Een andere fixatie (naast Tarantino en crime) in die tijd was William Shakespeare. Is het omdat het werk van hem zo groots is, zo oud is, zo meeslepend is (vooral de koningsdrama's) of zo'n uitdaging om te doorgronden, of is het dat klassieke maar lyrische taalgebruik? Het probleem met een Shakespeare theaterstuk of film is dat ze altijd ingekort worden en/of hedendaags gemaakt worden (bijvoorbeeld Baz Luhrman's Romeo en Juliet). Dat komt omdat een stuk van shakespeare doorsnee vier uur duurt terwijl wij daar heden ten dagen geen tijd meer voor nemen. Maar het geeft wel het gevoel, net als bij een boekverfilming, dat er stukken missen en dat de vertelling niet vloeiend loopt. Zo niet bij Kenneth Branagh's integrale versie van Hamlet: meer dan vier uur lang met authentiek taalgebruik, hemzelf in de hoofdrol, Kate Winslett als Ophelia en o.a. Robin Willams en Billy Christal in bijrollen. De passage "To Be or not To Be" is klassiek maar blijft onsterfelijk.
Een heel andere soort Shakespeare verfilming maar ook een favoriete film van mij was Shakespeare in Love. Een rom-com, maar beladen met intelligente Shakespeare verwijzingen en grapjes.
Van dezeflde schrijver kwam ook (al eerder) het onbekende Rosencrantz en Guildenstern are Dead met Gary Oldman en Tim Roth, een onbekende maar briljante absurdistische surrealistische shakespeare interpretatie over de twee gelijknamige karakters uit Hamlet die geen flauw idee hebben dat zij in een 'stuk' zitten. Deze film is zeker een aanrdertje voor de cinefiel en Shakespeare liefhebber.
6. Mars Attacks
Tim Burton had al naam gemaakt met Batman eind jaren 80 maar ik kon hem toen (ten tijde van Batman) nog niet echt waarderen. Dat mijn filmsmaak echter veranderde werd wel duidelijk door Burton's Mars Attacks. Mars Attacks kwam tegelijkertijd uit met Independance Day en dat kon geen toeval zijn: Mars Attacks ging namelijk ook over en ging over een invasie van Mars Mannetjes die de aarde wilden vernietigen en de amerikaanse president die dat tegen moet gaan. ID was de popcorn film en Mars Attacks was (meteen) de persiflage op die film. Mars Attacks was bizar, zeker niet mainstream. De film was uiterust met een sterrenkast: Jack Nickolson (als president), Pierce Brosnam (toen ook Bond), Sarah Jessica Perker (toen nog niet bekend van ...), Michael J. Fox, Glen Close, Annette Benning, Danny Devito, Tom Jones, Natalie Portman, Jack Black (toen nog niet bekend),Christina Applegate (toen Married with Children) die allemaal (met uitzondering van Tom Jones) het lootje leggen. Het is onmogelijk om de bizarheid van deze film te beschrijven maar ze ging ging tegen mainstream, hollywood en Amerika en dat was geweldig. Na deze film waardeerde ik ook meteen Burton's Batman, en bewonderde ik ook zijn meesterlijke Ed Scissorhands, Ed Wood, Cry Baby (allen met zijn huisacteur Johnny Depp) en (niet te vergeten) The Nightmare Before Christmas.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten