Toen deze film zoveel belangstelling had in het oscar seizoen
twijfelde ik of ik hem zou kijken of niet. De trailer sprak mij niet zo erg aan
en ik was niet echt in de stem voor een acteursfilm. Nu, bij het afgelopen
wittedoek film festival heb ik dan toch maar de stoute schoenen aangetrokken.
Birdman vertelt het verhaal van een beroemd
superheldenacteur die genoeg heeft van het superheld spelen en hij wil in plaats
daar van zijn eer redden met een theaterstuk op broadway. Hij zit behoorlijk
aan de grond en hoort stemmen in zijn hoofd.
Eerst maar even de leuke kanten van deze film. Ten eerste de
knipoog natuurlijk naar en met Michael Keaton die 25 jaar geleden Batman
speelde in de eerste Batman films (met Jack Nickolson als The Joker). Hij
(Keaton) paste na twee films voor de rol en het is na de jaren 90 behoorlijk
stil rond hem geworden. Daar houdt de vergelijking dan weer ook op. Ten tweede
is het interessant waarop deze film gemaakt is: namelijk een camera die de
acteurs volgt en een film die zich in zijn geheel in en rondom het theater
afspeelt. Ten derde is het vooral een acteursfilm, een psychologische studies
naar het denken van acteurs, recencenten, en de midlife crisis.
De minder leuke kant van deze film is (voor sommigen) dat je
hier van moet houden of niet.
Wat mij betreft was dit een film waarbij ik mij zeker niet
verveelde. Het was interessant om hem eens te zien. Het is echter niet een film
die me lang zal beklijven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten