Mijn Blog over film, opnieuw opgestart in de zomer van 2015, na een onderbreking van twee jaar. Voorheen was dit blog te vinden op het URL nachtvanhetwittedoek.blogspot.com als onderdeel van het gratis openlucht filmfestival De Nacht van het Witte Doek dat elk jaar het laatste weekend van Augustus plaatsvindt in het centrum van Deurne (Nederland).
Het was weer een biutiful Witte Doek weekend. Het was wel redelijk frisjes 'savonds maar het was droog en windstil, en vooral op zaterdag en zondag was het festival goed bezocht. Aangezien ik deze film nog niet gezien had nestelde ik mij zaterdag avond in de prachtige tuin van museum De Wieger, dat nog steeds helaas door de bezuinigingen moet sluiten. Hopelijk kan deze locatie wel voor het festival behouden blijven.
Biutiful vertelt het verhaal van de loesche sjacheraal Uxbal (Javier Bardem) die te horen krijgt dat hij nog maar enkele maanden te leven heeft en vergeving zoekt voor zijn zonden voordat hij sterft.
Allejandro Gonzalez Inarritu (21 grams, babel, amores perros) levert een heftige doch prachtige donker blauwe film af en Bardem is fenomenaal als de trieste , emotionele Uxbal. Bardem was genomineerd voor de beste acteurs oscar in deze film, en dat hij hem niet gekregen heeft toont wat mij beterft maar weer aan hoe de context er doe doet bij deze prijzen. Colin Firth had hem natuurlijk ook wel verdient gewonnen (voor THe King's Speech) maar dat hij won heeft volgens mij ook te maken met dat hij wel engelstalig is en met het feit dat hij hem het jaar ervoor niet kreeg (voor A Single Man).
Vandaag begint de 20ste editie van Het Witte Doek en eindig ik mijn terugblik op 20 jaar filmgischiedenis. Rest mij net zoals voor de jaren 80 en jaren 90 het lijstje van films die het net niet haalden in mijn top 10.
1. Gladiator Ridley's Scott spektakelstuk en niet echt waarheidsgetrouwe film stond mij in het begin niet eens echt aan. Ik herinner me nog dat ik behoorlijk wat kritiek op de film had toen ik hem voor het eerst zag. Nu echter zie ik het als een subliem stuk vermaak en Shakespeareaans kroningsdrama ineen.
2. Love Actually DE Rom-com allertijden met voor ieder wat wils. De reden dat ik hem niet in mijn lijst memorabele films heb gezet is (dat ik toegeef) dat ik hem nu zo vaak gezien heb dat de frisheid er een beetje af is.
3. De Spider-man Trilogie Spider-man was toch wel een (zaterdagmorgen tekenfilm) jeugdheld van me. Nu ik in het reine gekomen ben met Spider-man 3 mag deze toch wel een beetje camp verfilming eigenlijk bijna niet ontbreken onder het kopje memorabel. Zeker memorabel (om een andere reden) is de teaser trailer voor de eerste film die enkele maanden voor 9/11 werd uitgebracht en daarna om begrijpelijke reden werd teruggetrokken. Het is eigenlijk zelfs een mooi eerbetoon aan de twee torens.
4. The Way I Spent The End of the World (en De Roemeense Film) Ik heb een (persoonlijk gedreven) voorkeur voor de Roemeense film en dat heb ik al vaker kenbaar gemaakt, en daarom niet in mijn lijst (en zoveel andere keus), maar ik neem toch nog even de gelegenheid om ze te vernoemen.
5. Fateless Een Hongaarse film en de enige film waar ik ooit voor naar Amsterdam ben gereist om hem te kunnen zien. Een erg indrukwekkend en schokkerend oorlogsdrama over het leven in Auschwitz.
6. Slumdog Millionaire Dit is de tweede keer dat Danny Boyle in mijn lijstje van runners up staat. Slumdog was een goode combinatie van entertainment dat ook serieuzere thema's behandelde (uitbuiting van kinderen)... En de gezamelijke indie-dans na he slot van de film liet je weer zien dat het een film was waar je naar keek en was overweldigend (in contrast met de film).
7. Master & Commander: Far Side of the World Bijna had deze film mijn top 10 lijst gehaald maar ik heb hem uiteindelijk laten vallen voor Dogville. Wat mij betreft is dit 1 van de meest ondergewaardeerde films van de jaren 00. Geen sensatie aktiebeluste film maar een historisch aannemelijke weergave van een zeeslag in de napoleontische tijd met Russel Crowe en Paul Bettany (ook Dogville).
8. Amelie Erg zoetsappig maar het was een grote hit toen hij uit was en ook Jeane Piere Jeunet (City of Lost Children, une long dimanche de fiancee, delicatessen) is een unieke regiseur die wel aan Burton doet denken
9.Sin City Een brute en unieke film-noir stripverfilming met een sterrenkast.
10. Girl with a Pearl Earring Een hollywoodfilm over een Nederlands onderwerp (Vermeer) met top acteurs als Scarlett Johanson en Colin Firth. Het was daarna blijkt ook de doorbraak van Firth als serieuzer acteur (na rom-coms en costuum drama's) en heeft hem misschien wel geleid naar a Single Man en the King's Speech.
9. Pan's Labyrinth The Dark Knight heeft wat mij betreft de memorabe status dan nog niet bereikt maar Guillermo Del Toro's Pan Labyrinth uit dat zelfde jaar heeft dat wat mij betreft wel. De film is uniek in zijn combinatie van fantasie sprookje en realisme en het feit dat deze film over de spaanse burgeroorlog handelt. Dat laaste stukje historie wordt namelijk niet zo vaak behandelt in film en hoe de oorlog in de bossen in beeld wordt gebracht is precies zoals ik me Hemmingway's From Whom The Bell Tolls voorstelde toen ik die las. Daarnaast is Del Toro's voorkeur voor make-up en decors (boven CGI) zeer te waarderen. Het geeft de film een extra authentiek karakter (ook al is het fantasie).
10. Dogville Een unieke en enigszins historische film was zeker ook Lars van Trier's Dogville. De film werd in zijn geheel opgenomen in een verlaten studio met zo goed als geen decor stukken maar simpelweg lijnen op de grond. De film vertelt het verhaal van een mafia dochter die in een verlaten bergdorp terechtkomt en daar een beter leven wil creeeren voor de dorpsbewoners, maar van een hele koude kermis thuiskomt. Opmerkelijk was de hoofdrol van Nicole Kidman omdat het een gewaagde rol voor iemand van haar status was.
De kracht van de film, en de impact van de gebeurtenissen aan het einde worden versterkt door de manier waarop de film gemaakt is. De kijker wordt meegezogen om zijn verbeelding te gebruiken in dit meer theaterstuk dan film en die verbeelding komt van Trier goed van pas.
Dogville was de eerste film van zijn Amerikaans historische trilogie. Manderlay, een paar jaar later (maar zonder Kidman) was het toch wat mindere tweede deel. Het verrasingseffect was er een beetje af denk ik. Het derde deel van de trilogie is helaas op dit moment nog niet gemaakt en na van Trier's uitspraken tijdens Cannes dit jaar vraag ik me af of er nog een Hollywoodstudio is en acteurs zijn die hem hierbij nog willen steunen.
Ik heb nu de status van 1000 stemmen bereikt op de moviemeter maar ik moet zeggen dat vooral de laatste 70 behoorlijk graven in mijn geheugen was. Mijn 1000ste stem was uiteindelijk Nanny Mcphee. Mijn 1001 was Drop Dead gorgeous, een aardig niemandalletje met Kirsten Dunst die ik ooit een 's avonds laat gezien had en daardoor kwam ik ook nog op Serial Mom, een zwarte komedie over een moeder die het helemaal gehad heeft. In die lijn herinnerde ik mij vanochtend dan ook Death Becomes Her met Bruce Willis, Meryl Streep en Goldie Hawn.
Ik heb nu besloten dat 1000 een mooi aantal is om niet meer actief verder te gaan zoeken naar films die ik ooit gezien heb, en me herinner. Wellicht komt er regelmatig nog 1 bij want bijvoorbeeld in het genre 'er is niets op tv, ach Net5 heeft nog een rom-com' heb ik volgens mij nog wel wat stemmen te winnen (wanneer ze beginnen te dagen als ze voor de zoveelste keer op TV zijn) en natuurlijk zal ik de films die ik ga zien toevoegen zodat het aantal films toch gestaag verder zal groeien. Maar ... het illustere aantal van 2100, wat mij dicht bij de top 250 zou brengen ga ik zeker niet halen. Ik ben blijkbaar toch niet zo filmgek als dat ik dacht.
7. Crouching Tiger, Hdden Dragon Op een studentikoze avond moesten ik en een vriend kiezen: of we gaan naar Traffic (Met Michael Douglas en Zeta Jones) of we gaan naar Crouching Tiger, Hidden Dragon. We besloten naar de laatste te gaan en na de film leek dat absoluut de juiste keus. Later kwam ik er achter dat Traffic ook zeker geen verkeerde keus was geweest en beide films staan dan ook nu in mijn DVD kast.
Een fantasie aktiefilm als Crouching Tiger had ik nog nooit gezien. De film was visueel spectaculair en ik wist niet dat er ook chinese tragedie bestond. Ik durf ook te beweren dat ik door Crouching Tiger ik meer anderstalige en art-house films ben gaan zien.
8. La Meglio Giuventu Deze film was origineel bedoeld als mini TV serie maar werd zo goed bevonden dat zij uitgebracht als film. Dit werd dus wel een film (in twee delen) van bij elkaar 6 uur. De film was een familiekroniek die de geschiedenis vertelde van twee broers in Italie van de jaren 60 tot nu, met als achtergrond de geschiedenis van Italie van de laatste 40 jaar. In die tijd (2004) hield ik wel van extremen en ging ik bijvoorbeeld naar Tantalus (11 uur lang griekse tragedie theater) en zag ik dus ook La Meglio in de bioscoop (beide delen achter elkaar).
Doordat er die tijd genomen wordt voor de karakters heb je echt het gevoel dat je deze mensen leert kennen en hij doet je beseffen dat we tegenwoordig veel te weinig tijd voor onszelf, elkaar, en het leven nemen.
Richard Sargent heeft een poster gemaakt met 180 film robots. Degene die de meeste robots herkent wint een gesigneerde kopie. Je kunt je antwoorden sturen naar richard@hopwellstudios.com.
Als ik een keer lang met de trein moet of zo ga ik er misschien wel een poging aan wagen, maar voorlopig ben ik druk bezig met de moviemeter.
Ik heb nu de moviemeter ontdekt. Moviemeter is een website waar je vooral heel makkelijk kan bijhouden welke films je gezien hebt. Je kunt een stem (met een vijf sterren systeem) uitbrengen op duizenden films. Je kunt ook je eigen reviews schrijven, commentaar geven en er zijn diverse fora. Het is een soort van Nederlandse versie van imdb zonder alle details over elke film.
Eerst was mijn doel om in de top 250 van gebruikers te komen die de meeste scores aan films hebben gegeven. De nummer 250 heeft op dit moment bijna 2100 films van een score voorzien.
Ik ben dus als een gek op alle films gaan stemmen die ik ooit gezien heb. In eerste instantie heb ik de toplijsten van elk jaar op moviemeter afgewerkt (om maar eens een klassiek brabants woord te gebruiken). Daarna ben ik gaan zoeken naar regiseurs (zoals Spielberg) en acteurs waar ik veel films van gezien heb (zoals in mijn jeugd Schwarzenneggen, Stalone en Tom Hanks) en heb ik natuurlijk ook mijn hele DVD kast ingevoerd. Daarna moest ik puur op mijn geheugen werken.
De regel is wel dat ik een film in zijn geheel gezien moet hebben, van begin tot eind, dat ik me natuurlijk dit nog moet kunnen herinneren en dat ik me ook nog herinner wat ik toen van de film vond.
In eerste instantie dacht ik dat ik die 2100 misschien wel ging redden maar al snel bracht ik de schatting van films die ik gezien had terug naar 1500 films en nu denk ik dat ik eerder rond de 1200 films uit ga komen. Ik zit op het moment van schrijven namelijk pas op 755 maar ben nu van plan om alle jaren (2001 tot nu) beschikbaar op boxofficenl.net.
Vandaag bespreek ik twee (of eigenlijk drie) films die erg zwaar op de maag lagen en je voor enige tijd niet meer los lieten.
5. Hotel Rwanda Ik heb flink getwijfeld tussen Hotel Rwanda en Der Untergang in deze lijst. Beide kwamen rond dezelfde tijd uit en waren erg bruut/shockerend. Der Untergang was ijzersterk door het mentale instorten van Hitler te koppelen aan het fysieke instorten (en de radeloosheid) van Berlijn dat (in hun gehersenspoelde ogen) de almachtige leider kwijt was.
Echter Hotel Rwanda maakte meer impact en hoort meer memorabel te zijn omdat de Rwandese geschiedenis veel recenter en nu alweer bijna vergeten was door de westerse wereld. Het bracht de wreedheid van wat zich daar had afgespeeld duidelijk in beeld en het gebrek aan daadkracht (of onmacht) van de westerse wereld.
6. Requierm for a Dream Ghandi, Shindler's List, American History X, en Hotel Rwanda zouden zeker verplichte kost moeten zijn voor elke middelbare scholier en op dat lijstje zou Requiem for a Dream ook niet mogen ontbreken. Daran Aranofsky (Black Swan) bracht de gevolgen van drugsgebruik ongeloofelijk hard en onconventioneel in beeld. Het harde zat hem in de jongeren die door hun drugs en poging tot dealen bijna het leven laten en het onconventionele zat hem er in door ook oma aan afslankspillen verslaafd te laten raken omdat ze zo graag in haar faviete spelletjes show wil meedoen en er goed uit wil zien. De boodschap was duidelijk Jongens en Meisjes, Omas en Opas, rijk of arm: Don't Do Drugs! Daarnaast is de psychotische muziek van Clint Mansel ook overgetelijk en wordt deze na 10 jaar nog regelmatig gebruikt in TV programma's en dergelijke.
Vandaag in mijn lijstje meest memorabele films twee broer paren: de gebroeders Nolan en de gebroeders Coen.
3. Memento Heath Ledger's optreden als The Joker in The Dark Knight en zijn persoonlijke geschiedenis zijn zeker memorabel. Maar om 1 of andere reden beschouw ik The Dark Knight toch nog niet als een memorabele film. Misschien moet hij nog een paar jaartjes rijpen en is hier de afsluiter van de trilogie The Dark Knight Rises voor nodig.
De grote doorbraak van de Nolan's: Christopher (als regiseur) en Jonathan (als schrijver) was echter wel uniek en memorabel. In 2000 kwam Memento uit. Memento vertelde het verhaal van een man met geheugenverlies die wraak wil voor de dood van zijn vrouw. Om de kijker hetzelfde gevoel te geven wordt het verhaal fragmentarisch in kleur en zwart wit verteld en loopt het verhaal achteruit (in kleur) en vooruit (in zwart wit). Hierin was Memento een unieke ervaring en zeker het meer malen kijken waard.
4. No Country for Old Men Bewust heb ik in mijn lijstje voor de jaren 90 de gebroeders Coen overgeslagen want Fargo en The Dude zijn zeker memorabel te noemen. Dit heb ik gedaan omdat ik hen hier aan bod wil laten komen. Na The Big Lebowski produceerde de Coen's een paar films die wat mij betreft wat minder sterk waren zoals O Brother Where are Thou? Intolerable Cruelty, en (na No Country) Burn After Reading.
No Country for Old Men was echter weer een ijzersterke film en wat mij betreft De Coen's beste werk (al is a Serious Man daarna ook heel erg knap als je er over na denkt). No Country zat sterk in elkaar met een spannend terwijl de film toch een soort rust uitstraalde en de filosofische overdenkingen van Tommie Lee Jones als oude politieman maakte de film compleet, en Javier Bardhem als stille huurmoordenaar met een compressor evenaart Hannibal Lector als 1 van de beste killers van het witte doek ooit (wellicht een idee voor nog eens een lijstje).
In rap tempo ga ik de komende week door met het bestpreken van de jaren 00 (2000 - 2009) want De Nacht 2011 nadert. In de jaren 00 consolideerde ik mijn filmsmaak omtrend de betere Hollywood film maar ook alternatieve films (niet het 1 of het ander). Deze lijst zal hier dan ook een goede weerspiegeling van vormen. Ik begin vandaag met de twee meest voor de hand lingende keuzes.
1. The Lord of the Rings Trilogie In 1999 kocht ik het boek en na de eerste 200 pagina's kon ik niet meer stoppen met het lezen. Het werd al snel mijn favoriete boek en bracht mij (sinds de middelbare school) weer aan het lezen. Toen ik van het ambiteuse project vernam om het boek (in drie delen, tegelijkertijd opgenomen) te verfilmen waren de verwachtingen dan ook gespannen. Het was het duurste filmproject ooit en New Line Cinema nam een grote gok om de vrij onbekende Peter Jackson de touwtjes volledig in handen te geven. Hij stelde echter (de studio) niet teleur en maakte een van de grootste kaskrakers ooit.
En, visueel zijn de films nog altijd prachtig geworden. De acteurs zijn goed tot uitstekend (met name Viggo Mortensen, en een aantal bijrollen zoals Boromir en Denethor) en niet te vergeten Gollum. Wat mij betreft heeft Peter Jackon echter ook een paar verkeerde keuzes gemaak, met name de keus van Jackson om in de The Two Towers Aragorn nog een extra uitstapje (van de afgrond) te laten maken en daarentegen de Dood van Sauroman weg te laten. De dood van Saruman heeft hij uiteindelijk toch weer toegevoegd aan de Extended Edition DVD's maar aan het begin van The Return of the King (het derde deel) waar deze climax niet echt op zijn plaats is. Nu maakt hij The Hobbit films waarvan ik hoop dat ze over 9 jaar ook in mijn lijstje staan van Meest Memorabele films van de jaren 10 en waarvoor Gollum hopelijk weer een MTV award krijgt.
And The Award Goes to ... Gollum
2. De Harry Potter Octologie In navolging van het succes van The Lord of the Rings(LoTR) kwam er een stroom van fantasieboek verfilmingen op gang. De meest ambitieuse hiervan (en LoTR overtreffend) was zeker Harry Potter. Deel 5 tot en met 7 waren nog niet eens geschreven toen men aan dit filmproject begon. Harry Potter werd echter een begrip en zijn populariteit (en de kwaliteit van de boeken en films) nam over de volgende tien jaar niet af.
In het begin was ik helemaal geen Potter volger. Ik vond het maar een kinderlijk aftreksel van LoTR. Echter, in de loop der jaren viel ik ook onder de toversreuk van Potter en las ik de boeken voordat de laatste films uitkwamen. Ik heb het al eerder gezegd maar de Potter films zijn ongeveer de enige boekverfilming waarbij de films en de boeken elkaar aanvullen (en versterken) en dat is werkelijk iets wonderbaarlijks en een compliment aan Rowling en de (verscheidene) filmmakers en klasse acteurs die de serie zoveel jaren trouw zijn gebleven.
Ook voor de jaren 90 had ik weer een lijst films die helaas niet de revu konden passeren maar die ik toch nog even wilde memoreren.
1. Braveheart Het geromatiseerde levensverhaal van William Wallace (want als je de geschiedenisboekes erop na slaat lees je toch een heel ander verhaal) maar wel episch, en prachtige schotse hooglanden. Dankzij deze film ben ik zelfs nog eens naar Schotland op vakantie geweest.
2. Speed Jan De Bond's debuut als regiseur (voorheen was hij cameraman) was zo simpel van opzet maar zo effectief als spannende aktiefilm. Alleen jammer dat het hoogtepunt van de film (het opblazen van de bus) 20 minuten voor het einde zit.
3. Natural Born Killers 1 van de weinige films die in Amerika een NC-17 (geschikt voor 18 jaar en ouder) beoordeling kreeg. NBK was Een gruwelijke film over twee seriemoordenaars (Wood Harrilson en Juliette Lewis) en een statement tegen de sensatiebeluste media (toen al).
4. Falling Down Iedereen heeft denk ik wel het gevoel dat Michael Douglas neerzette in deze film: Zak er maar allemaal in! Ik pik het niet meer! Gelukkig blijft het voor ieder normaal mens met een gezond verstand (behalve in Engeland) bij een fantasie.
5. Karakter Naar mijn mening de beste Nederlandse speelfilm ooit en een terechte winnaar van de oscar voor beste buitenlandse film in 1998.
6. Good Will Hunting Het debut van Mat Damon en Ben Affleck en een film om je als (technisch) student mee kon identificeren.
7. Trainspotting Wie kan nu doorgespoeld worden door het ranzigste toilet ooit vergeten?
8. Being John Malcovich Absurdisme van de gebroerders Kaufman, onvergetelijk.
9. The Fifth Element Luc Besson en de art/costuums van Jean Paul Gautier maake een unieke Science Fiction aktie/komedie die me in eerste instantie helemaal niet zo aanstond maar nu een geweldig stukje camp en cult in mijn filmherinneringen vormt.
10. Titanic Ik maak niet voor niets een lijst van memorable films en niet van beste films, en Titanic hoort daar eigenlijk ook in thuis. De film die jarenlang (tot Avatar) het meeste geld ooit opbracht en Kate en Leo tot een begrip maakte. Ik heb hem laatst nog eens gedeeltelijk teruggezien en hij blijft te zoet en te langdradig voor mij.
9. Schindler's List Ik sla Spielberg's Jurrasic Park dan wel over, maar zijn Schindler's List niet. De regiseur die vooral bekend stond om zijn aktiefilms (Jaws, Indiana Jones, E.T) maakte een drie uur durende holocaust film en nog wel in zwart-wit. Dat was een evenement.
Op aangeven van de leerlingen organiseerde het Peelland College dat alle groepen 5 en 6 naar de bioscoop gingen: in de piepkleine bioscoop van Venray. Ik en mijn vrienden zaten in de laatste bus, dat betekende dat we dus op de tweede rij zaten. Met kramp in mijn nek en mijn benen stapte ik dus uit de bioscoop. Maar dat was natuurlijk niets vergeleken bij wat de karakters in de film moesten doorstaan.
Na al die jaren is Schindler's List nog steeds een indrukwekkende film die zeker niet op het CV van een filmliefhebber mag ontbreken.
10 The Thin Red Line Eind jaren 90 kwam Spielberg weer met een WO II film, Saving Private Ryan. Deze haalde weer een berg publiciteit, omdat het weer Spielberg was, de bloederigheid, en vanwege de massale (deels computer gegenereerde) landing in Normandie. Toen ik hem zag in de bioscoop vond ik hem helaas een beetje tegenvallen. Deze film was uiteindelijk nogal doorsnee.
Echter in de schaduw van deze film speelde tegelijkertijd Terence Mallick's Thin Red Line. Mallick was (en is een regiseur) die maar eens in de tien jaar een film maakte. The Thin Red Line was, in tegenstelling tot vele WOII films, een film die zich afspeelde in de pacific (en had dus hier minder interesse). De film was veel ingetogener maar tegelijkertijd ook veel heftiger. Met een voice-over wordt namelijk de psychologie van de soldaat in beeld gebracht, wat denkt hij en voelt hij tijdens de strijd (en het lange wachten daarvoor). Wat betreft impact evenaarde deze film voor mij zeker Shindler's List en dat is interessant aangezien de twee films zo totaal verschillend zijn. Ook interessant aan de Thin Red Line was zijn sterrencast naast James Caviezel, allemaal in uitzonderlijk bescheiden rollen zoals: Geoge Clooney, Nick Nolte, John Cusack, Adrian Brody, Sean Penn, en John Travolta.
En als je nog eens indruk wilt maken op je feestje (of als het vorige weetje nog niet indruk genoeg maakte) dan moet je maar eens het verhaal vertellen van de echte Shrek: Maurice Tillet. Maurice Tillet werd geboren in 1903 in Frankrijk was een uiterst inteligente fransman (hij sprak 14 talen). In de jaren 20 kreeg hij een groeistoornis. Hij vertrok daarna naar Amerika en werd professioneel worstelaar en kreeg als bijnaar de "Freak Ogre from the Ring". De gelijkenis is onmiskenbaar. Hij overleedt in 1954 op 51 jarige leeftijd aan een hartfalen.
Als je indruk wilt maken op je volgende verjaardagsfeestje met je filmkennis moet je de andere gasten eens het volgende vragen: Weet jij welke acteur het meeste geld opbracht voor de films waarin hij speelde? De gasten zullen antwoorden: uhh, Brad Pitt? George Clooney? Tom Hanks? Leonardo di Caprio?
Ze zullen allemaal ongelijk hebben want het juiste antwoord is: Frank Welker. Wie? Frank Welker. Frank Welker heeft in 96 films gespeeld, maar had verre weg van de hoofdrol, Frank Welker is namelijk goed in het nabootsen van geluiden en hij deed bijvoorbeeld de geluiden van het aapje op de nek van Harrison Ford in Raiders of the lost arc.
TheNumbers.com heeft een lijst waarin ze de opbrengsten van alle films waarin een acteur ooit gespeeld heeft hebben opgeteld (in Amerika en niet lettend op inflatie) en Frank Welker staat bovenaan in deze lijst met meer dan 6 miljard dollar. Samuel Jackson staat tweede en Tom Hanks staat derde. John Ratzenberger staat vierde. Hij deed heel veel stemmenwerk voor de pixarfilms net als de eerste vrouw op de lijst. Mickie Mcgowan.
Als je het gemiddelde per film bekijkt wint Welker echter niet maar winnen de acteurs die in alle Harry Potterfilms gespeeld hebben, en in geen enkele andere film zoals: Oliver en James Phelps (George en Fred Weasley) Bonnie Wright (Ginny Weasley) Mathew Lewis (Nevill Longbottom). De grootste bekende verdiener naar gemiddelde, niet kijkend naar acteurs die (bijna) alleen in de Potter films gespeeld hebben is Orlando Bloom (o.a door de Lord of the Rings trilogie en de Pirates of the Caribean Trilogie).
Het ging goed met Amerika eind jaren 90. De internet bubbel was nog niet gebarsten (dat kwam pas in 2000) en de economie was booming. Er was ook geen oorlog om van te spreken (tussen de twee Irak oorlogen in). Echter, als het goed gaat ontstaan er weer andere problemen en dat niet alles koek en ei was kwam weer tot uiting in films als Wag the Dog (een sneer naar de Lewinski Affaire), The Ice Storm, en specifiek twee overweldigende films over de Amerikaanse samenleving van die tijd.
7. American Beauty
Een film over een man van ongeveer 50 die het alledaagse leven beu is en fantaseert over de klasgenote van zijn (alto) dochter. Hoe kan dat nu een boeiende film opleveren? Dat het kan bewees American Beauty dankzij Kevin Spacey en Annete Benning als zijn vrouw in het bijzonder. Spacey zet zijn rol neer vol zelfspot en pakt je in zijn optreden. En dankzij deze film leerde ik ook andere (meesterlijke) films kennen met hem: specifiek de thriller The Usual Suspects en de zwarte crime film L.A. Confidential. American Beauty is tevens het toonbeeld van het verwende, middenklasse leven (eind) jaren 90 (in Amerika).
8. American History X De andere American film in die tijd, over een heel ander soort Amerikaans gezin was History X, met Edward Norton en Edward Furlong. Het was een ruwe film met een wel heel duidelijke boodschap. Dat is misschien een beetje het minpuntje van deze film, namelijk dat hij wel heel duidelijk is. Desalnietemin blijft hij aangrijpend en liet hij mij voor een aardige tijd niet meer los. Via deze film leede ik Edward Norton kennen en Furlong was goed doorgegroeid als acteur (sinds Terminator 2). Ik snap nog steeds niet waarom we daarna niet veel meer van hem gezien hebben.
De laatste tijd seipelden er regelmatig nieuwtjes rond The Dark Knight Rises het internet op. Stuk voor stuk waren ze wellicht niet de moeite waard om te plaatsen maar ik vond het nu toch wel tijd voor een update met de verzameling van deze nieuwtjes.
Allereerst (en het belangrijkst) was natuurlijk het uitkomen van de teaser trailer.
Een teaser moet niet te veel (of eigenlijk niets) van de uiteindelijke film prijsgeven en toch interesse opwekken. Vanuit dat laatste oogpunt viel deze teaser een beetje tegen. Dat komt wat mij betreft door het deels gebruiken van beelden uit de eerdere films en deels omdat de verwachtingen wel heel hooggespannen zijn na The Dark Knight. Een derde film uit een trilogie moet een climax zijn en wat mij betreft had The Dark Knight die kunnen zijn (en wellicht uiteindelijk wel moeten zijn). We wachten geduldig af wat volgt.
Er zijn ook een paar foto's vrijgegeven van de nieuwe (hoofd) personages. De foto van Bane (Tom Hardy) (die je ook al even in de teaser kon zien) was al een paar weken geleden vrijgegeven en te zien in de trailer, maar de foto van Cat Woman (Anne Hattheway) is van afgelopen weekend.
Juist het goede voor mij aan Batman Begins was dat ik de schurken (Ra's Al Ghul en Scarecrow) helemaal nog niet kende. The Dark Knight had met the Joker natuurlijk de topschurk maar van te voren wist je al dat kon werken omdat Jack Nickolson hem zo goed had neergezet in Tim Burton's Batman (1989). Al moet ik zeggen dat in eerste instantie Heath Ledger voor mij ook een rare keuze leek voor The Joker. Cat woman en Bane scheppen voor mij wederom minder hoge verwachtingen omdat het schier onmogelijk zal zijn om Heath Ledger te overtreffen en omdat deze twee karakters al in de eerdere Batman vervolgen (op een vrij slechte manier gebruikt zijn) gebruikt zijn.
Vlak voor de teaser trailer is ook de eerste teaser poster verschenen.
In eerste instantie leek het voor mij alsof ik van de afbrokkelende gebouwen naar beneden keek in een licht (omdat mijn brein dat verwachtte) maar toen las ik dat je in deze poster naar boven keek, naar de lucht. Ook hierdoor werden mijn verwachtingen weer enigszins getemperd omdat een teaser poster in een oogwenk duidelijk zou moeten zijn en je grijpen, in plaats van verwarren. Je moet er als het ware met je auto voorbij kunnen rijden en denken 'Woaw!' in plaats van 'heh?'
Al met al brokkelen mijn verwachtingen voor The Dark Knight Rises langzaam af, en misschien is dat maar goed ook. Het is veel fijner als een film boven je verwachtingen uitstijgt in plaats van tegenvalt.
5. Kenneth Branagh's Hamlet Een andere fixatie (naast Tarantino en crime) in die tijd was William Shakespeare. Is het omdat het werk van hem zo groots is, zo oud is, zo meeslepend is (vooral de koningsdrama's) of zo'n uitdaging om te doorgronden, of is het dat klassieke maar lyrische taalgebruik? Het probleem met een Shakespeare theaterstuk of film is dat ze altijd ingekort worden en/of hedendaags gemaakt worden (bijvoorbeeld Baz Luhrman's Romeo en Juliet). Dat komt omdat een stuk van shakespeare doorsnee vier uur duurt terwijl wij daar heden ten dagen geen tijd meer voor nemen. Maar het geeft wel het gevoel, net als bij een boekverfilming, dat er stukken missen en dat de vertelling niet vloeiend loopt. Zo niet bij Kenneth Branagh's integrale versie van Hamlet: meer dan vier uur lang met authentiek taalgebruik, hemzelf in de hoofdrol, Kate Winslett als Ophelia en o.a. Robin Willams en Billy Christal in bijrollen. De passage "To Be or not To Be" is klassiek maar blijft onsterfelijk.
Een heel andere soort Shakespeare verfilming maar ook een favoriete film van mij was Shakespeare in Love. Een rom-com, maar beladen met intelligente Shakespeare verwijzingen en grapjes.
Van dezeflde schrijver kwam ook (al eerder) het onbekende Rosencrantz en Guildenstern are Dead met Gary Oldman en Tim Roth, een onbekende maar briljante absurdistische surrealistische shakespeare interpretatie over de twee gelijknamige karakters uit Hamlet die geen flauw idee hebben dat zij in een 'stuk' zitten. Deze film is zeker een aanrdertje voor de cinefiel en Shakespeare liefhebber.
6. Mars Attacks Tim Burton had al naam gemaakt met Batman eind jaren 80 maar ik kon hem toen (ten tijde van Batman) nog niet echt waarderen. Dat mijn filmsmaak echter veranderde werd wel duidelijk door Burton's Mars Attacks. Mars Attacks kwam tegelijkertijd uit met Independance Day en dat kon geen toeval zijn: Mars Attacks ging namelijk ook over en ging over een invasie van Mars Mannetjes die de aarde wilden vernietigen en de amerikaanse president die dat tegen moet gaan. ID was de popcorn film en Mars Attacks was (meteen) de persiflage op die film. Mars Attacks was bizar, zeker niet mainstream. De film was uiterust met een sterrenkast: Jack Nickolson (als president), Pierce Brosnam (toen ook Bond), Sarah Jessica Perker (toen nog niet bekend van ...), Michael J. Fox, Glen Close, Annette Benning, Danny Devito, Tom Jones, Natalie Portman, Jack Black (toen nog niet bekend),Christina Applegate (toen Married with Children) die allemaal (met uitzondering van Tom Jones) het lootje leggen. Het is onmogelijk om de bizarheid van deze film te beschrijven maar ze ging ging tegen mainstream, hollywood en Amerika en dat was geweldig. Na deze film waardeerde ik ook meteen Burton's Batman, en bewonderde ik ook zijn meesterlijke Ed Scissorhands, Ed Wood, Cry Baby (allen met zijn huisacteur Johnny Depp) en (niet te vergeten) The Nightmare Before Christmas.
De jaren 90 waren de middelbare schooltijd en de universiteitsjaren. Dit betekende voor mijn smaak een evolutie van de mainstream films naar de betere/art-house films.
3. 12 Monkeys
Zo midden jaren 90 begon ik een gevoel te krijgen voor wat een betere film was. Lezen en trailers over films als Se7en, Leon en dus 12 Monkeys wekten mijn interesse terwijl films als The Rock, Golden Eye, en Waterworld mij steeds minder aanspraken. 12 Monkey's is een ultieme inteligente science-fiction thriller van Terry Gilliam met een briljante Brad Pitt (toen nog minder beroemd) en een altijd degelijke Bruce Willis. Dat deze film onovertroffen blijft is wel weer te zien aan het vergelijkbare (maar toch beduidend mindere) Source Code van dit jaar.
4. Pulp Fiction (Tarantino en Crime)
Pulp Fiction is voor mijn filmsmaakevolutie de missing link van mainstream naar independant/art-house films. Pulp fiction was een alternatieve film maar toch met hollywood roots/namen (zoals wederom Bruce Willis). In deze groep films moet ik ook zeker Reservoir Dogs even eerbaar vernoemen, en From Dusk Till Dawn (een samenwerking met zijn vriend Robert Rodriguez) en daardoor Rodriguez's Desperado (en El Mariachi), en True Romance (van Tony Scott maar geschreven door Tarantino) maar Pulp Fiction is 'de bom'. En als student helemaal geweldig was natuurlijk de openingsmonoloog over Amsterdam, wiet, en friet.
Van Pulp Fiction was het daarna voor mij een kleine stap naar de mafiafilm en Scorcese's Goodfellas in het bijzonder. Goodfellas heeft meerdere links met Pulp Fiction, niet alleen het verhaal maar ook vooral een geweldige soundtrack die je door de ruwweg 50 jaar die de film bestrijkt meesleept. Van goodfellas was het daarna weer een kleine stap naar Robert de Niro en Al Pacino en ik keek (en hield van) Heat, Casino, Carlito's Way, en Once upon a Time in New York. Echter wat betreft de twee klassekste mafiafilms: The godfather trilogie en Scarface:de Godfather Trilogie heb ik wel gezien (een must) maar ik was er niet ondersteboven van maar Scarface interesseerde mij maar matig en heb ik niet eens afgekeken.
Iron Man (2008) was een aardige maar doorsnee Marvell superheldenfilm die het voor mij net niet had maar ik wist nooit waarom niet ... tot nu.
Iron Man 2 borduurt verder op Ironman (Robert Downey Jr.) en geeft net zoals elk tweede deel van een superheldenfilm (zoals Spider-man, X-men, etc.) persoonlijke problemen aan zijn superheld. Bij Ironman is dat het feit dat zijn energievoorziening lichamelijke problemen verzoorzaakt en dat hij een beetje aan de drank raakt. Ondertussen is er natuurlijk een bad-guy, Mickey Rourke als 'Wiplash' die om (in deze film wel heel vage reden) Ironman ten onder wil zien gaan.
Robert Downey springt er (wederom) uit als Tony Stark/Ironman. Zijn performance (in deze nog meer dan de eerste) is een genot om naar te kijken). Echter, het probleem in deze (en wat ik me nu ook realiseer bij de eerste film) is het gebrek aan een geweldige schurk die het leven van de held ongeloofelijk zuur maakt. De eerste film had Jeff Bridges (ook geen kleine jongen), en nu Rourke, echter in tegenstelling tot bijvoorbeeld Willem Dafoe en Alfred Molina in respectievelijk Spider-man en Spider-man 2 worden ze veel te weinig gebruikt. In Iron Man 2 heeft Rourke heeft een gevecht met Ironman aan het begin van de film om vervolgens achter een computerscherm te verdwijnen tot het einde. Een echte schruk komt bijna om de tien minuten wel terug (zoals de Joker in The Dark Knight).
Bovendien iets wat me tegen begon te staan in deze film was dat elk karakter wel zijn one-liners en overdrevenheden moest hebben. Dat wordt allemaal een beetje teveel. In het bijzonder stond Sam Rockwell mij tegen als de baas van het concurerende bedrijf van Stark Industries. Maar daarna las ik tot mijn verbazing dat hij juist geroemd in de recencies als de enige acteur die een beetje lol had met zijn karakter (en er dus iets van maakte).
Iron man 2 heeft het dus net als zijn voorganger net niet, en is daarom een vergetelijke film geworden.
Na mijn top 10 Meest Memorabele Films van de Jaren 80 was ik er nooit meer aan toegekomen om de jaren 90 en de jaren 00 te bespreken. Omdat het thema van De Nacht van Het Witte Doek dit jaar Retro is, heb ik een mooi excuus om deze maand af te tellen naar het festival met deze top tiens. Dit zal ik niet zoals vorig jaar doen met elke dag een artikel maar ik deze 10 artikelen over de hele maand verspreiden.
De jaren 90 waren voor mij tijdens mijn levensduur het tijdperk van de beste films. Mijn voorselectie voor mijn top 10 was dan ook behoorlijk lang. Omdat de beleving tussen toen en nu vervaagt zal ik die beleving niet meer beschrijven zoals ik dat deed voor de jaren 80.
1. Terminator 2 De eerste keus die ik moet maken is tussen Terminator 2 en Jurrassic Parc. Jurassic Parc betekende de doorbraak van CGI (computer animatie) karakters (ook al had Terminator 2 dat ook met de C-1000) en de dino's in deze film zijn nog steeds fantastisch. Echter Terminator 2 markeert het onstaan van de intelligente aktiefilm en het begin van het einde van de typisch jaren 80 aktiefilms (met Schwartenegger, Stallone, en Dolph Lundgren). Terminator 2 had een complex maar boeiend plot en was tegelijkertijd spectaculair en de invloed van deze film zie je bijvoorbeeld nog steeds terug in Christopher Nolan's Batman films. Ik heb deze film tientallen malen gezien maar hij bleef altijd cool. Bovendien Terminator 2 wint het alleen al op de onweerstaanbare en onvergetelijke begin tune en Guns 'n' Roses met You Could be mine.
Silence of the Lambs Zeker een icoon van de jaren 90 was Anthony Hopkins in zijn rol als Hannibal Lector. Alleen om die reden al hoort Silence in dit rijtje thuis. Het psycholigische spel met Jody Foster en de letterlijke dead-line om het vermiste meisje te vinden levert een uitzonderlijk spannende thriller op en zorgde voor het ontstaan van de moderne politie thriller. De formule is vaak herhaalt (ook met Anthony Hopkins als Hannibal) maar nooit overtroffen.
Het was weer een biutiful Witte Doek weekend. Het was wel redelijk frisjes 'savonds maar het was droog en windstil, en vooral op zaterdag en zondag was het festival goed bezocht. Aangezien ik deze film nog niet gezien had nestelde ik mij zaterdag avond in de prachtige tuin van museum De Wieger, dat nog steeds helaas door de bezuinigingen moet sluiten. Hopelijk kan deze locatie wel voor het festival behouden blijven.
