Casablanca (1942)

In de reeks 'films die je als serieuze filmliefhebber gezien moet hebben' vandaag de film Casablanca. Casablanca vertelt het verhaal van Rick (Humprey Bogart) die tijdens WOII een bar runt en moet kiezen of hij een voortvluchtige verzetsheld helpt die getrouwd is met zijn ex-vriendin.

Wat voor mij de film zo sterk maakte en mij zo in deze (oude) film betrok is de duidelijkheid waarmee in het begin de situatie, de karakters en het doel van de film neergezet worden. De karakters krijgen ook meteen een verleden en diepgang, wat ze meer menselijk maakt. In Casablanca is dit uitermate effectief gedaan.

En natuurlijk is daar Bogart. Zijn ritmische manier van praten, en zijn koele blik maken van hem een karakter waar meer achter schuil gaat. Dat blijkt ook redelijk snel als hij zijn ex ontmoet en totaal instort. Dat zie je trouwens ook niet zo vaak in een film. Meestal is het namelijk de vrouw die het afbreken van de relatie niet kan verkroppen.

Een detail wat me opviel is het bewust gebruik van schaduwen in deze film. Iets wat ik me niet kan herinneren dat ik eerder zag, maar wellicht kijk ik daar normaal gesporken niet zo naar. Specifiek is er een moment dat Rick geld uit zijn kluis pakt in zijn kantoor terwijl hij met iemand praat. Je ziet hem (Rick) niet, maar je ziet wat hij aan het doen is.

De keuzes die de personen in de film moeten maken zijn ovoorspelbaar. Dat draagt flink bij aan de spanning. Wat zouden ze gaan doen? En welke gevolgen zal dat hebben? .. in de kookpot van spanningen die Casablanca heet. Dit maakt het moment dat de duitsers hun volkslied zingen en de fransen daar tegenin gaan als daad van vezet tegelijkertijd ontroerend en spannend.

Kortom Casablanca blijft na la die jaren een sfeervolle klassieker, en dat dit zo is maakt hem daadwerkelijker een 'klassieker' want voor mij is dat namelijk een film die tijdloos goed blijft.