The Batman Complex

Dit is een briljante trailer voor een film die niet bestaat, samengesteld uit met name films met Christian Bale en Inception. De fictieve film gaat over een gestoorde man, Christian Bale uit de Machinist, die hallucineert dat hij Batman is. Een therapeut, Leonardo die Caprio uit Inception, heeft een nieuwe therapie voor hem.

Harry Potter & The Deathly Hallows, Part 2

En dan eindelijk, de conclusie ...

True Grit (2011)

Ik heb wel een zwak voor de Western zo oud als uitvinding van de film. De eerste Amerikaanse speelfilm ooit, The Great Train Robbery, was een Western. Mijn eerste kennismaking met de Western (en waardoor ik er verkocht aan raakte) was de begin jaren 90 poppie Western Young Guns met Emilio Estevez, Charly Sheen, en Kiefer Sutherland. De allerbeste Western (die ik gezien heb) was natuurlijk Once Upon a Time in the West. De Western is de klassieke aktiefilm en je ziet tot op vandaag nog steeds stijlelementen uit de Western terug, zelfs in films als The Town.

True Grit is de meest recente Gebroeders Coen film (Fargo, No Country for Old Men). Het is een remake van de gelijknamige Western uit de jaren 60 met John Wayne. Nu speelt Jeff Bridges de hoofdrol als norsige premiejager die op zoek gaat naar de moordenaar van een meisje, samen met frivole een frivole Texas Ranger (gespeeld door een bijna onherkenbare Matt Damon). Een Coen Film typeert zich door elegante (slimme) dialogen en eigenaardige karakters. Dit is zeker ook weer het geval in True Grit? Is True Grit nu meer een Western of meer een Coen film?

In het eerste half uur van de film gebeurt eigenlijk nog niets. De karakters worden geinstrueerd. Een meisje arriveert in een cowboy stadje om haar dode vader op te halen en zijn zaakjes te regelen, en natuurlijk om de eigenaardige premiejager in te huren en de ook weer eigenaardige texas ranger tegen het lijf te lopen. Het woordspel tussen de verschillende karakters is echter briliant, typisch Coen. De eerste aktie is eigenlijk het oversteken van de rivier. Dan volgt er een vrij eenzame tocht door het woeste landschap waar nog meer eigenaardige karakters stuk voor stuk voorbijkomen (zoals in O brother where are though, ook weer Coen). Slechts in het laatste half uur van de film komt de typishe Western aan bod, met vuurgevechten tussen good guys en bad guys, en de in het algemeen goede afloop.

True Grit is dus eigenlijk dus een Coensiaanse Western, wat zeker geen slechte film op levert, integendeel, maar misschien toch niet helemaal wat de Westernliefhebber of Coen liefhebber graag ziet. Gelukkig ben ik liefhebber van beide.

Toy Story 3 (2010)

Ik was nooit een fan van Toy Story. De eerste twee delen kwamen begin jaren 90 al uit. Dit was de tijd dat ik meer interesse had in vette aktiefilms en mijn smaak zich nog aan het ontwikkelen was naar de wat meer alternatieve (betere) film. Ik kon dus met een frisse blik aan Toy Story 3 beginnen, en na een kwartier was ook ik verkocht.

In Toy Story 3 komen Woody de cowboy, Buzz Light year en en hun vriendjes terecht in een creche, die 's nachts gerund wordt door een wraakzuchtige beer als saddistisch gevangenkamp. Woody weet (daarvoor al) te ontsnappen maar keert terug om zijn vrienden te bevrijden.

Ik keek deze film met mijn zoontje van twee die vrolijk schreeuwde naar het speelgoed dat ie zag. 'Kijk, baby loopt' terwijl het een babypop bleek te zijn die recht uit child's play weggelopen was. De film (wat mij betreft) is dus behoorlijk eng op bepaalde punten en ik zou hem dus zeker niet aanbevelen voor al te jongen kinderen. De vraag kwam zelfs bij mij op: voor wie is deze film dan wel geschikt. Ik vroeg me af of kinderen van een jaar of 8 tegenwoordig nog wel geintereseerd zijn in dit soort speelgoed (en hun avonturen) in plaats van de Nintendo, Cars, of Harry Potter. Voor mij als volwassen was het in ieder geval wel erg leuk, een film over kind zijn en altijd een beetje kind blijven.

Hellboy (2004)

Originele Review: 13 November 2007

Ik denk al twee weken over deze review .. of zelfs al twee jaar. Laats heb ik Hellboy opnieuw gekeken en net zoals de andere keren dat ik deze film zag vraag ik me af: Is deze film camp of cult, afgezaagd of klassiek? Ik heb op rottentomatoes gekeken en daar is de film 79 % vers in het algemeen en zelfs 89 % vers onder de top critici. Dat betekent dat hij als een zeer goede film gezien wordt.

Deze film blijft weg van de overvloed aan CGI (computer effecten) zoals die in andere recente strip verfilming gebruikt wordt en hij zit vol van pulp referenties. Dus is deze film pulp of een hommage aan pulp? Is er een pulp stijl die goed uitgevoerd kan worden? Volgens de online kritieken heeft deze film karakterontwikkeling, een uitgebalanceerd verhaal, leuke grapjes, goed (niet over de top) acteerwerk enzovoort. Maar nog steeds, terwijl de experts dit schrijven, voel ik me niet op het gemak bij dze mening. Mijn gevoel is het niet helemaal met ze eens.

Dit is een goede film. Ik vind het leuk dat men is weggebleven van de CGI en dat men ouderwetse make-up gebruikt heeft. Het acteerwerk is goed en de film heeft grappige referenties naar cult en pulp films en voor het grootste gedeelte was de film goed uitgebalanceerd. Maar de finale is teveel over de top, neemt de spanning weg en haalt de rest van de film naar beneden. Mijn conclusie is dan ook dat een deel van de film klassiek-cult is maar het laatste deel is te afgezaagd. De film begint als een hommage aan pulp maar helaas wordt het zelf pulp. Maar de film toont ook aan dat pulp een stijl is die goed uitgevoerd kan worden.

Volgend jaar komt Hellboy 2 uit: The Golden Army en ik hoop dat deze precies goed uitgevoerd wordt.

Update: Hellboy 2 was niet zo over de top als (het einde van) Hellboy maar had voor mij weer andere (karakter) problemen. Toch was dit weer een aardige film. Update: Ik heb de dubbel DVD editie van deze film in mijn bezit en dit is de enige DVD die een goede making-of documentaire heeft (dat ik weet) die zeker de moeite waard is (en leuk is) te bekijken.

Atonement (2007)

Originele Review: 12 November 2007

Het was een luie zondag en we sloten de dag af met een bezoek aan de bioscoop voor Atonment. De film is gebasseerd op het boek van Ian McEwen en tot nu toe een belangrijke candidaat voor een Oscar [voor beste film] aankomend jaar. De film gaat over een meisje van 13 (Briony) die verliefd is op de geliefde van haar oudere zus en uit wraak (omdat de jongen verliefd is op haar oudere zus) hem valselijk beschuldigt van een misdrijf.

Terwijl we keken viel het me op dat mijn vrouw en ik verschillend naar de film kijken. In het begin begon ze te giegelen en ik had geen idee waarom. Het bleek het grappige loopje van Briony te zijn, waar ik totaal niet opgelet had.

Na de film had mijn vrouw geen medelijden met wat Briony gedaan had terwijl ik dat wel had. Voor mij was ze een onwetend romantisch kind, die de gevolgen van haar daad niet kon overzien, terwijl voor mijn vrouw ze een zelfzuchtig gek kind was die haar straf verdiende.

Mijn vrouw bewonderde ook de mooie beelden, die ik wel onbewust opmerkte maar waar ik verder niet veel oog voor had. In dit geval vertraagde de beelden voor mij het tempo van de film. Ik realiseerde mij dat ik meer gepakt wordt door de sfeer (bijvoorbeeld in Blade Runner of Schindler's List) dan de daadwerkelijke beelden.

Maar het was in ieder geval duidelijk dat dit een goede film is.

127 Hours (2011)

De film begint dynamisch, dan komt het wachten terwijl de hoofdpersoon (James Franco) gevangen zit in de rots, dan komt het afgrijzen, en ten slotte is er de ontlading.

127 Hours van Danny Boyle (Trainspotting, Slumdog Millionaire) vertelt het verhaal van Aron Ralston (gespeeld door James Franco) die in 2003 127 uur (meer dan 5 dagen dus) vast kwam te zitten tussen een rots in de Grand Canyon en er alleen maar uit kwam door eigenhandig zijn arm te amputeren.

De film begint voorspoedig Aron trekt, zonder iemand in te lichten naar de Grand Canyon om te gaan biken en hiken. Al snel laat hij zijn fiets achter (iets wat ik zelf dus nooit zou doen) om verder te gaan lopen. Dan komt hij een paar aantrekkelijke studentes tegen met wie hij een robbertje gaat cave diven. Dit gedeelte laat goed het karakter van Aron zien: vrij, speels, maar voelt tegelijkertijd ook wel een beetje als opvulling om tot een film te komen die lang genoeg is.

Hij laat de studentes achter, die erg van hem gecharmeerd zijn en loopt verder. Door een absurd ongelukkige val (maar zoiets moet dus wel echt gebeurt zijn) komt hij in een rotsspleet terecht precies met zijn onderam tussen een steen. De steen is te zwaar om tillen en en hij kan zijn arm er ook niet tussen uit trekken. Nu komt het wachten dus. Hij houdt zichzelf dagenlang bezig met allerlei activiteiten en het beetje water dat hij ter beschikking heeft, en uiteindelijk ook flashbacks en hallucinaties. Dit voelt voor de kijker ook echt als wachten aan, maar na verloop van tijd begon het me ook wel een beetje te vervelen, omdat er eigenlijk niets gebeurt. Dit gebeurt ondanks dat Danny Boyle nog wel probeert om wat interessante camera bewegingen en editing probeert toe te passen om mij maar geboeit te blijven houden.

Uiteindelijk breekt, wellicht door de uitputting, een bot in de onderam van Aron. Dit geeft hem de kans om eigenhandig zijn andere bot te breken en zijn arm (met zijn redelijk botte mes) af te snijden en te ontsnappen. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit mijn handen voor mijn ogen heb gehouden tijdens een film, zelfs niet bij hellraiser of the Passion of the Christ, maar deze keer kon ik het toch echt niet aan zien (waarschijnlijk omdat het te realistisch was). Ik ben ook niet iemand die voor zijn plezier naar 'ziekenhuistv' kijkt.

Het lukt Aron dus om te ontsnappen en het na te vertellen (anders was de film er natuurlijk niet gekomen). De ontlading hiervan was voor mij toch wel opvallend groot. Ik voelde toch (ondanks het voorgaande) toch wel erg met de jongen mee. Dit komt door het knappe spel van Franco denk ik. Al met al is het dan ook zeker een film die de moeite waard is om te kijken.

Shrek The Third (2007)

Originele Review: 5 November 2007

Ik moet toegeven dat toen ik Shrek 2 voor de eerste keer zag, en zelf toen ik de eerste Shrek film zag, dat ik niet zo onder de indruk was. De eerste Shrek was voor mij al verpest door alle trailers en commercials die ik vooraf al gezien had. Maar na de eerste film nog een paar keer gezien te hebben waardeerde ik Shrek wereld and de grapjes (zelfs nadat ik ze dus al kende) en werd het leuk om de films nog maals te kijken. Met Shrek 2 was ik teleurgesteld. Het was niet de Shrek wereld die ik gewend was omdat de filmmakers van een verbasterd sprookje (maar nog steeds een sprookje) naar sprookjes karakter in een meer echte wereld verhaal (met relatieproblemen en het ontmoeten van schoonouders etc.). Gelukkig na de film nog een paar keer gezien te hebben kon ik deze Shrek wereld ook wel waarderen.

Dit weekend zag ik Shrek the Third. Zoals met andere Shrek films, voor mij, weer een teleurstelling. Er gebeurt teveel en het is eigenlijk hetzelfde verhaal als in de eerste twee films. Maar, toen ik hem keek dacht ik ... na een paar keer zou deze films ook wel naar mij toe kunnen groeien en zou ik deze film misschien ook wel waaarderen en opnieuw willen zien ... en opnieuw en opnieuw...

Update: Na deze ene keer heb ik Shrek the Third nooit meer helemaal gezien. Ik heb het nog 1 keer geprobeert maar heb hem toen niet eens meer afgekeken. Shrek Forever After heb ik dan ook niet eens meer gezien.

TRON Legacy (2011)

Tron Legacy is de opvolger van inmiddels cult (maar voor zijn tijd zeer vooruitstrevende) klassieker TRON uit 1982. TRON Legacy wil daarom tegelijkertijd nostalgisch maar ook weer vooruistrevend overkomen (met 3D en een computer gegenereerde versie van Jeff Bridges). Dit levert echter helaas een net niet geslaagde remake/nieuwe film op.

Jeff Bridges speelt opnieuw de geniale computerprogrammeur FLynn die inmiddels voorgoed verdwenen is in zijn eigen gecreeerde computerwereld. Zijn zoon vindt de toegang tot die wereld en eenmaal samen worden zij gedwongen om te vechten tegen het computerprogramma CLU om weer uit de TRON wereld te kunnen ontsnappen.

De film is bij vlagen fantastisch. Er zitten hele mooie visuele effecten en vechtscenes in, vooral de voertuigen die in de TRON wereld acteren zijn wonderschoon en de muziek van Daft Punk past perfect. Maar tegelijktijd zitten er ook minder geslaagde visuele effecten in. Met name de computergegenereerde jongere versie van Jeff Bridges is nog imperfect. Vele recensenten hebben het al over de mondbewegingen gehad maar wat mij vooral opviel is dat de oogbewegingen en de ogen niet realistisch overkomen. Het is (net als de computergraphics in TRON in 1982) een gewaagde stap, maar in de originele TRON paste het feit dat de computerwereld uit lijnen bestond (want meer kon met toen nog niet genereren) in het verhaal. De inperfectejongere versie van Bridges past niet omdat hij en in de zogenaamde echte wereld acteert en in de TRON wereld waar ook menselijke acteurs rondlopen. Dit lijdt dus alleen maar af en men had beter voor make-up, retouchering van het gezicht, of een look-a-like kunnen kiezen, in ieder geval voor de openingsscene.

Mijn verwachting was dat de film weer vernieuwend en van deze tijd zou zijn, echter op te veel punten doet de film teveel jaren tachtig aan. Het plot van de film is van een typisch jaren tachtig / begin jaren negentig film: recht toe recht aan en implausibel. Een race tegen de slechterik die een groot leger aan het bouwen is om de wereld te veroveren. Specifiek voelde de film zelfs aan als een variant op de oude Star Wars, wat nog eens aangedikt werd door de vele Star Wars referenties in de film zelf: van de knipoog naar de lichtzwaarden. tot de hoekige lijnen en de vormen (en geluiden) van de voertuigen, van de oude Jeff Bridges die rondwaart als de oude, wijze jedi meester (obi wan kenobi) met dezelfde jedi krachten, tot de opbouw van de kloon/geherprogrameerde legers. Dit maakt de film voor mij meer een aardige nostalgishe ervaring dan een film die op de toekomstgericht is en dus nog jaren meekan.

De originele TRON was tien jaar zijn tijd vooruit. TRON Legacy loopt helaas op verschillende punten twintig jaar achter.