Naar aanleiding van het nieuws dat Disney LucasArts heeft gekocht had ik de stoute schoenen aangetrokken en de Star-wars prequals eindelijk herkeken. Pak 'm beet 10 jaar geleden vergruisde ik ze omdat ze niet aan mijn verwachtingen voldeden (die heel erg hoog waren). Star-wars was ook voor mij de grote jeugd-film-liefde. Star wars had iets waar zelfs Indiana Jones en Back to the Future niet aan konden tippen.
Ik was begonnen aan een lang, lang artikel waar ik minuscuul al mijn bezwaren van toen naast die van nu legde. Ik wilde namelijk nu de films bekijken zonder verwachting en met een positieve insteek en wie weet, kon ik de prequels dan wel waarderen. Dat artikel werd me een beetje te lang dus nu probeer ik het to-the-point.
THe Phantom Menace (deel 1) is (eigenlijk) nog steeds best aardig. Het is een kinder(lijke) film maar slaagt er hiermee wel in dat jeugdgevoel van de star wars films op te wekken. The Clone Wars (deel 2) was en blijft voor mij echter een draak van een film. In plaats van een held die verleidt gaat worden naar "The Dark Side" (zoals Luke in de oude trilogie) krijgen we vervelende puber als hoofdpersoon en een plot dat gericht is om zoveel mogelijk karakters bij elkaar te brengen en niet om een logisch en aannemelijk fantasievol verhaal te vertellen. The Revenge of the Sith is iets minder onuitstaanbaar maar ook niet veel beter. Mijn conclusie is dan ook dat de Star-Wars Prequels wederom uit mijn geheugen ga verbannen.
Star Wars is nog steeds een jeugd liefde die nooit over gaat. Elke aankondiging lees ik en ik ben daadwerkelijk teleurgesteld nu J.J. Abrams (ik ben nameljk geen fan van hem) benoemd is tot regiseur en dat er nu zelfs sprake is van spin-off movies van meer Boba Fett, Han Solo, en Yoda. Daar kan niets goeds van komen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten