 1 verschijnt niet in 3D in December. De studio zegt dat ze de conversie niet op tijd af kregen om aan hun kwaliteitseisen te voldoen. Ze doen het dus voor ons. Ik denk dat ze het gewoon niet aandurfde om in andere woorden niet aan de verwachtingen van het publiek te kunnen voldoen en zo schade aan brengen aan de (in het algemeen) hoge kwaliteit van de serie. Ik denk dat dit een verstandige keus is. De studio zegt dat ze het 2de deel volgende zomer wel in 3d willen uitbrengen (vooralsnog)
De film TRON uit 1982 was de eerste film die uitgebreid gebruik maakte van computer animatie (CGI). De film vertaald van van computerprogrammeur Flynn (Jeff Bridges) die inbreekt in een computer op zijn bedrijf maar zelf in die computerwereld beland. Hij moet zijn weg uit die wereld zien te vinden en in die wereld zijn (bedrijfs) tegenstander zien te overwinnen.
TRON (1982) Trailer
De film was echter geen commercieel succes. TRON bleek ver voor zijn tijd en computeranimatie was nog niet volwassen genoeg om realistisch over te komen in een film en dus de filmwereld uit te breiden in plaats van te beperken (tot in een computer). Pas sinds 1993 met Jurrasic park wordt de techniek veelvuldig gebruikt om fantasie werelden (star wars, lord of te ringen) te creeeren of de realiteit uit te breiden.
TRON werd echter wel een cult klassieker (veelvuldig uitgezonden op TV in de jaren 80) en de lichtfietsen werden een begrip (bij iedereen die de film kent).
Lichtfietsen (uit TRON Legacy)
Die cultvolging en omdat de wereld van TRON uitermate geschikt lijkt voor 3D hebben er nu voor gezorgd dat er een vervolg op TRON komt: TRON Legacy, weer met Jeff Bridges. Dit vervolg komt in januari in Nederland in de bioscoop.
TRON Legacy Trailer
Ik zie erg uit naar de nieuwe TRON. Maar, zelf heb ik de originele TRON nooit in zijn geheel gezien. Regelmatig viel ik er midden in de film in, gebruikelijk rond de lichtfietsen en heb ik daarom fragmentarisch stukken gezien. Echter, de herinnering blijft en ik ga er vanuit dat rond de tijd dat TRON legacy in de bioscopen komt dat de originele TRON vast ook nog een keertje op TV komt. En dan ben ik eindelijk paraat.
Ik post een beetje veel trailers de laatste tijd, maar als ik iets goeds tegenkom wil ik dat ook graag meteen delen. Ik beloof om snel ook weer artikelen en reviews te plaatsen. Er doen zich al veel goede geruchten de ronden op internet over the Social Network van David Fincher (Se7en, Fight Club, Zodiac) over de makers van facebook. De film is al speciaal omdat David Fincher een biografische film maakt (wat we niet van hem gewend zijn), maar ik plaats deze trailer eigenlijk vanwege de prachtige acapella koor versie van 'creep' (radiohead) die ook prachtig bij de beelden past.
Net als Clint Eastwood houdt Robert Redford zich de laatste decenia vooral bezig met karakter gedreven films, beide als regiseur en als acteur. In tegenstelling tot Eastwood, maakt Redford voornamelijk kleinere onafhankelijke films waar Eastwood grotere producties voor de grote studios.De belangrijkste reden hiervoor lijkt me de onafhankelijkheid van de studios (die zich geregeld nog wel eens met een script en de regie en de editing bemoeien om een film voor een groter publiek geschikt te krijgen).
The Clearing is ook zo'n kleine onafhankelijke film. De film werd geregiseerd door Pieter Jan Brugge en is gebaseerd op de ontvoering van Gerrit Jan Heijn in de jaren tachtig. Het verhaal speelt zich echter wel af in het Amerika van nu. Een grote zakenman (Redford) wordt ontvoerd door een werkeloze huisvader (Willem Dafoe) en we zien de dag van de ontvoering (die hetzelfde afloopt als voor Heijn) en de maanden na de ontvoering voor de familie (met Helen Mirren als de vrouw van Redford).
Ook al is het plot voor mij bekend (de GJ-Heijn-ontvoering staat me nog goed bij vanuit mijn jeugd), was het toch wel een aardige film om te kijken. Het is wel te zien dat dit een kleine film was. De arrestatie van Dafoe kwam namelijk niet in beeld. Was er geen budget meer om wat figuranten als politieagenten en politiewagens op te trommelen?
Er is in deze film gekozen om de dag van de ontvoering te mengen met de maanden daarna, waardoor de climaxen (de moord en de arrestatie) beiden op het einde plaatsvinden. Ik vraag me af hoe deze film zou overkomen als de keuze was gemaakt om het verhaal chronologisch af te werken. De eerste helft van de film dus de ontvoering en dan het tweede deel met de maanden daarna voor de vrouw. Het levert een interessant contrast. Een beetje zoals bij castaway (met Tom Hanks), eerst de periode op het eiland en daarna de gevolgen hiervan. De afloop van The Clearing is toch al bekend. Zelfs als je de zaak Heijn niet kent, want omdat er contact is met de ontvoerder, kan je al concluderen dat Redford niet weg zal komen.
Sommige trailers wil je gewoon delen, of gewoon verzamelen om later nog eens te bekijken. Dit is voornamelijk als de film iets nieuws of speciaals lijkt te brengen, of een groot 'event' lijkt te worden. Dit soort trailers plaats ik ook op dit blog. Vandaag 'Sint' Een nieuwe horror film van 'camp' regiseur Dick Maas (De lift, Amsterdamned, Flodder) met ook weer eens 'Huub Stapel'.
Rottentomatoes is een website die de oordelen van de amerkaanse critici verzamelt en daaruit een percentage positieve/negatieve reviews destileert. De popcornmeter doet precies hetzelfde met de nederlandse reviews. Toch wel een beetje tot mijn verbazing verschillen die oordelen nog wel eens. Nog meer tot mijn verbazing betreft dit niet (alleen) europese art-house films die wellicht niet zo goed vallen in Amerika maar meer de Amerikaanse zomerfilms die juist wel hier in de smaak van de critici vallen maar niet in Amerika.
Bijvoorbeeld:
The expendibles: 40% Rotten, 75 % Popcorn
The A-team: 47% Rotten, 84 % Popcorn
Shrek 4ever After: 58% Rotten, 94% Popcorn
Step up 3d: 47 % Rotten, 100 % Popcorn
Hoe kan dit? Soms komt het voor (bijvoorbeeld step up) dat er niet zoveel nederlandse reviews van een film zijn. Dit vertroebelt het oordeel. Bovendien zijn er in nederland minder kwaliteits reviewers (volkskrant etc.) maar meer reviewers naar de smaak van de grote massa: Veronica, Spits, TV Krant, etc. (Al kregen Shrek en the A-team ook 3 sterren van de volkskrant/cinema.nl).
De conclusie lijkt me dat je niet zomaar op het oordeel van een criticus af moet gaan voor een film. De ene criticus is de andere niet en electeer dus de critici die bij jouw smaak passen (wat betreft film) voordat je reviews gebruikt om te beoordelen of een film iets voor jou is.
De eerste mainstream IMAX 3D film was 'Polar Express' (Ron Howard, met Tom Hanks) in 2004. Daarna kwam de opmars langzaam maar zeker door films als Beowulf (2007) (met Angelina Jolie) , Journey to the Center of the Earth (2008), Bolt (2009) maar natuurlijk de grote doorbraak was de hype rond Avatar (2009), die als het goed is binnkort weer even in de bioscoop komt. In afwachting van die film schoten de 3d zalen als paddestoelen uit de lucht, en de films daarbij. De reden was natuurlijk de bron van extra inkomsten voor de cinema's (extre 2,50 per bezoeker per film) en de demotivatie om te downloaden (want een 3d film kun je alleen goed in de bioscoop kijken).
Maar, het lijkt er nu al op dat 3d zijn eigen das om doet. 3d alleen maakt namelijk niet tot een goede film. De rest van de film moet ook nog steeds goed zijn. En dat lijken de gretige hollywoodbazen even vergeten te zijn. Elke film wordt met 3d gepromoot, bijvoorbeeld The Last Airbender (3% op de popcornmeter en 7 % op rottentomatoes) en deze film blijkt voor 70 % NIET 3d te zijn (en is dus zonder bril te bekijken).De bezoekers keren dan ook al weer terug naar het vertrouwde 2d en betalen niet meer extra (zie de grafiek van slate.com). En grote producties zoals 'De Hobbit' kiezen al weer (alleen) voor 2d.
En wat vind ik van 3d? Ik ben tot nu toe naar 1 3d film geweest, avatar natuurlijk. Ik deed namelijk ook mee aan de hype en was nu eens erg benieuwd hoe het was. Het was leuk om Avatar eens in 3d te zien, een leuke gimmick, maar de 2e keer hoeft zelfs voor mij al niet meer. De bril gaf mij trouwens ook een naar gevoel in mijn voorhoofd wat het niet beter maakte.
Ik vind het niet erg als er een niche markt blijft voor 3d. Ik hoop alleen dat de trend zich voort zet en dat 2d niet de standaard wordt. Ik verkies namelijk een goede verhaal, goede karakters, spanning, boven dit soort effecten. De trend is mij gunstig gezint voor nu ... Wordt vervolgt.
Rorschach's Journal. October 12th, 1985: Dog carcass in alley this morning, tire tread on burst stomach. This city is afraid of me. I have seen its true face. The streets are extended gutters and the gutters are full of blood and when the drains finally scab over, all the vermin will drown. The accumulated filth of all their sex and murder will foam up about their waists and all the whores and politicians will look up and shout "Save us!"... and I'll whisper "no."
De watchmen strip (of moet ik zeggen 'graphic novel') was een doorbraak in het genre (zegt men). Het plaatste superhelden (die niet eens superkrachten bezitte) in het 'gewone' leven met 'gewone' problemen. Allehoewel. De problemen en het leven in watchmen is ver van gewoon. Watmen speelt zich namelijk af in het jaaar 1985 in een wereld waar de russen aan de grens staan bij de verenigde staten, waar Nixon nog steeds president is en de mensen meer bedorven zijn dan het tijdsbeeld dat geschetst wordt in Taxi Driver. Het is Sodom en Gomora. Dit roept inderdaad de vraag op: verdient deze wereld het om gered te worden?
Het vertelt het verhaal van een groepje afgedankte superhelden (of eigenlijk vigilantes in kostuum). Slechts 1 van hen heeft superkracht: Dr. Manhatten, die na een ongeluk in een nuclear lab (hoe typisch voor een stip) zijn superkrachten verwierf: Hij kan teleporteren, in de toekomst en het verleden kijken, groter of kleiner worden, en mensen verpulveren. Wanneer 1 van hen vermoord wordt, gaat een ander op onderzoek uit en komt er achter dat iemand van hen er op uit is om ze voorgoed uit elkaar te drijven of zich van hen te ontdoen. Langzaam maar zeker ontvouwt het plot zich.
Heel langzaam maar zeker ... want ik heb de 'ultimate director's cut' gekeken en die is meer dan drie en een half uur. Het lukte mij dus ook niet om de film in 1 keer te kijken en de film doet zo depresief (over de staat van de mensheid) aan dat dit misschien ook maar beter. Het voordeel echter van het niet in 1 keer kijken van een film is wel dat je meer objectief erna kijkt, en niet meegezogen wordt in de film. Het acteerwerk is solide. Het uitstel van ongeloof wordt alleen verstoord door Nixon, die als een karakatuur overkomt terwijl de rest van de film zo realistisch mogelijk probeert te zijn (in de wereld van de film). Er is ook heel veel aandacht besteed aan de details. Dat straalt er van af, want ik heb de strip nooit gelezen.
Ik wilde deze film zien omdat de 'hype' op internet hierover zo groot was vorig jaar. Het verhaal en de wereld trok me vooraf niet zo aan. Ik vond het leuk om deze film (en zelfs deze lange lange versie) een keer gezien te hebben, maar ik kan niet zeggen dat het een film is die ik nog eens vaker ga zien. Daarvoor is ie te zwart, depressief, en geweldadig naar mijn smaak.
Niet aan toegekomen om hem te zien toen deze film uitkam, ook niet toen ie op het Witte Doek draaide in 2009. Ik had wel veel over deze film gehoord en wilde hem dus wel zien, nu hij op TV kwam. Hij kwam alleen een beetje laat op TV, dus moest ik hem opnemen op video. Jawel, ik ben nog iemand die nog steeds een videorecorder in gebruik heeft. Ik neem namelijk bijna nooit meer iets op van TV en dus heb ik nooit een HD recorder of DVD recorder aangeschaft. Ik heb bovendien ook geen digitale TV in huis. Nog meer zenders waar niets interessants te zien is vind ik niet nodig.
En wat vind ik van 3d? Ik ben tot nu toe naar 1 3d film geweest, avatar natuurlijk. Ik deed namelijk ook mee aan de hype en was nu eens erg benieuwd hoe het was. Het was leuk om Avatar eens in 3d te zien, een leuke gimmick, maar de 2e keer hoeft zelfs voor mij al niet meer. De bril gaf mij trouwens ook een naar gevoel in mijn voorhoofd wat het niet beter maakte. 