TRON Legacy (2011)

Tron Legacy is de opvolger van inmiddels cult (maar voor zijn tijd zeer vooruitstrevende) klassieker TRON uit 1982. TRON Legacy wil daarom tegelijkertijd nostalgisch maar ook weer vooruistrevend overkomen (met 3D en een computer gegenereerde versie van Jeff Bridges). Dit levert echter helaas een net niet geslaagde remake/nieuwe film op.

Jeff Bridges speelt opnieuw de geniale computerprogrammeur FLynn die inmiddels voorgoed verdwenen is in zijn eigen gecreeerde computerwereld. Zijn zoon vindt de toegang tot die wereld en eenmaal samen worden zij gedwongen om te vechten tegen het computerprogramma CLU om weer uit de TRON wereld te kunnen ontsnappen.

De film is bij vlagen fantastisch. Er zitten hele mooie visuele effecten en vechtscenes in, vooral de voertuigen die in de TRON wereld acteren zijn wonderschoon en de muziek van Daft Punk past perfect. Maar tegelijktijd zitten er ook minder geslaagde visuele effecten in. Met name de computergegenereerde jongere versie van Jeff Bridges is nog imperfect. Vele recensenten hebben het al over de mondbewegingen gehad maar wat mij vooral opviel is dat de oogbewegingen en de ogen niet realistisch overkomen. Het is (net als de computergraphics in TRON in 1982) een gewaagde stap, maar in de originele TRON paste het feit dat de computerwereld uit lijnen bestond (want meer kon met toen nog niet genereren) in het verhaal. De inperfectejongere versie van Bridges past niet omdat hij en in de zogenaamde echte wereld acteert en in de TRON wereld waar ook menselijke acteurs rondlopen. Dit lijdt dus alleen maar af en men had beter voor make-up, retouchering van het gezicht, of een look-a-like kunnen kiezen, in ieder geval voor de openingsscene.

Mijn verwachting was dat de film weer vernieuwend en van deze tijd zou zijn, echter op te veel punten doet de film teveel jaren tachtig aan. Het plot van de film is van een typisch jaren tachtig / begin jaren negentig film: recht toe recht aan en implausibel. Een race tegen de slechterik die een groot leger aan het bouwen is om de wereld te veroveren. Specifiek voelde de film zelfs aan als een variant op de oude Star Wars, wat nog eens aangedikt werd door de vele Star Wars referenties in de film zelf: van de knipoog naar de lichtzwaarden. tot de hoekige lijnen en de vormen (en geluiden) van de voertuigen, van de oude Jeff Bridges die rondwaart als de oude, wijze jedi meester (obi wan kenobi) met dezelfde jedi krachten, tot de opbouw van de kloon/geherprogrameerde legers. Dit maakt de film voor mij meer een aardige nostalgishe ervaring dan een film die op de toekomstgericht is en dus nog jaren meekan.

De originele TRON was tien jaar zijn tijd vooruit. TRON Legacy loopt helaas op verschillende punten twintig jaar achter.