Herzien: De Indiana Jones trilogie

Na Back to the Future was Indiana Jones aan de beurt. Nog zo’n trilogie die ik in mijn tienerjaren grijs gekeken heb door herhalingen op TV en VHS banden (opgenomen van TV). In mijn herinnering was eigenlijk in eerste instantie was Raiders of the Lost Arc de beste film maar door het herhaaldelijk al traag geworden (het filmtempo in de jaren 80 lag een stuk lager). Temple of Doom was anders dan de andere twee films maar dat kon ik juist wel waarderen, en The Last Crusade was leuk, mede door de interactie tussen Sean Connery en Harisson Ford, de humor, en het plot dat meer een speurtocht was dan Raiders.

Wat nu het terugkijken van deze drie films leuk maakt is dat je hierin duidelijk de evolutie van de ‘blockbuster’ terug ziet. Raiders (1981) was traag en serieuzer van toon, en Crusade lijkt een echter crowdpleaser. Ik was bang dat ik deze films nu, met het tempo en de stand van de special effectsvan de hedendaagse blockbuster in mijn achterhoofd (gewend) niet meer echt kon hebben, maar dat viel gelukkig mee. Ook kon ik me bepaalde stukken van met name The Crusade al niet meer zo goed herinneren dus dat was ook aardig. Ik las bovendien laatst ergens dat Indiana Jones niet gebasseerd is op een avonturenfilm of held maar dat het de intentie van Lucas en Spielberg was om James Bond achtige films te maken met een archeoloog. Met dat oog naar deze films kijkend zie je duidelijk de parallellen.

Birdman (2015)

Toen deze film zoveel belangstelling had in het oscar seizoen twijfelde ik of ik hem zou kijken of niet. De trailer sprak mij niet zo erg aan en ik was niet echt in de stem voor een acteursfilm. Nu, bij het afgelopen wittedoek film festival heb ik dan toch maar de stoute schoenen aangetrokken.

Birdman vertelt het verhaal van een beroemd superheldenacteur die genoeg heeft van het superheld spelen en hij wil in plaats daar van zijn eer redden met een theaterstuk op broadway. Hij zit behoorlijk aan de grond en hoort stemmen in zijn hoofd.

Eerst maar even de leuke kanten van deze film. Ten eerste de knipoog natuurlijk naar en met Michael Keaton die 25 jaar geleden Batman speelde in de eerste Batman films (met Jack Nickolson als The Joker). Hij (Keaton) paste na twee films voor de rol en het is na de jaren 90 behoorlijk stil rond hem geworden. Daar houdt de vergelijking dan weer ook op. Ten tweede is het interessant waarop deze film gemaakt is: namelijk een camera die de acteurs volgt en een film die zich in zijn geheel in en rondom het theater afspeelt. Ten derde is het vooral een acteursfilm, een psychologische studies naar het denken van acteurs, recencenten, en de midlife crisis.

De minder leuke kant van deze film is (voor sommigen) dat je hier van moet houden of niet.

Wat mij betreft was dit een film waarbij ik mij zeker niet verveelde. Het was interessant om hem eens te zien. Het is echter niet een film die me lang zal beklijven.

Back to the Future (tijd om oude films eens opnieuw bekijken)

Er kwam dit jaar een nieuwe mad max, terminator, jurrasic park, en zelfs vacation uit. En in december komt nog de nieuwe star-wars. Dat vraagt erom om de oude delen opnieuw te gaan bekijken. Hierdoor was ik  namelijk erg benieuwd geworden hoe het is om dit soort nostalgische klassiekers opnieuw te zien. Zijn ze nu uit de tijd, traag, hoe kijk ik nu tegen de special effects aan, of mijn jeugd iconen? Kijkt een film uit de jaren tachtig nu zoals een western uit de jaren 60, dertig jaar geleden?

Maar waar te beginnen?

15 oktober 2015 is een speciale dag, het is namelijk de dag dat om zes uur ’s ochtends Marty Mcfly arriveert vanuit 1985 in Back to the Future II. Dit leek me een goed excuus om de Back to the future films te gaan herbezien. Back tot he Future was 1 van mijn favoriete films vroeger door alle kruisverbonden, de humor en ook nog spanning en aktie. Deze film heb ik talloze malen gezien. Back tot he future II was vroeger echt een tegenvaller. Ik vond hem te  druk, het plot was te dik omdat het zich in drie tijdperioden afspeelde. Back to Future III, die door veel mensen een tegenvaller gevonden werd, was voor mij weer beter dan II. Precies omdat het verhaal zich op 1 plek afspeelde en er daardoor meer tijd was om een compleet verhaal te vertellen. Het was een waardige afsluiter en ook deze film heb ik herhaaldelijk gekeken vroeger.

En hoe kijk ik nu naar ze?

Back to he Future staat zo in mijn geheugen gegrift ‘grijs gedraaid’ dat ie weinig verrassingen kan bieden. Het was nog steeds wel nostalgisch, ik kon nog steeds wel genieten van Michael J. Fox (Marty) en Christopher Loyd (Doc). Wat me wel opviel is de hyperactiviteit van de film, dit voelde ongemakkelijker ‘onechter’ dan vroeger. Back tot the Future II echter viel dan weer mee. Dit doordat zich de nu opvallende hyperactiviteit van het eerste deel zich daarin doortrekt en ik nu de over the top slapstick humor van II beter kon waarderen. Nog steeds vind ik wel dat deel II zich beter in zijn geheel in de toekomst had kunnen afspelen. Het is alsof de makers 2 goede ideeen hadden: een film die zich in de toekomst afspeelt en een film die zich afspeelt tijdens de gebeurtenissen van deel 1 en dat ze niet konden kiezen wat te doen. Deel III is nog steeds bescheidener van opzet, en heeft een ander karakter, wat ik nog steeds kan waarderen en hem nog steeds, na de eerste twee delen, aangenaam maakt om te bekijken.

Met BTTF is de toon gezet. De volgende trilogie die op mijn verlanglijstje heeft een meer zijdelingse lijn naar dit jaar: als Harrison Ford weer Han Solo speelt en IS cultureel erfgoed uit de oudheid vernietigd wordt het ook weer tijd voor …

Indiana Jones.