The Social Network

Ik post een beetje veel trailers de laatste tijd, maar als ik iets goeds tegenkom wil ik dat ook graag meteen delen. Ik beloof om snel ook weer artikelen en reviews te plaatsen. Er doen zich al veel goede geruchten de ronden op internet over the Social Network van David Fincher (Se7en, Fight Club, Zodiac) over de makers van facebook. De film is al speciaal omdat David Fincher een biografische film maakt (wat we niet van hem gewend zijn), maar ik plaats deze trailer eigenlijk vanwege de prachtige acapella koor versie van 'creep' (radiohead) die ook prachtig bij de beelden past.

Update: Het koor is Scala & Kolacny Brothers uit Belgie. Zie youtube voor meer nummers van hen.

The Clearing (2004)

Net als Clint Eastwood houdt Robert Redford zich de laatste decenia vooral bezig met karakter gedreven films, beide als regiseur en als acteur. In tegenstelling tot Eastwood, maakt Redford voornamelijk kleinere onafhankelijke films waar Eastwood grotere producties voor de grote studios.De belangrijkste reden hiervoor lijkt me de onafhankelijkheid van de studios (die zich geregeld nog wel eens met een script en de regie en de editing bemoeien om een film voor een groter publiek geschikt te krijgen).

The Clearing is ook zo'n kleine onafhankelijke film. De film werd geregiseerd door Pieter Jan Brugge en is gebaseerd op de ontvoering van Gerrit Jan Heijn in de jaren tachtig. Het verhaal speelt zich echter wel af in het Amerika van nu. Een grote zakenman (Redford) wordt ontvoerd door een werkeloze huisvader (Willem Dafoe) en we zien de dag van de ontvoering (die hetzelfde afloopt als voor Heijn) en de maanden na de ontvoering voor de familie (met Helen Mirren als de vrouw van Redford).

Ook al is het plot voor mij bekend (de GJ-Heijn-ontvoering staat me nog goed bij vanuit mijn jeugd), was het toch wel een aardige film om te kijken. Het is wel te zien dat dit een kleine film was. De arrestatie van Dafoe kwam namelijk niet in beeld. Was er geen budget meer om wat figuranten als politieagenten en politiewagens op te trommelen?

Er is in deze film gekozen om de dag van de ontvoering te mengen met de maanden daarna, waardoor de climaxen (de moord en de arrestatie) beiden op het einde plaatsvinden. Ik vraag me af hoe deze film zou overkomen als de keuze was gemaakt om het verhaal chronologisch af te werken. De eerste helft van de film dus de ontvoering en dan het tweede deel met de maanden daarna voor de vrouw. Het levert een interessant contrast. Een beetje zoals bij castaway (met Tom Hanks), eerst de periode op het eiland en daarna de gevolgen hiervan. De afloop van The Clearing is toch al bekend. Zelfs als je de zaak Heijn niet kent, want omdat er contact is met de ontvoerder, kan je al concluderen dat Redford niet weg zal komen.

Harry Potter & The Deathly Hallows

Vandaag alweer een trailer voor een film 'event. De nieuwe harry potter komt eraan en zit zo te zien bomvol aktie.

Sint

Sommige trailers wil je gewoon delen, of gewoon verzamelen om later nog eens te bekijken. Dit is voornamelijk als de film iets nieuws of speciaals lijkt te brengen, of een groot 'event' lijkt te worden. Dit soort trailers plaats ik ook op dit blog. Vandaag 'Sint' Een nieuwe horror film van 'camp' regiseur Dick Maas (De lift, Amsterdamned, Flodder) met ook weer eens 'Huub Stapel'.

Smaken Verschillen

Rottentomatoes is een website die de oordelen van de amerkaanse critici verzamelt en daaruit een percentage positieve/negatieve reviews destileert. De popcornmeter doet precies hetzelfde met de nederlandse reviews. Toch wel een beetje tot mijn verbazing verschillen die oordelen nog wel eens. Nog meer tot mijn verbazing betreft dit niet (alleen) europese art-house films die wellicht niet zo goed vallen in Amerika maar meer de Amerikaanse zomerfilms die juist wel hier in de smaak van de critici vallen maar niet in Amerika.



Bijvoorbeeld:

The expendibles: 40% Rotten, 75 % Popcorn

The A-team: 47% Rotten, 84 % Popcorn

Shrek 4ever After: 58% Rotten, 94% Popcorn

Step up 3d: 47 % Rotten, 100 % Popcorn



Hoe kan dit? Soms komt het voor (bijvoorbeeld step up) dat er niet zoveel nederlandse reviews van een film zijn. Dit vertroebelt het oordeel. Bovendien zijn er in nederland minder kwaliteits reviewers (volkskrant etc.) maar meer reviewers naar de smaak van de grote massa: Veronica, Spits, TV Krant, etc. (Al kregen Shrek en the A-team ook 3 sterren van de volkskrant/cinema.nl).

De conclusie lijkt me dat je niet zomaar op het oordeel van een criticus af moet gaan voor een film. De ene criticus is de andere niet en electeer dus de critici die bij jouw smaak passen (wat betreft film) voordat je reviews gebruikt om te beoordelen of een film iets voor jou is.

De Opkomst en Ondergang van 3D

De eerste mainstream IMAX 3D film was 'Polar Express' (Ron Howard, met Tom Hanks) in 2004. Daarna kwam de opmars langzaam maar zeker door films als Beowulf (2007) (met Angelina Jolie) , Journey to the Center of the Earth (2008), Bolt (2009) maar natuurlijk de grote doorbraak was de hype rond Avatar (2009), die als het goed is binnkort weer even in de bioscoop komt. In afwachting van die film schoten de 3d zalen als paddestoelen uit de lucht, en de films daarbij. De reden was natuurlijk de bron van extra inkomsten voor de cinema's (extre 2,50 per bezoeker per film) en de demotivatie om te downloaden (want een 3d film kun je alleen goed in de bioscoop kijken).



Maar, het lijkt er nu al op dat 3d zijn eigen das om doet. 3d alleen maakt namelijk niet tot een goede film. De rest van de film moet ook nog steeds goed zijn. En dat lijken de gretige hollywoodbazen even vergeten te zijn. Elke film wordt met 3d gepromoot, bijvoorbeeld The Last Airbender (3% op de popcornmeter en 7 % op rottentomatoes) en deze film blijkt voor 70 % NIET 3d te zijn (en is dus zonder bril te bekijken).De bezoekers keren dan ook al weer terug naar het vertrouwde 2d en betalen niet meer extra (zie de grafiek van slate.com). En grote producties zoals 'De Hobbit' kiezen al weer (alleen) voor 2d.

En wat vind ik van 3d? Ik ben tot nu toe naar 1 3d film geweest, avatar natuurlijk. Ik deed namelijk ook mee aan de hype en was nu eens erg benieuwd hoe het was. Het was leuk om Avatar eens in 3d te zien, een leuke gimmick, maar de 2e keer hoeft zelfs voor mij al niet meer. De bril gaf mij trouwens ook een naar gevoel in mijn voorhoofd wat het niet beter maakte.

Ik vind het niet erg als er een niche markt blijft voor 3d. Ik hoop alleen dat de trend zich voort zet en dat 2d niet de standaard wordt. Ik verkies namelijk een goede verhaal, goede karakters, spanning, boven dit soort effecten. De trend is mij gunstig gezint voor nu ... Wordt vervolgt.

Watchmen (2009)

Rorschach's Journal. October 12th, 1985: Dog carcass in alley this morning, tire tread on burst stomach. This city is afraid of me. I have seen its true face. The streets are extended gutters and the gutters are full of blood and when the drains finally scab over, all the vermin will drown. The accumulated filth of all their sex and murder will foam up about their waists and all the whores and politicians will look up and shout "Save us!"... and I'll whisper "no."

De watchmen strip (of moet ik zeggen 'graphic novel') was een doorbraak in het genre (zegt men). Het plaatste superhelden (die niet eens superkrachten bezitte) in het 'gewone' leven met 'gewone' problemen. Allehoewel. De problemen en het leven in watchmen is ver van gewoon. Watmen speelt zich namelijk af in het jaaar 1985 in een wereld waar de russen aan de grens staan bij de verenigde staten, waar Nixon nog steeds president is en de mensen meer bedorven zijn dan het tijdsbeeld dat geschetst wordt in Taxi Driver. Het is Sodom en Gomora. Dit roept inderdaad de vraag op: verdient deze wereld het om gered te worden?

Het vertelt het verhaal van een groepje afgedankte superhelden (of eigenlijk vigilantes in kostuum). Slechts 1 van hen heeft superkracht: Dr. Manhatten, die na een ongeluk in een nuclear lab (hoe typisch voor een stip) zijn superkrachten verwierf: Hij kan teleporteren, in de toekomst en het verleden kijken, groter of kleiner worden, en mensen verpulveren.
Wanneer 1 van hen vermoord wordt, gaat een ander op onderzoek uit en komt er achter dat iemand van hen er op uit is om ze voorgoed uit elkaar te drijven of zich van hen te ontdoen. Langzaam maar zeker ontvouwt het plot zich.

Heel langzaam maar zeker ... want ik heb de 'ultimate director's cut' gekeken en die is meer dan drie en een half uur. Het lukte mij dus ook niet om de film in 1 keer te kijken en de film doet zo depresief (over de staat van de mensheid) aan dat dit misschien ook maar beter. Het voordeel echter van het niet in 1 keer kijken van een film is wel dat je meer objectief erna kijkt, en niet meegezogen wordt in de film. Het acteerwerk is solide. Het uitstel van ongeloof wordt alleen verstoord door Nixon, die als een karakatuur overkomt terwijl de rest van de film zo realistisch mogelijk probeert te zijn (in de wereld van de film). Er is ook heel veel aandacht besteed aan de details. Dat straalt er van af, want ik heb de strip nooit gelezen.

Ik wilde deze film zien omdat de 'hype' op internet hierover zo groot was vorig jaar. Het verhaal en de wereld trok me vooraf niet zo aan. Ik vond het leuk om deze film (en zelfs deze lange lange versie) een keer gezien te hebben, maar ik kan niet zeggen dat het een film is die ik nog eens vaker ga zien. Daarvoor is ie te zwart, depressief, en geweldadig naar mijn smaak.

uitstel van ongeloof

De term uitstel van ongeloof (suspension of disbelief) komt origineel van de dichter Samuel Coleridge. Hij beweerde dat wanneer een karakter menselijkheid heeft in een fantasievertelling, dat de kijker het ongeloofelijke in het verhaal doet vergeten (of uitstellen totdat het verhaal uit is).

Tegenwoordig refereeert de term meer aan de bereidwillendheid van de kijker (in het geval van film) om ongeloofwaardige elementen van een verhaal te doen geloven en in 'de wereld' van de film mee te gaan. Bijvoorbeeld, terwijl je naar Jurrasic Park kijkt vraag je (in ieder geval ik) je helemaal niet af of wat er gebeurt realistisch is, je gaat er gewoon in mee.

Het proces wordt makkelijker gemaakt door bijvoorbeeld van te voren aan te geven dat het om een fantasie gaat ... A long time ago in a galaxy far far away, of Er was eens ...

Dit proces kan op meerdere manieren verstoord raken. Bijvoorbeeld door echte historische elementen in het verhaal te brengen en die te vervormen (denk aan de aanslag op Hitler in Inglourious Basterds), maar ook door slecht acteerwerk, of waneer het fantasiebeeld in de film niet overeenkomt met het fantasiebeeld dat de kijker al had over de wereld. Toen de nieuwe star wars films uitkwamen waren de fans zeer ontevreden (en konden niet met de fanastie meegaan) deels omdat het beeld wat ze hadden van hoe het verhaal en de wereld zou moeten zijn niet overeenkwam met het hun beeld.

Het uitstel van ongeloof is iets heel subjectiefs. Het verschilt van persoon tot persoon of deze in het verhaal mee gaat. Na de nieuwe Indiana Jones (Kingdom of the Chrystal Skull) kwam er kritiek van de fans omdat het onrealistisch was dat Indy een kernexplosie zou overleven door in een koelkast te schuilen die ook nog mijlen ver vliegt en hard neerkomt. Terwijl eerder men het volkomen aannemelijk vond dat Indy uit een vliegtuig kon springen met een oplbaasboot, in een rivier landen, meegtrokken worden door een waterval, en dat overleven (Indiana Jones & The Temple of Doom).

Robin Hood (2010)

Omdat ik eerder (7 mei) het einde van de film nog niet wilde verklappen had ik mijn commentaar daarop weggelaten. Dit is mijn volledige review van Robin Hood.

Eindelijk heb ik de openingsfilm van het witte doek dit jaar gezien: Robin Hood. Het waarderen van deze film zit hem in het waarderen van de keuzes die regiseur Ridley Scott heeft durven maken. Hij heeft namelijk geprobeerd om de figuur Robin Hood de hoofdpersoon te laten zijn in een bijna geheel nieuwe vertelling. Maar met veel verwijzingen naar de wel bekende Robin Hood natuurlijk: Tuck, Sherwood, de Sherif, boogschutter.

Was dit een goede keuze?
Ja, waarom niet. Zelfs het feit of Robin Hood ooit bestaan heeft is nog steeds onderwerp van discussie onder historisie en de veel geroemde en erg vergelijkbare Braveheart (over het leven van William Wallace) was ook grotendeels een eigen vertelling gebasseerd op een paar geschiedkundige feiten.

Waarom het een voorgeschiedenis noemen?
Wat mij betreft had deze film niet als voorgeschiedenis gepositioneerd te hoeven worden. Dat schept verwachtingen voor een vervolg dat er volgens mij niet aan zit te komen. Maar, ik snap het wel. Mensen zullen nooit het bekende verhaal van Robin Hood uit hun hoofd krijgen en dat in willen passen met deze interpratie.

Alleen ... strookt dit een beetje met de casting van Russell Crowe als Robin en Kate Blachett als Marion. Russell Corwe is inmiddels 46 en Blachett is 41. Voor een prequel verwacht een jongere Robin en Marion (hooguit 30, terugkerend van de kruistocht). Maar het stoort verder niet want Rusell en Kate zijn goede acteurs. Hetzelfde kan ook gezegd worden voor Mel Gibson in Braveheart. Hij was volgens mij toen al ouder dan William Wallace in het echt ooit geworden is.

En ... het einde wringt bij mij een beetje. Dit komt omdat Robin Hood opgezet is als helden epos/spektakelstuk (kwa beelden, opzwepende muziek) dat tot een positieve climax moet lijden (zoals de film zich voordoet aan het publiek): Robin Hood die zijn gram haalt bij de schurk van het verhaal of Robin Hood die dramatisch ten onder gaat. Het eerste is niet het geval wantde schurk in dit verhaal (zoals hij de hele film neergezet wordt) is de koning. Die draait hem uiteindlijk een loer en daar houdt het bij op. De Sherif (de klasieke schurk in Robin Hood) heeft maar een bijrol in deze verfilming. Het tweede is ook niet het geval (zoals in Braveheart of the Gladiator waarbij hij, maar ook de koning sterft (gerechtigheid)). Robin Hood gaat gezellig met Marion in het bos wonen. Het einde is dus een heel veel beetje een anticlimax.

Wat levert het uiteindelijk op?
Robin Hood is een ridderverhaal, een fantasie, een aktie spektakel, een vermakelijke film en het nieuwe verhaal werkt voor mij verfrissend dat uit allerlei oogputen vergelijkbaar is met Braveheart, dat toch in het algemeen wordt gezien als een goede film. En, wat mij betreft een goede opener voor het witte doek.