The Master (2013)

Over de acteerprestaties van Jaquim Phoenix, Philip Seymour Hofman en Amy Adams valt niets te zeggen maar wat mij betreft is de film wel oorverdovend saai. De eerste twintig minuten kijk je naar een vervelende man. Wanneer Lancaster Dodd (Hofman) tevoorschijn komt, wordt het wat aangenamer, maar uiteindelijk kabbelt de film alleen maar een beetje naar zijn einde zonder dat er echt spanning in komt. Na de hoge verwachtingen die ik over deze film had ben ik toch wel teleurgesteld.

Cloud Atlas (2012)

De recencies voor deze film waren of positief: 'een complex, uniek, meesterwerk', of juist heel negatief 'een grote verkleedpartij'. Ik zit hier een beetje tussenin. Ik vind het zeker geen meesterwerk, en ik ben het met sommige recencenten eens dat de prosthetica erg afleidend is. De acteurs (zoals Hugh Grant Hale Berry, Tom Hanks, en Hogo Weaving) zijn in deze film toch op zijn best (en geloofwaardigst) als ze op zijn natuurlijkst zijn. De enige uitzondering is Hugo Weaving als Ol' Georgie, een rol die Johnny Depp niet beter had kunnen doen.

Helaas (of niet) heb ik het boek waar deze film op gebaseerd is eerst gelezen en met deze recencie wil ik toch ook de verschillen tussen de twee benadrukken, die er duidelijk zijn. Ten eerste, de film legt een grote nadruk op reincarnatie en dat we elkaar in opvolgend telkens tegen komen (en dezelfde fouten maken waarvan we dienen te leren). Dit punt komt in het boek ook wel een beetje naar voren maar de link in het boek tussen de verhalen is veel meer 'de opkomst en ondergang van het consumptiemaatschappij'. Ten tweede is het boek anders opgebouwd. In het boek worden de verhalen eerst een helft chronologisch verteld, en dan de tweede helft omgekeerd chronologisch terug (van toekomst naar verleden). In de film zijn de verhalen veel meer vermengd. Dit bouwt de spanning sterker op maar zes climaxen (van elk verhaal) aan het einde is wel een beetje veel.

Dan de verhalen individueel. Het eerste verhaal, over een notaris die ziek is op zijn reis naar huis, per boot in de 19de eeuw, is redelijk het zelfde, al is het wel wat ingekort. Het tweede verhaal, over een jonge komponist in de twintigste eeuw is duidelijk wat aangepast. Zo heeft hij (stereotyp en een klein minpuntje) een homosexuele relatie in de film (niet in het boek) en de dochter van de oude componist waar hij inwoont (en verliefd op wordt in het boek) is verdwenen. Het derde verhaal, het Luisa Rey mysterie, is ook wat aangepast, en de finale is in plaats van een mysterie een geweldadige komedie geworden, wat niet erg past. The ghastly ordeal of Timothy Cavendish was het zwakste (onzinnigste) verhaal in het boek en dat is het hier ook. Het is redelijk hetzelfde gebleven in de film en een slapstick comedie meets One Flew Over The Coocoo's Nest. Het Somni (toekomst) verhaal is rigoreus verandert en standaard science fiction/aktie stuk geworden in plaats van (toch) politieke thriller/maatschappij commentaar in het boek. Dit is duidelijk een inbreng van the Wackowski's (The Matrix) en uit de toon. Ten slotte het post apocalyptische verhaal is weer redelijk in stand gehouden, al is het end meer happy en positief dan ik mij herinnerde. De verhalen in de film komen uiteindelijk ongebalanceerd over. Het is een erge mix van genres wat het geheel voor mij niet ten goede komt.

Cloud Atlas is zeker een film geworden die je moet liggen of niet, en uiteindelijk ligt ie mij toch niet.

Life of Pi (2012)

Na de eerste engelstalige Ang Lee (sense and sensibiilty) heb ik nu ook de laatste gezien. Life of Pi is een erg mooie en hartverwarmende film. Ze deed me wel een beetje denken aan Slumdog Millionaire. Niet alleen omdat het over een indiase jongen ging die een groot tegenslag overwint maar ook wat betreft toon. Dit is zeker een film om in je DVD collectie te hebben en zo nu en dan nog eens te kijken.

Sense & Sensibility (1995)

Ik ben een fan van bijna al het werk van Ang Lee, maar zijn eerste Engelstalige film had ik nog nooit gezien, tot nu. Een kostuumdrama dat alleraardigst is voor mannen (die van film houden) getuigt van een hele prestatie.

Headhunters (2012)

Een beetje rare Noorse aktie/thriller, die als maar bizarder wordt en dan ineens rechtgebreid wordt. Niet mijn smaak.

Looper (2012)

Volgens de recensies was dit een alleraardigste tijd-reis aktiefilm, maar dat zeiden ze van Source Code ook. Wat mij betreft is deze film echter een tegenvallertje met name vanwege de onlogica van het tijdreisplot en de wreedheid (voor een film die vermaak moet zijn).

The Boat that Rocked (2009)

Alleraardigste komedie over piratenradio op zee in de jaren 60. Het gaat eigenlijk meer om de sfeer dan het plot.

Beyond the Hills (2012)

Christianu Mungiu brak een paar jaar geleden door met het drama 4 maanden, 3 weken, en 2 dagen. Zijn nieuwste film heeft een heel ander maar even zwaar onderwerp: exorcisme in een roemeens orthodox klooster. Bovendien trekt hij hier nog eens twee en een half uur vooruit. Echter de film is niet echt een film over exorcisme (de eerste twee uur is er in het geheel geen sprake dat van dat zoiets staat te gebeuren) maar meer over hoe zoiets kan gebeuren. Het is een studie naar mensen en menselijk gedrag en de stand van de maatschappij. Het levert een ijzersterke film op die wat mij betreft 4 maanden overtreft. Ik hoop dat de programma commissie van het witte doek dit leest en de lange duur van de film geen bezwaar vindt.

Quantum of Solace (2008)

De vreemdste bondtitel ooit. Ik weet nog steeds niet wat een Quantum of Solace is. Ook nooit meer terug gezien nadat ik hem in de bioscoop had gezien en ik had er niet echt warme herinneringen aan. Maar, nu ik hem meteen na Casino Royaal heb gekeken valt ie mij allersinds mee. De stijl van deze film gaat meer richting die van Bourne en is die ultra-niet-te-volgen actiescenes van deze tijd, maar in opvolging op de karakterbasis en stijl neergelegd in Casino kan het best.

Casino Royale (2006)

In de bioscoop gezien en daarna nooit meer teruggezien. De film was zefs beter dan ik me herinnerde met meer karakter en modern maar toch een gevoel voor de klassieke James bond films.

The Best Exotic Marigold Hotel (2012)

Leuke feel-good movie met een sterke kast aan oud gedienden uit de engelse acteerwereld (Maggie Smith, Judy Dench, Bill Neighy, Tom Sizemore). Een groep oudjes trekt om verschillende redenen aar een hotel in India dat in de oude dag voorziet van Westerste ouderen. Het hotel wordt gerund door de dromerige Dev Patel (Slumdog Millionaire) en valt in eerste instantie nogal tegen maar langzaam raken de meesten toch gewend aan hun omgeving.

Prometheus (2012)

Toen ik alien voor het eerst zag (toen ik rond een jaar of 11 was) durfde ik hem niet af te kijken en Ik ben nog steeds niet zo'n fan van horror en eigenlijk ook niet zo van sci-fi horror. Alien heb ik als student pas gezien en ook al ben ik wel een sci-fi fan, en kan ik wel beamen dat het een goede en vooral spannende film is, was ik er toch niet zo kapot van. Hetzelfde lot is Prometheus beschoren. Het is zeker een goede film maar (met name de 'slasher' elementen) niet voor mij. Daarnaast tapt prometheus wel een beetje uit bekende sci-fi vaatjes. Ik had veel liever gezien dat de film een andere richting op ging. De 'bad robot' (een interesante rol van Michael Fassbinder) had verder kunnen gaan waarmee hij echt een memorabele slechterik had kunnen worden.

Footloose (2011)

Toen ik de originele footloose uit de jaren 80 zag zo'n tien jaar geleden was ik er al niet zo kapot van. Maar ja, het blijft jaren 80. Deze nieuwe versie is echter tenenkrommend moralistisch en braaf en ik vraag me af hoeveel de rechts-christenen aan de tot stand koming van deze film hebben bijgedragen.

Puss in Boots (2011)

Aardige spin-off van de Shrek franchise na het teleurstellende Shrek The Third (wat de laatste is die ik gezien heb), alleen is hier de schruk (het ei Humpty Dumpty) niet om aan te kijken voor mij. Zijn verschijning komt namelijk heel vervreemdend over

Rundskop (2011)

Een dijk van een film die niet voor niets al meer dan 17 weken in de bioscopen draait. Voor een origineel stukje feel-good dat het leven weer in perspectief brengt is deze film perfect. We hebben overwogen om deze film de openingsfilm van het Witte Doek te maken. Uiteindelijk hebben we toch voor de Hunger Games gekozen, ook goed en aantrekkelijker voor het grote publiek waar de vrijdagavond film tijdens het festival toch om draait, maar nu denk ik ik dat de kwaliteit van deze film die nadelen ervan wel wegpoetst (maar dat weet je pas als je hem ziet). Untouchable draait ook op het festival, op vrijdagavond, in het CCD. Voor degenen die geen trek hebben in The Hunger Games is dit dus zeker een aanrader.

Intouchables (2012)

Een dijk van een film die niet voor niets al meer dan 17 weken in de bioscopen draait. Voor een origineel stukje feel-good dat het leven weer in perspectief brengt is deze film perfect. We hebben overwogen om deze film de openingsfilm van het Witte Doek te maken. Uiteindelijk hebben we toch voor de Hunger Games gekozen, ook goed en aantrekkelijker voor het grote publiek waar de vrijdagavond film tijdens het festival toch om draait, maar nu denk ik ik dat de kwaliteit van deze film die nadelen ervan wel wegpoetst (maar dat weet je pas als je hem ziet). Untouchable draait ook op het festival, op vrijdagavond, in het CCD. Voor degenen die geen trek hebben in The Hunger Games is dit dus zeker een aanrader.

Friends with Kids (2012)

Een aardige rom-com, maar niet meer dan dat. Helaas hebben de hoofdrolspelers niet veel aantrekkingskracht voor mij. Willen de nieuwe Cary Grant, John Cusack (een jongere versie voor dit soort werk) of Hugh Grant eens eindelijk opstaan? En net op het punt dat deze film (voor de verandering) eens een nieuwe weg in had kunnen slaan, wordt de makkelijke weg van de standaard rom-com genomen. Er had meer in deze film gezeten.

Cigan (2012)

Een erg goede slowaakse film over het zigeunerleven die zeker het bekijken waar is. Helaas heb ik het gevoel dat deze film een beetje ondergesneeuwd is want (in het openingsweekend) zaten er maar zes mensen in de bioscoop toen ik er was.

De Star-wars prequal trilogie (1999 - 2005)

Naar aanleiding van het nieuws dat Disney LucasArts heeft gekocht had ik de stoute schoenen aangetrokken en de Star-wars prequals eindelijk herkeken. Pak 'm beet 10 jaar geleden vergruisde ik ze omdat ze niet aan mijn verwachtingen voldeden (die heel erg hoog waren). Star-wars was ook voor mij de grote jeugd-film-liefde. Star wars had iets waar zelfs Indiana Jones en Back to the Future niet aan konden tippen.

Ik was begonnen aan een lang, lang artikel waar ik minuscuul al mijn bezwaren van toen naast die van nu legde. Ik wilde namelijk nu de films bekijken zonder verwachting en met een positieve insteek en wie weet, kon ik de prequels dan wel waarderen. Dat artikel werd me een beetje te lang dus nu probeer ik het to-the-point.

THe Phantom Menace (deel 1) is (eigenlijk) nog steeds best aardig. Het is een kinder(lijke) film maar slaagt er hiermee wel in dat jeugdgevoel van de star wars films op te wekken. The Clone Wars (deel 2) was en blijft voor mij echter een draak van een film. In plaats van een held die verleidt gaat worden naar "The Dark Side" (zoals Luke in de oude trilogie) krijgen we vervelende puber als hoofdpersoon en een plot dat gericht is om zoveel mogelijk karakters bij elkaar te brengen en niet om een logisch en aannemelijk fantasievol verhaal te vertellen. The Revenge of the Sith is iets minder onuitstaanbaar maar ook niet veel beter.  Mijn conclusie is dan ook dat de Star-Wars Prequels wederom uit mijn geheugen ga verbannen.

Star Wars is nog steeds een jeugd liefde die nooit over gaat. Elke aankondiging lees ik en ik ben daadwerkelijk teleurgesteld nu J.J. Abrams (ik ben nameljk geen fan van hem) benoemd is tot regiseur en dat er nu zelfs sprake is van spin-off movies van meer Boba Fett, Han Solo, en Yoda. Daar kan niets goeds van komen.