Er kwam dit jaar een nieuwe mad max, terminator, jurrasic
park, en zelfs vacation uit. En in december komt nog de nieuwe star-wars. Dat
vraagt erom om de oude delen opnieuw te gaan bekijken. Hierdoor was ik namelijk erg benieuwd geworden hoe het is om
dit soort nostalgische klassiekers opnieuw te zien. Zijn ze nu uit de tijd,
traag, hoe kijk ik nu tegen de special effects aan, of mijn jeugd iconen? Kijkt
een film uit de jaren tachtig nu zoals een western uit de jaren 60, dertig jaar
geleden?
Maar waar te beginnen?
15 oktober 2015 is een speciale dag, het is namelijk de dag
dat om zes uur ’s ochtends Marty Mcfly arriveert vanuit 1985 in Back to the
Future II. Dit leek me een goed excuus om de Back to the future films te gaan
herbezien. Back tot he Future was 1 van mijn favoriete films vroeger door alle
kruisverbonden, de humor en ook nog spanning en aktie. Deze film heb ik talloze
malen gezien. Back tot he future II was vroeger echt een tegenvaller. Ik vond
hem te druk, het plot was te dik omdat
het zich in drie tijdperioden afspeelde. Back to Future III, die door veel
mensen een tegenvaller gevonden werd, was voor mij weer beter dan II. Precies omdat
het verhaal zich op 1 plek afspeelde en er daardoor meer tijd was om een
compleet verhaal te vertellen. Het was een waardige afsluiter en ook deze film
heb ik herhaaldelijk gekeken vroeger.
En hoe kijk ik nu naar ze?
Back to he Future staat zo in mijn geheugen gegrift ‘grijs
gedraaid’ dat ie weinig verrassingen kan bieden. Het was nog steeds wel
nostalgisch, ik kon nog steeds wel genieten van Michael J. Fox (Marty) en
Christopher Loyd (Doc). Wat me wel opviel is de hyperactiviteit van de film,
dit voelde ongemakkelijker ‘onechter’ dan vroeger. Back tot the Future II
echter viel dan weer mee. Dit doordat zich de nu opvallende hyperactiviteit van
het eerste deel zich daarin doortrekt en ik nu de over the top slapstick humor
van II beter kon waarderen. Nog steeds vind ik wel dat deel II zich beter in
zijn geheel in de toekomst had kunnen afspelen. Het is alsof de makers 2 goede
ideeen hadden: een film die zich in de toekomst afspeelt en een film die zich
afspeelt tijdens de gebeurtenissen van deel 1 en dat ze niet konden kiezen wat
te doen. Deel III is nog steeds bescheidener van opzet, en heeft een ander
karakter, wat ik nog steeds kan waarderen en hem nog steeds, na de eerste twee
delen, aangenaam maakt om te bekijken.
Met BTTF is de toon gezet. De volgende trilogie die op mijn
verlanglijstje heeft een meer zijdelingse lijn naar dit jaar: als Harrison Ford
weer Han Solo speelt en IS cultureel erfgoed uit de oudheid vernietigd wordt
het ook weer tijd voor …
Indiana Jones.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten