Watchmen (2009)

Rorschach's Journal. October 12th, 1985: Dog carcass in alley this morning, tire tread on burst stomach. This city is afraid of me. I have seen its true face. The streets are extended gutters and the gutters are full of blood and when the drains finally scab over, all the vermin will drown. The accumulated filth of all their sex and murder will foam up about their waists and all the whores and politicians will look up and shout "Save us!"... and I'll whisper "no."

De watchmen strip (of moet ik zeggen 'graphic novel') was een doorbraak in het genre (zegt men). Het plaatste superhelden (die niet eens superkrachten bezitte) in het 'gewone' leven met 'gewone' problemen. Allehoewel. De problemen en het leven in watchmen is ver van gewoon. Watmen speelt zich namelijk af in het jaaar 1985 in een wereld waar de russen aan de grens staan bij de verenigde staten, waar Nixon nog steeds president is en de mensen meer bedorven zijn dan het tijdsbeeld dat geschetst wordt in Taxi Driver. Het is Sodom en Gomora. Dit roept inderdaad de vraag op: verdient deze wereld het om gered te worden?

Het vertelt het verhaal van een groepje afgedankte superhelden (of eigenlijk vigilantes in kostuum). Slechts 1 van hen heeft superkracht: Dr. Manhatten, die na een ongeluk in een nuclear lab (hoe typisch voor een stip) zijn superkrachten verwierf: Hij kan teleporteren, in de toekomst en het verleden kijken, groter of kleiner worden, en mensen verpulveren.
Wanneer 1 van hen vermoord wordt, gaat een ander op onderzoek uit en komt er achter dat iemand van hen er op uit is om ze voorgoed uit elkaar te drijven of zich van hen te ontdoen. Langzaam maar zeker ontvouwt het plot zich.

Heel langzaam maar zeker ... want ik heb de 'ultimate director's cut' gekeken en die is meer dan drie en een half uur. Het lukte mij dus ook niet om de film in 1 keer te kijken en de film doet zo depresief (over de staat van de mensheid) aan dat dit misschien ook maar beter. Het voordeel echter van het niet in 1 keer kijken van een film is wel dat je meer objectief erna kijkt, en niet meegezogen wordt in de film. Het acteerwerk is solide. Het uitstel van ongeloof wordt alleen verstoord door Nixon, die als een karakatuur overkomt terwijl de rest van de film zo realistisch mogelijk probeert te zijn (in de wereld van de film). Er is ook heel veel aandacht besteed aan de details. Dat straalt er van af, want ik heb de strip nooit gelezen.

Ik wilde deze film zien omdat de 'hype' op internet hierover zo groot was vorig jaar. Het verhaal en de wereld trok me vooraf niet zo aan. Ik vond het leuk om deze film (en zelfs deze lange lange versie) een keer gezien te hebben, maar ik kan niet zeggen dat het een film is die ik nog eens vaker ga zien. Daarvoor is ie te zwart, depressief, en geweldadig naar mijn smaak.