The Amazing Spider-man (2012)

Ik voelde nogal wat weerstand om naar deze film te gaan (ook al is Spider-man nog steeds mijn persoonlijk favoriete stripheld). De weerstand voelde ik niet omdat het pas 5 jaar is na Sam Raimi's spider-man trilogie met zijn hele eigen charme (zelfs deel 3), of dat deze film alleen maar voor het geld is gemaakt. Nee, mijn bezwaar was dat deze film alleen maar in 3d te zien is en ik dus gedwongen wordt er voor te betalen, ook al wil ik het niet. En dat was terecht. Ik heb meer dan de helft van de film zonder bril zitten kijken (wat veel meer licht geeft en er was dus geen 3d te ontdekken). Ik heb zelfs meer 3d effect gezien in de trailer van Step it up 4 vooraf dan in de hoofdfilm. In de toekomst weiger ik dan ook hier aan mee te werken. The hobbit zal in de nabije toekomst de enige film zijn die ik in 3d zal zien als het niet anders kan.

Wat betreft de inhoud van de film, dit was zeker een positieve meevaller. Ik kan meer slechtere stripverfilmingen opnoemen dan betere. De vraag is of je in een recencie de makkelijke weg moet kiezen en hem moet vergelijken met Sam Raimi's trilogie. Mijn antwoord is een volmondig ja want het is objectiefste manier om de film te beoordelen (in plaats van smaak). Echter dat vergelijken blijkt nog niet zo makkelijk te zijn, en dat is waar deze film zich het best bewijst. Ze (de twee spider-mans) zijn namelijk niet goed te vergelijken. Marc Webb (de regiseur) legt nog meer nadruk op de karakter ontwikkeling (van toch wel een iets ander karakter dan Toby Macguire's Spider-man) en de relatie van Peter met dit keer Gwen Stacy. Dit is een sterk punt van de film want die relatie voelt plausibel (in tegenstelling tot Toby en Kirsten Dunst in de eerdere trilogie). Wat daar dan wel onder leidt is de relatie/verhaallijn met de slechterik, dit keer The Lizard. In deel 1 en deel 2 van Raimi's trilogie waren The Green Goblin (een geweldige rol van Willem Dafoe), Doc Oc (Alfred Molina) en zijn vriend, Osborn, geweldige vooral psychologische tegenstanders. The Lizard is echter pure spierkracht, die een vele interessantere uitdaging (met meer strijdt) had kunnen opleveren dan nu het geval was. Er is eigenlijk maar 1 gevecht, en dat is het eindgevecht van deze film. Wat dat trouwens betreft, hier komt ook het patrionisme weer terug wat me zo tegenstond in Raimi's films en wat ik Raimi altijd kwalijk nam. Onterecht blijkt nu, want ook bij Marc Webb is dat zo. Zou hier dan toch de studio achter zitten? Of is dit iets uit de Spider-man comics?

Er zijn teveel verschillen tussen Sam Raimi's Spidey's en deze Spider-man, wat meteen het bestaansrecht van deze film aantoont en dat deze film er naast Raimi's best mag zijn .. en eens het kijken waard is ... in 2d natuurlijk.

P.S. de film Kick-ass een was een duidelijke knipoog naar de Spider-man films (door veel concepten van Spidey te gebruiken en (be)lachelijk te herhalen, en nu zit er volgens mij in deze film weer een duidelijke knipoog naar Kick-ass. Ik ben benieuwd of Kick-ass twee hier iets mee zal doen.