The Master en Cloud Atlas Trailers

The Master is de nieuwe film van Paul Thomas Anderson (There WIll be Blood) met in de hoofdrollen Joaquin Phoenix en Philip Syemour Hofman. De grote vraag bij deze film gaat zijn in hoevere is deze film 'losjes' gebaseerd op het leven van Ron L. hubbard, de founding father van Scientology en in hoevere haalt hij zich de woede van die kerk hiermee op zijn hals. Cloud Atlas is de nieuwe film van de Wachowsky broers (The Matrix, V for Vendetta) en Tom Tykwer (Perfume) met onder andere Tom Hanks, Jim Broadbent, Hal Berry en verrasend Hugh Grant. De film is gebasserd op het New Age/Schience Fiction boek van David Mitchell en het verhaal is zo complex dat zelfs de trailer al bijna 6 minuten in beslag neemt om een beetje een indruk te krijgen.

The Hobbit Banner

Je hoort opvallend weing over de Hobbit (die er toch al in december aan zit te komen), maar als er dan iets komt dan is daar een puntje aan te zuigen (door andere marketing campagnes). Zo kwam Peter Jackson vorig jaar zomer al met een stapsgewijze introductie van zijn dwergen, en was de teaser trailer wonderschoon (en deed deze vertrouwd aan en gaf deze niet te veel weg over wat komen gaat). En nu vlak voor comic-con een paar weken geleden kwam er een prachtige banner die een aantal sleutel scenes uit de film magnifiek weergeeft.

The Amazing Spider-man (2012)

Ik voelde nogal wat weerstand om naar deze film te gaan (ook al is Spider-man nog steeds mijn persoonlijk favoriete stripheld). De weerstand voelde ik niet omdat het pas 5 jaar is na Sam Raimi's spider-man trilogie met zijn hele eigen charme (zelfs deel 3), of dat deze film alleen maar voor het geld is gemaakt. Nee, mijn bezwaar was dat deze film alleen maar in 3d te zien is en ik dus gedwongen wordt er voor te betalen, ook al wil ik het niet. En dat was terecht. Ik heb meer dan de helft van de film zonder bril zitten kijken (wat veel meer licht geeft en er was dus geen 3d te ontdekken). Ik heb zelfs meer 3d effect gezien in de trailer van Step it up 4 vooraf dan in de hoofdfilm. In de toekomst weiger ik dan ook hier aan mee te werken. The hobbit zal in de nabije toekomst de enige film zijn die ik in 3d zal zien als het niet anders kan.

Wat betreft de inhoud van de film, dit was zeker een positieve meevaller. Ik kan meer slechtere stripverfilmingen opnoemen dan betere. De vraag is of je in een recencie de makkelijke weg moet kiezen en hem moet vergelijken met Sam Raimi's trilogie. Mijn antwoord is een volmondig ja want het is objectiefste manier om de film te beoordelen (in plaats van smaak). Echter dat vergelijken blijkt nog niet zo makkelijk te zijn, en dat is waar deze film zich het best bewijst. Ze (de twee spider-mans) zijn namelijk niet goed te vergelijken. Marc Webb (de regiseur) legt nog meer nadruk op de karakter ontwikkeling (van toch wel een iets ander karakter dan Toby Macguire's Spider-man) en de relatie van Peter met dit keer Gwen Stacy. Dit is een sterk punt van de film want die relatie voelt plausibel (in tegenstelling tot Toby en Kirsten Dunst in de eerdere trilogie). Wat daar dan wel onder leidt is de relatie/verhaallijn met de slechterik, dit keer The Lizard. In deel 1 en deel 2 van Raimi's trilogie waren The Green Goblin (een geweldige rol van Willem Dafoe), Doc Oc (Alfred Molina) en zijn vriend, Osborn, geweldige vooral psychologische tegenstanders. The Lizard is echter pure spierkracht, die een vele interessantere uitdaging (met meer strijdt) had kunnen opleveren dan nu het geval was. Er is eigenlijk maar 1 gevecht, en dat is het eindgevecht van deze film. Wat dat trouwens betreft, hier komt ook het patrionisme weer terug wat me zo tegenstond in Raimi's films en wat ik Raimi altijd kwalijk nam. Onterecht blijkt nu, want ook bij Marc Webb is dat zo. Zou hier dan toch de studio achter zitten? Of is dit iets uit de Spider-man comics?

Er zijn teveel verschillen tussen Sam Raimi's Spidey's en deze Spider-man, wat meteen het bestaansrecht van deze film aantoont en dat deze film er naast Raimi's best mag zijn .. en eens het kijken waard is ... in 2d natuurlijk.

P.S. de film Kick-ass een was een duidelijke knipoog naar de Spider-man films (door veel concepten van Spidey te gebruiken en (be)lachelijk te herhalen, en nu zit er volgens mij in deze film weer een duidelijke knipoog naar Kick-ass. Ik ben benieuwd of Kick-ass twee hier iets mee zal doen.

Aan alle The Dark Knight Rises Fanboys

Op rottentomatoes is veel commotie ontstaan over achterlijk commentaar van eikels over reviewers die negatieve recencies voor The Dark Knight Rises (de nieuwe Batman film)  geven. Aan al die eikels (die comentaar geven zonder zelf de film gezien te hebben): lees dit eerst, en veel plezier bij de film.

The Hunger Games (2012)

Er stonden/staan dit jaar veel grote namen op het film rooster met veel hype er om heen: Avengers (net gehad), Spider-man (net uit), The Dark Knight Rises (binnenkort) en tot slot The Hobbit (met kerst). Echter de wellicht de meeste hype ging het afgelopen jaar uit naar The Hunger Games. Voor mij een voorheen onbekende boekverfilming maar blijkbaar helemaal 'het' in tienerland.

Ik moet zeggen, mij intereseerde The Hunger Games in eerste instantie niet zoveel. Een overbekend verhaal (zie bijvoorbeeld The Running Man, of The Truman Show) in een nieuw tiener jasje. The Hunger Games (en de twee opvolgende boeken) zouden echter de nieuwe Harry Potter moeten zijn, al werd dat ook nattuurlijk gezegd van Twilight of The Golden Compass.  Het enige wat echter die laatste twee overeenkomen is die populariteit bij de tieners, wat filmisch gezien zijn Belle en Edward natuurlijk niet te meten aan Potter (al zeggen de MTV movie awards natuurlijk wat anders, maar dat zegt meer over MTV).

Maar (in tegenstelling tot Twilight die ik moet toegeven niet eens gezien te hebben (de kritieken op internet waren voorbij voldoende)) ik trok tenslotte voor Hunger Games toch de stoute schoenen aan en ik moet toegeven dat me dit niet is tegengevallen. Ik vond het toch wel spannend (niet de uitkomst van het verhaal, maar wel hoe Katniss (Jennifer Larence) zich uit de situatie zou redden. Voor het grootste deel lukt dat namelijk vrij overtuigend. Mijn ongeloof kon alleen niet meer uitgesteld worden op het moment dat Katniss de boom in gedreven werd (dit was wel heel toevallig de juiste boom gekozen). Daarnaast leek het einde van het einde (om het maar eens criptisch te omschrijven) , waar Katniss de show een hak zet er een beetje aangebreid. Dit had ook net zoe goed weggelaten kunnen worden of had juist dikker aangezet moeten worden, om de spanningsboog even strakker te zetten. Nu was het (om in de trand van de film te spreken) een dooddoener.

De kersen op de taart werden bovendien gevormd door de oude rotten van acteurs, en met name Woody Harrilson. Zij geven karakter aan de film, waar de jongeren nogal oppervlakkig overkomen (wat wel een mooi contrast oplevert en laat zien wat ervaring aan een acteur toe kan voegen). Ik zie in ieder geval nu wel uit naar Deel 2 van de trilogie.

Like Crazy (2012)

Like Crazy, of moet ik zeggen 'I Want you, I need you, I love you, I miss you, Like Crazy' vertelt het verhaal van een eerste liefde tussen een amerikaan en een brits meisje dat voor 'college' naar Amerika gaat. De film volgt de twee over een periode van meerdere jaren en brengt de belangrijkste gebeurtenissen in beeld ... of niet .. want Like Crazy slaat juist de gebeurtenissen over en laat de gevolgen zien.

Dit geeft de film een Art House karakter maar eigenlijk is het gewoon een tienermeisjes film. Als ik een leeftijd aan de film moest hangen zou ik dan ook van 12 tot 16 jaar opgeven. Drake Doremus is een beginnend regiseur die nog wel een paar lesjes van Ken Loach (Happy Go Lucky, Another year) kan oppikken.De stijl die hij gebruikt heeft wel iets weg van Loach, maar blijkt niet echt te werken voor mij.

We Bought A Zoo (2012)

Cameron Crowe is vooral bekend van zijn film Almost Famous, het geromantiseerde melancholische verhaal over een jongen (naar eigen zeggen autobiografisch) die voor Rolling Stone magazine in de jaren 60 achter een band aanreist. Dit was zeker een fijne film. Daarna maakte hij Elizabeth town. Weer een romantisch/melancholish verhaal dat de plank volledig mis sloeg. Afgelopen jaar maakte hij We bought a Zoo over een man (Matt Damon) die zijn vrouw verloren heeft en ter rouwverwerking een vervallen dierentuin koopt. Dit is niet zozeer een melancholisch verhaal maar wel een sentimenteel verhaal.

En Cameron Crowe lijkt hiermee ook wat mij betreft het label  'eendagsvlieg' te krijgen, want deze film is weliswaar beter dan Elizabethtown, maar nog steeds niet als alarmschijf te bestempelen. De muziek is wel weer voortreffelijk uitgekozen maar de film is te sentimenteel, te voorspelbaar en te langdradig.