Filmanalyse - Shot voor Shot

Het artikel dat ik in mijn countdown naar het witte doek nog wilde schrijven ging 'The Hurt Locker', die vrijdagavond draaide. Een voorbeeld over met hoeveel detail je naar een film kunt kijken en hoeveel dingen betekenis kunnen hebben, en gebruikt kunnen worden om de spanning op te voeren. Het artikel is orgineel van Jim Emerson. Ik ben namelijk niet zo getraind dat ik dit soort dingen door zie. Als ik naar een film kijk, kijk ik toch naar het gehele plaatje.

De scene begint met een shot van boven. Als je goed kijkt zie je een man beneden, maar je hem ook zomaar kunnen missen.

Vervolgens het shot van beneden. We zien het gezicht van de held (die een bom onschadelijk moet gaan maken. Echter rechts achter hem staat iemand toe te kijken. Als je dit niet ziet pik je onbewust wellicht toch het gevaar op dat op de loer licht. Er kan altijd een sluipschutter aanwezig zijn in de omgeving.

De bom wordt onschadelijk gemaakt

Het sein meester.

Dan draait de camera naar boven waar weer iemand staat te kijken. Is dit een omstander of een sluipschutter?

Nog een draad, het gevaar is nog niet geweken.

En het shot van het begin herhaalt zich, maar nu weten we dat dit niet zomaar een shot is. Het is het gezichtspunt van de man die stond te kijken en de held in zijn vizier zou kunnen hebben.

To Be Continued

Het zit er weer op. De 19e editie van de Nacht van het Witte Doek. Ik hoop dat ik voor en tijdens afgelopen editie van het witte doek wat lezers heb getrokken, die het leuk vinden om mijn blog te lezen en ik hoop dat jullie regelmatig terugkomen om mijn artikelen te lezen (en te becommentarieren).

Ik ga namelijk gewoon door met film-bloggen het komend jaar, al zal dat niet meer in de intensiteit van de laatste 2 weken zijn. Ik ben er namlijk wel achter dat om een goed artikel te schrijven je meer tijd nodig hebt dan je lunchpauze. Ik zal een paar keer per week een artikel proberen te plaatsen. Dit zullen natuurlijk reviews zijn van films die ik zie (in de bioscoop, op DVD, of TV). Ik heb een paar jaar geleden ook al eens een filmblog onderhouden en zal hier ook de reviews plaatsen die ik toen geschreven heb. Verder zal ik artikelen en commentaren plaatsen over dingen die ik lees op internet (aangaande film). Bijvoorbeeld een hot-topic op dit moment is de meerwaarde van 3d. Ook het prijzenseizoen (golden globes, oscars, festivals) etc. komt er weer aan dus er valt genoeg te speculeren. En, ik heb nog wat meer onderwerpen in gedachten voor dit blog dus ik kan voorlopig wel vooruit.

Op naar de 20ste edite van het Witte Doek.

Nog 1 Dag - My Queen Karo (2010)

My Queen Karo - Review

Nog 1 dag, maar helaas schrijf ik nu geen stukje over de laatste vrijdagavond film. We mochten van de distributeur uiteindelijk deze film wel draaien maar niet adverteren. Ik heb lang nagedacht of ik toch een beetje een rebbel kon zijn en hier een stukje te plaatsen over de film, zonder de film te noemen of zo. Het zou natuurlijk wel te achterhalen zijn welke film dit is, en dit blog is wel heel sterk verbonden met de officiele website. Uiteindelijk heb ik dus maar besloten dit niet te doen. Het stuk wat ik in gedachten had komt dan wel na het festival. Als backup heb ik dan maar een review van My Queen Karo genomen. Net als Lourdes zagen we die op het filmfestival in Rotterdam (IFFR) dit jaar, maar gelukkig heb ik deze film recentelijk nog eens gezien zodat deze nog vers in mijn geest zit.

My Queen Karo was de eerste film die wij zagen tijdens het IFFR. Dit betekent om 10 uur 's ochtends. De film verteld het verhaal van Karo, een meisje van een jaar of 11 die met haar vlaamse vader en waalse (of franse) moeder naar Nederland 'vlucht' om in Amsterdam in een hippie commune te leven. We spreken over de jaren 60 natuurlijk dus. Al snel lopen de spanningen op wanneer vader 'vreemdgaat' met een Nederlandse getrouwde hippie. Bezit bestaat voor de vader namelijk niet. Echter, de moeder van Karo is toch jaloers en Karo wordt continue heen en weer geslingerd tussen haar vader en haar moeder. Initieel wil ze bij haar moeder blijven, maar als zij (Karo) iets gaat voelen voor de zoon van Nederlandse 'vriendin' van haar vader, trekt zo toch weer meer naar vader omdat ze natuurlijk bij haar vriendje wil zijn.

Als kijker wordt je erg betrokken bij de film. Dit komt doordat hij gefilmd is vanuit het beeld en gevoel dat Karo heeft in deze wereld. Het voelt alsof je deel maakt van deze wereld, als onzichtbaar karakter in de film.

My Queen Karo is erg interesant uit 3 oogpunten. Het eerste oogpunt is natuurlijk het leven van toen en de waarden en normen van toen. Dit is al erg interesant voor jongeren van nu en jongeren van toen die die tijd hebben meegemaakt. Niet alleen de hippiecultuur komt in beeld, maar ook het burgelijke leven ('s avonds toppop kijken op de bank en op tijd naar bed) en zelfs het geloofsleven (de tante van Karo is namelijk non).

Het tweede oogpunt is het pedagogisch oogpunt. De invloed die deze wereld heeft op de ontwikkeling van Karo. Waarbij dit stof tot nadenken geeft over de invloed die ouders hebben op hun kinderen. Het is bijvoorbeeld overduidelijk dat Karo de leefstijl en karakters van haar ouders overneemt (bijvoorbeeld door ook maar naakt te gaan slapen met haar vriendje). De vraag komt dan ook op: welke invloed hebben wij op onze kinderen?

Het derde oogpunt is het karakter van de vader. Zijn zijn idealen correct en is hij moedig die te verdedigen. Er is geen bezit dus als jij jaloers bent is dat jou probleem en ik doe wat ik wil. Of, is hij gewoon een ordinaire zelfzuchtige klootzak, die alles voor zich zelf wil maar juist niet toelaat wat andere willen (bijvoorbeeld, een eigen kamer) en dus anderen niet vrij laat, alleen zichzelf. Bovendien, op een gegeven moment zegt hij tegen Karo dat ze niet moet wegrennen van schuldgevoelens, maar is hij niet degene die wegrent?

My Queen Karo, zondag 29 augustus, 13:00 en 15:00, De Koets

Nog 2 Dagen - Kick-Ass

Kick-Ass - Het ontstaan van het superheldengenre

In de jaren 50, 60 zag je striphelden alleen op kinder tv. Het bekendste voorbeeld is natuurlijk Batman.

Batman en Robin in de jaren 60

Maar in 1978 verhuisde de eerste superheld naar het wittedoek: Superman gespeeld door Christopher Reeves. Deze film was zeer succesvol. Echter, door steeds slechtere vervolgen vervolgen (tot superman 4 toe die niet eens meer in de bioscoop verscheen) kwam de superheld in de film niet veel verder van de grond. Uitzonderingen waren wel Flash Gordon (met een soundtrack van Queen) van Dino de Laurentis (wat weer een hommage was aan de jaren 50-60 tv series) en The Punisher (met Jeroen Krabee als slechterik). P.S. The Punisher is wel een strip, maar noem ik eigenlijk geen superhelden film. The punisher past namelijk meer in het standaard aktie genre (van die tijd) in de lijn van Die Hard, Dirty Harry, Death Wish, etc.

Michael Keaton als Batman in 1989

In 1989 kwam eindelijk weer een blockbuster superhelden film goed van de grond: Tim Burton's Batman, met Jack Nicolson als magnifieke Joker. Maar ook deze keer werd het succes weer gesmoord, met name door Joel Schumacher die steeds slechtere vervolgfilms produceerde. Tim Burton's succes leidde wel tot een aantal kleinere superhelden verfilmingen, in vooral donkere tonen in de jaren 90. Verreweg de beste hiervan is The Crow, met Brandon Lee, die onfortuinlijk om het leven kwam tijdens de opnamen, maar er was ook The Shadow (met Alec Baldwin) en het verschrikkelijk slechte Spawn.

Er zijn twee grote amerikaanse producenten van strips DC Comics (o.a. Batman en Superman) en Marvel (o.a. X-men, spiderman). In 1998 kwam de eerste Marvel superheld in de bioscoop. Dit was Blade met Wesley Snipes. Deze film was een redelijk succes en in 2000 kwam daarop Brian Singer's (eerder bekend van The Usual Suspects) met X-men. Dit was zeker in Amerika een groot succes maar werd een jaar later weggevaagd door Sam Raimi's Spider-man. Deze film brak alle records in zijn opening weekend.

De bal was aan het rollen. Marvel haalde meer en meer superhelden van stal en er kwamen sterke en minder sterke vervolgen. Er kwamen films als The fantastic four, Daredevil, Electra, Ironman de sterke X2 en Spider-man 2, beide weer om zeep geholpen door de teleurstellende X-men 3, en Spider-man 3 (al waren alle films nog steeds grote commerciele successen).

Christian Bale als Batman in 2008

Marvel bracht meer mainstream superheldenfilms dan DC, en DC moest iets terug doen. Er kwamen twee initiatieven. Het eerste pad was om een alternatief te bieden met weer de donkere superheldenfilm, Batman Begins van Christopher Nolan (Memento). Het tweede pad was een lichtere familiefilm te maken: Superman Returns (weer Brian Singer). Batman Begins bleek een groot succes. Superman Returns echter niet.

Batman opende weer een deur naar de alternatieve (vooral donkere superheldenfilms) die in stripland vooral het domein waren van tekenaar Mark Millar: Sin City, V for Vendetta, Watchmen, en Kick-Ass. en een nog zwaarmoediger (donkerder) maar ijzersterke vervolg op Batman: The Dark Knight.

Het eind van de superheldenfilms is nu nog lang niet in zicht. Op internet kan je over allerlei initieven en geruchten lezen van projecten die in ontwikkeling zijn: The Green Hornet en The Green Lantarn, Captain Amerika, X-men First Class, Thor, Een nieuwe (jongere) Spider-man, Een nieuwe versie van the Fantastic Four, de derde Batman film van Nolan, Justice League, The Avengers, en een nieuwe donkerder versie van superman.

Nicolas Cage als Big Daddy in Kick-Ass

Superhelden (vooral uit de strips) zijn dus een echt (sub)genre gevonden, de noviteit is er af. Er zijn goede en slechte films, commerciele en meer eigenzinniger films.

De strip Kick-Ass stak al de draak met de tal van superhelden in de stripwereld. De film Kick-Ass steekt de draak met al die superheldenfilms. Echter, Kick-Ass is ook gewoon een geinige aktiefilm op zich en tiener/studenten komdie in 1.

Kick-Ass, Zaterdag 28 Augustus, 21:15, Beekman & Beekman

Nog 3 Dagen - Lourdes (2010)

Lourdes - Review

Met vrijwilligers van het witte doek gaan we elk jaar naar de Volkskrantdag van het Internationaal Film Festival Rotterdam (IFFR). Dit jaar zagen we daar Lourdes. Deze film bleek uitermate goed te passen in ons thema en helemaal met het idee om eens een film in de Sint Willibrordus kerk te draaien. Het zal niet meevallen om een half jaar na dato nog een review van een film te schrijven maar ik zal het proberen.

Lourdes was de vijfde film die we zagen die dag. Tijdens de Volkskrantdag zien we namelijk achter elkaar vijf films (die goed gewaardeerd werden door het publiek tijdens het festival), en we weten van te voren niet welke films dit zijn. Ik was dus al behoorlijk gaar. Helemaal, nadat de voorafgaande film een documentaire film, in niet al te beste beeldkwaliteit was waarbij we op de tweede rij van een Imax scherm zaten.

Lourdes is een heel bedaarde film, wat om voorafgaande reden dus erg goed uitkwam. De film verteld het verhaal van Chirstine, die verlamt in een rolstoel, en met een doses scepses leek het (of is dat zelfprojectie) in Lourdes is. Baat het niet, dan schaadt het niet. Langzaam maar zeker treden er veranderingen op in haar conditie.

Christine is het vehicel in de film dat ons langs alle aspecten van Lourdes leidt. Natuurlijk zien we de grot, maar ook het ontbijt, de souveniers, en het afsluitende feestje van de group. Dit geeft een, lijkt me, goed en neutraal beeld van de sfeer in Lourdes. Het deed voor mij een beetje triest aan, of is dat ook weer zelfprorjectie.

Lourdes is kortom een film die veel aan het denkbeeld van de kijker over laat, en geen oordeel velt en geloof is altijd een interesant discussie onderwerp na de film, met je buurman, of vriendin, onder het genot van een biertje op een (hopelijk) warme zomeravond.

Lourdes, Zaterdag 28 Augustus, 21:15, Sint Willibrordus kerk aan de markt

Nog 4 Dagen - Bad Lieutenant: Port of Call ...

Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans - Foutjes

Waar mensen werken worden fouten gemaakt. En, het mooie aan internet is dat die fouten met de hele wereld gedeed worden. Op IMDB (http://www.imdb.com/) vind je meestal bij een film ook een lijstje van foutjes die in eerste instantie niet opvallen, maar er toch zijn. Als voorbeeld neem ik vandaag Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans, want zelfs regiseurs als Werner Herzog maken fouten. Let zaterdag maar eens op.

• Bij een auto-ongeluk (waar ook een alligator bij is) zie je op het ene moment eer rode vrachtwagen in beeld, en het volgende moment is deze verdwenen (van zijn plek).
• Bij een beschieting in het appartement van The Bad Lieutenant zie je nog de vinger bewegen van iemand die al doodgeschoten op de grond licht.
• Wanneer The Bad Lieutenant (Nicolas Cage) een American football speler afperst, zie speelt hij op het ene moment losse handboeien en het volgende moment zitten de handboeien vast.
• Na de schietpartij in punt twee, heeft een persoon het ene moment zijn arm achter zich, en het volgende moment onder zich, buiten beeld.
• Wanneer Nicolas Cage op zoek is naar een echtpaar bij alligator opvang, is het ene moment de spiegel van zijn auto kapot (eraf) en het volgende moment zit deze er weer op.
• Wanneer het karakter Big Fate (Xzibit) iemand bedreigt, heeft hij het ene moment een pistool, daarna heeft hij ineens een shotgun dat hij eerder had weggegooid.

Bad Lieutenant: Port of Call, New Orleans, Zaterdag 28 Augustus, Clubbistro Steaks & Zo, 21:15

Nog 5 Dagen - Shutter Island

Shutter Island - Het Nadeel van Bekende Acteurs.

Leonardo diCaprio begon zijn cariere in de TV serie growing pains.

Maar hij verwierf natuurlijk pas echt bekendheid met zekere film over een zinkend schip. Maar, in tegenstelling tot sommige actuers die na een super populaire film verdwijnen (waar is Frodo (Elijah Wood)?), bleef Leo grote films maken (voornamelijk voor Martin Scorsese).

Zoals al even aangegeven in mijn Inception review, kleeft daar een nadeel aan. Als ik namelijk naar een film met overbekende acteurs kijk, zie ik toch in eerste instantie de acteur, en niet het karakter dat ze spelen. Dit haalt me uit het verhaal en gebeurde ook bij inception, blood diamond, the departed omdat Leo zo'n bekende naam is en zijn gezicht meteen geidentificeerd is met Titanic. Gelukkig zat ik bij deze films na een tijd (zo'n half uur) wel weer in de film. Is dit te danken aan Leo of aan de regiseur, de kwaliteit van de film?

Ik denk in deze gevallen dat het zeker de film is. Vooral inception was erug spannend die me Leo deed vergeten. Blijft er over de vraag. Is Leo een goede acteur?

Een goed acteur voor mij is een acteur die totaal verschillende karakters (rollen kan neerzetten). Daar bedoel ik niet me allerlei verschillende gekke typetjes die in de basis dan weer allemaal hetzelfde zijn. Ik raak namelijk nu toch ook wel uitgekeken op de typetjes van Johny Depp. Die zijn voor mij ook wel redelijk hetzelfde geworden (vooral in de laatste jaren: Jack Sparrow, Willy Wonka, Sweeney Todd, The Mad Hatter). Leo heeft voor mij gevoel toch wel een redelijk beperkt bereik. Hij speelt vaak dezelfde soort rollen: koele (emotieloze?), heldhaftige karakters.
Maar, ik noem het een gevoel omdat de bekendheid van Leo mijn gezichtsveld wellicht enigszins vertroebelt.

Shutter Island, Zondag 29 Augustus, 13:00 en 15:30, CCD (grote zaal)

Nog 6 Dagen - The Wrestler

The Wrestler - Het leven van Mickey Rourke



Mickey Rourke begon zijn cariere als boxer. Hij liep echter een hersenschudding op en stopte in 1973 met (amateur) boxen. In 1979 speelde hij voor het eerst in een film, 1941, van Spielberg. In de jaren 80 werd hij populair door films als Rumble Fish (Coppola), Year of the Dragon (Stone), en een sexsymbool door 9 1/2 weeks. Echter, door zijn aggresieve karakter bleek het moeilijk werken met voor Regiseurs. Waarschijnlijk had ook het nodige drank en drugsmisbruik een rol hierin. In 1991 had hij genoeg van film en pakte hij zijn cariere als boxer weer op. Hij boxte een aantal prof partijen maar liep ook de nodige beuken op. In die tijd weigerde hij bijvoorbeeld de rol van Butch in Pulp Fiction (die uiteindelijk door Bruce Willis vertolkt werd).

De film Sin City (2005) betekende de terugkeer van Rourke voor het grote filmpubliek. Toen werd het weer even stil. Echter in 2008 keerde hij definitief terug met The Wrestler waarna hij weer een veelgevraagd acteur is geworden: Iron-man 2, The expandables, en Bavaria spotjes.

Dat Rourke een comeback maakte na jaren van afwezigheid en na veel drank is niet de overeenkomst die hij heeft met zijn karakter in de wrestler. Rourke trouwde en scheidde twee keer. Hij heeft echter geen kinderen om dingen mee goed te maken.

The Wrestler, Vrijdag 27 Augustus, 21:15, De Wieger

Nog 7 Dagen - Inglourious Basterds

Inglourious Basterds en The Infield Fly Rule Discussie.

Op het blog Sergio Leone And the Infield Fly Rule vond ik een mega discussie tussen twee amateur film analysten over waarom Inglourious Basterds (IB) zo'n geweldige film is. Beide heren zijn het namelijk van begin af aan met roerend met elkaar eens. Dit werkt erg lust opwekkend om de film (nog eens) te zien. De discussie is in vier delen: 1 2 3 4.

Ik begon te lezen in de trein van Delft naar Eindhoven. Toen ik in Eindhoven aankwam had ik pas drie delen uit. De discussie behandelt punten als: kun je het einde van de film wel zo maken (en zo'n vervorming van de geschiedenis)? Het antwoord is een duidelijk ja. Films als Indiana Jones kunnen toch ook, en bestaat een hele stroming (boeken voornamelijk) met alternatieve tijdlijnen. Watchmen (boek en film) betreft een amerika waarin de russen de koude oorlog wonnen. V for Vendetta betreft in dictatorial engeland (voor de rest in een redelijk huidige tijd). Kan je joden zo medogenloos wraak laten nemen? Er was namelijk discussie (in joods conservatief Amerika natuurlijk) over of dit niet onjoods was. Het antwoord hierop is weer een overduidelijk 'Ja'. Alsof joden boven wraak gevoelens (tegen Nazi's en Moslims) zouden staan. En, er wordt weer gerefareerd aan Indiana Jones en The Raiders of the Lost Arc, waarin God zelve de Nazi's medogenloos wegvaagt (middels de Arc).

De discussie behandelt ook Quinten Tarantino (QT). Waarom dit zijn beste film tot nu toe is, en hoe hij gegroeid is in zijn films sinds Reservoir Dogs. In zijn eerste films als regiseur is QT namelijk meer een observator van wat zich afspeelt maar nu gebruikt hij de camera meer en meer in het verhaal zelf en hij duikt diep in de mechanismen van de film (en de stijl van de jaren 40 films die hij in IB wil neer zetten). De laatste reden grijpen beide heren ook aan om aan te geven waarom het goed is dat de dialogen soms traag en langdradig lijken te zijn, terwijl ze toch blijven boeien en instrumenteel zijn voor de geweldadige climax die telens volgt.

Ook de acteerprestaties komen ter spraken, die stuk voor stuk geweldig zijn met als exponent Christopher Waltz (die ook de oscar kreeg) voor zijn rol als Landa.

Inglourious Basterds, Zaterdag 28 Augustus 21:15, op de Markt

Nog 8 Dagen - Up in the Air

Up in the Air - Alles is Liefde

Het knappe aan Up in the Air, vind ik, is dat het verhaal alle vormen van liefde weergeeft, in 1 verhaallijn met 1 centraal karakter. Dit in tegenstelling tot films als Alles is Liefde en Love Actually die de facetten expliciet splitsen. In dit artikeltje geef ik alvast aan waar dit naar mijn mening tot uiting komt.

** Pas op: nu volgt het verhaal van de film **

George Clooney speelt Ryan Bingham. Ryan reist stad en land af om mensen hoogstpersoonlijk te ontslaan Ryan houdt van zijn werk. Het vliegveld is zijn thuis. Het betekent wel dat hij geen partner heeft en zijn familie (zus en aanstaande schoonzus) nooit ziet. In het begin kan hem dat ogenschijnlijk ook weinig schelen. Echter, op 1 van zijn reizen wordt hij verliefd.

Als zijn baas in plaats van hoogstpersoonlijk, mensen wil gaan ontslaan via tele-conferencing komt hij hevig in verzet. Een reden hiervoor is natuurlijk de vlucht van een gesetteld leven, maar ook de vrouw die hij net op zijn reizen heeft leren kennen en misschien zelfs wel een hart voor de mensen die hij ontslaat (wat hij niet op afstand wil doen). Hij gaat op reis met de jonge nieuwe collega die het tele-conference ontslaan verzonnen heeft, om haar te laten zien dat dit te ver gaat. Langzaam maar zeker ontstaat er een band tussen hen. Bovendien heeft zij ook haar eingen relatie problemen.

In het begin kan het leven van zijn zus hem weinig schelen. Het leven waar hij zich niet aan wil conformeren. Echter, hij zet zichzelf hierover heen door toch mee te werken aan het huwelijkskado dat gelpand is en als het aanstaande huwelijk op de klippen dreigt te lopen schiet hij te hulp. Langzaam maar zeker ontdooit de koele Ryan en toont zijn hart.

Up in the Air, Zaterdag 28 Augustus, 21:15, op de Markt

Nog 9 Dagen - Un Prophete

Un Prophete - Voor wat extra diepgang

Ik moet toegeven dat Un Prophete 1 van de weinige films tijdens deze editie van het Witte Doek is die ik nog niet gezien heb. Ik zit bovendien niet zo in de franse film om hier iets zinnigs over te zeggen. Maar, ik vond toch een analyse uit het NRC die de zelfs ik al interesant vond om te lezen.

"Aan het gezicht van de jonge Malik is te zien dat er iets gebeurd is. Er zit een snee onder z’n oog en er zijn wat beurse plekken zichtbaar. Hij wordt in een politiebusje vervoerd naar de gevangenis. Daar levert hij z’n schaarse bezittingen in, kleedt zich uit. In een scène die herinneringen oproept aan Kubricks A Clockwork Orange (1971) moet hij achter een witte streep blijven staan en zich vooroverbuigen om de bewaker zijn tong te laten zien. "

meer

Un Prophete, Zaterdag 29 Augustus, 21:15, op de Markt

Nog 10 Dagen - Lust, Caution

Lust Caution - Ang Lee

Ang Lee werd bij mij bekend door zijn Kung-fu/Fantasie film Crouching Tiger Hidden Dragon (2000). Hij maakt zeer uiteenlopende films, De Hulk tot Sense en Sensibility maar zijn films kenmerken zich altijd door personage ontwikkeling en emotionele diepgang. Zijn bekendste film is zonder twijfel Brokeback Mountain waarvoor hij ook een oscar ontving.

Hij werd vergruisd door het grote om zijn interpretatie van De Hulk uit 2003, echter deze film wordt door veel critici (nu) als een sterke (ondergewaardeerde) film beschouwd. Zijn prachtige stijl in deze film met de verschuivende stripachtige kaders is nooit meer herhaald.

Een onbekendere film van hem maar zeker het bekijken waard is The Ice Storm (1997) met o.a. een jonge Tobey Maguire (Spider-man), een nog jongere Elijah Wood (Frodo), Kevin Kline, en Sigourney Weaver. Deze film gaat over twee amerikaanse gezinnen in 1973 die een beetje vast geroest zijn in hun dagelijks leven.

Dit jaar draait op het Witte Doek zijn Lust Caution (2007) Deze film kreeg orgineel in amerika een NC-17 waardering, wat wil zeggen alleen voor 18 jaar en ouder en betekent dat hij dus bijna in geen enkele bioscoop in amerika gedraait wordt. Wat mij betreft is dat sterk overdreven. Voor 16 jaar en ouder, dat wel.

Lust, Caution, Zaterdag 28 Augustus, 21:15, op de Markt

Nog 11 Dagen - District 9

District 9 = District 6

De naam District 9, van de gelijknamige film, stamt af van District 6. Dit was het 6de district van Kaapstad in 1867. Het was gelegen dicht bij de haven en dicht bij het centrum van de stad. Voor de tweede wereldoorlog woonden hier al vooral kleurlingen, maar ook blanken en indianen. In 1966 verklaarde de toemalige regering van Zuid-Afrika dit een gebied voor alleen blanken. De zwarte bevolking werd uit hun huizen gezet en elders geplaatst, en de wijk werd afgebroken. De regering gaf als reden voor de herlokatie dat het een vervallen en criminele buurt was, maar vele bewoners geloven dat het was vanwege de gunstige ligging van het gebied.

De technische universiteit van Kaapstad is nu gebouwd op een deel van het gebied (nu hergenaamd naar Zonnebloem) en momenteel is er een terugkeer beleid actief voor toemalige bewoners. Zij kunnen hun grond terugkrijgen en er worden nieuwe huizen gebouwd.

District 9, Zaterdag 28 Augustus, 21:30, CCD Buiten

Nog 12 Dagen - Se7en

Se7en - Brad Pitts 7 beste films (volgens mezelf)

Brad Pitt is een acteur die ondanks zijn populariteit toch vaak voor de betere filmrollen kiest (met uitzondering van Troy), en niet zozeer voor het grote geld. Ondanks dat hij zo'n mediakopstuk is voor het grote publiek (eerst met Jennifer Aniston en nu met Angelina Joli) mag ik hem wel als acteur. Dit is mijn keus:



1. Twelve Monkeys (1995)

2. Babel (2005)

3. se7en (1995)

4. Fight Club (1999)

5. Seven Years in Tibet (1997)

6. Sleepers (1996)

7. The Curious Case of Benjamin Button (2008)



Twelve Monkeys staat voor mij bovenaan omdat hij daar echt de show stal van Bruce Willis. Babel staat op twee omdat het zo'n goede film is maar hij niet de show stal, dat was namelijk het japanse, doof stomme meisje. Se7en staat op 3 omdat je daar echt met hem meegaat in zijn rol. Fightclub op 4 omdat ik daar toch iets minder met hem mee ga. Seven Years op 5 omdat het een machtig mooi epos is, maar Brad Pitt daar niet echt leidend in is. Sleepers op 6 om geen speciale reden, gewoon een goede thriller. Benjamin Button op 7 omdat ik me niet echt kon vinden met het rare uitgangsconcept van de film maar toch weer een opvallende acteerprestatie van Pitt.

Ik heb het vermoeden dat Inglorious Basterds (die dit jaar ook op het witte doek draait) ook op mijn lijstje zou komen maar ik heb deze film simpelweg nog niet gezien. Bovendien zijn noemenswaardige films met Brad Pitt: Thelma en Louise, A River Runs Through It, Confessions of a Dangerous Mind, True Romance (een hele kleine rol), Meet Joe Black, en Burn After Reading.

Se7en, Vrijdag 27 Augustus, 21:30, CCD buiten

Nog 13 Dagen - A Serious Man

Een Serieuze Analyse van A Serious Man.


Alvast een waarschuwing: A Serious Man is een film die je waarschijnlijk achterlaat met een gevoel van heh, wat is hier nu de betekenis van? Waar gaat dit verhaal nu eigenlijk over? Waarom? Dat wil niet zeggen dat het geen goede film is. Het is een film die je echt aan het denken zet als je hem gezien hebt.

Degenen die (nu al of achteraf) een antwoord zoeken op bovenstaande vragen, moeten onderstaande analyse, in 11 delen, maar eens lezen.

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11

A Serious Man, Zaterdag 28 Augustus, 21:30, CCD (Kleine Zaal)

Nog 14 Dagen - The Way I Spent ...

The Way I spent the end of the World - Een Overzicht van de Nieuwe Roemeense Cinema


De laatste jaren is de roemeense cinema flink op de kaart gezet. Deze films kenmerken zich doordat ze veelal afspelen tijdens het communistisch regime van 20 jaar geleden, en dat ze een gezonde dosis humor en zelfspot bevatten. Het is tijd voor een overzichtje.

Roemeense films winnen prijs na prijs op internationale festivals en er zijn meerdere regiseurs die hard aan de weg timmeren. De bekendste is ondertussen Christian Mungiu, die met 4 Maanden, 3 weken en 2 dagen de Palmes d'Or won tijdens Cannes. 1 van de hoofdrolspeelsters van deze film was Anamaria Marinca, die vorig jaar ook de Vliegenierster van Kazbek speelde in de gelijknamige, nederlandse film. Mungiu kwam dit jaar met het briljante Tales of the Golden Age, een serie korte films door verschillende regiseurs met humorvolle anekdotes uit het communistische tijdperk. Een andere regiseur om te bekijken is Corneliu Porumboiu. Hij won vorig jaar Un certain regard tijdens Cannes met Police Adjective, die dit voorjaar ook in de Nederlandse bioscopen draaide. Een paar jaar terug kwam hij ook al met 12:08 east of Bucharest. Een komedie over de vraag of in een kleine stad de revolutie ook daadwerkelijk plaatsgevonden had (dat wil zeggen, of mensen al op het lokale plein verzamelden voordat Ceaucescu vertrokken was uit zijn paleis).





Het is niet de eerste keer dan een roemeense film Un certain regard (de prijs voor jonge veelbelovende filmmakers) won. In 2007 was dat California Dreaming, met Armand Assante, van Christian Nemescu. Helaas kwam Nemescu vlak voor de eindmontage van de film om het leven bij een auto ongeluk (buiten zijn schuld). Calfiornia Dreaming is trouwens 1 van die films die zich niet tijdens het communisme afspeelt. Deze film gaat over een treintransport van een radarinstallatie die naar voormalig joegoslavie moet, via Roemenie. Een weerbarstige stationchef houdt het transport tot stilstand in een klein Roemeens plaatsje waar de Amerikaanse soldaten noodgedwongen hun intrek moeten nemen en de harten van jonge meiden op hol brengen. In 2005 was het al The Death of Mr. Lazarescu die un certan regard won. Dit is een hartverscheurend verhaal over een oude zieke man die van ziekenhuis naar ziekenhuis gesleept wordt omdat er geen plaats voor hem is (in het meer recente Roemenie).

Dit jaar draait tijdens het Witte Doek de film The Way I spent the end of the World Catalin Mitulescu uit 2006. Deze film schetst een zeer accuraat beeld van het leven in Roemenie in 1989, het laatste jaar van de dictatuur. Een erg mooie film met opnieuw die gezonde dosis humor erin.

Tijdens het IFFR 2007 wijde cinema.nl al een reportage aan de Roemeense cinema. Deze reportage vind je hier terug.

The Way I Spent the End of the World, Vrijdag 27 Augustus, 21:30, De Wieger

Nog 15 Dagen - Robin Hood

Het aftellen naar De Nacht van Het Witte Doek 2010 is begonnen. Ik ben daarom van plan om tot aan het festival dagelijks een achtergrondartikel te brengen dat betrekking heeft op 1 van de vrijdag of zaterdag films, en Shutter Island (die op zondagmiddag draait). Vandaag dus deel 1.

Robin Hood - Hoe zat het ook alweer?

Omdat de hoofdfilm van dit jaar, Robin Hood, een 'prequel' van de standaard Robin Hood legende is leek het me leuk om de legende nog eens op (virtueel) papier te zetten. Maar, ik kwam er al snel achter dat dit een onmogelijke opgave is. De Robin Hood legende dateert namelijk al van de 13e eeuw toen de eerste ballades over hem verschenen. Het is onduidelijk of hij wel echt bestaan heeft en echt in Sherwood Forest schuil hield en of hij van goede huize of een boer was. Het is ook onduidelijk wie hij eigenlijk was, al is de naam Robin of Locksley de populairste in film.

Dus, er is geen consistente, juiste vertelling met het levensverhaal van Robin Hood. Ik doe mijn best om toch even de meest gedeelde verhalen op een rijtje te zetten.

Robin Hood was een outlaw die in Sherwood forest leefde en stal van de rijken en gaf aan de armen. Hij had het aan de stok met de Sherrif van Nothingham die hem op wilde sluiten omdat hij een gewone boef was. Hij had een troep vrienden die hem hielpen: waaronder Little John, Will Scarlett en broeder Tuck. En hij kon ook nog heel goed boogschieten. Hij zat ook nog achter Maid Marion aan. Maar het is onduidelijk of zij nu verliefd, verloofd of getrouwd waren.

In de films heeft Robin Hood groene en donkere kleren aan. Zodat hij niet goed zichtbaar is in het bos. Echter, er zijn ook aanwijzingen dat hij rode kleren droeg. Vandaar ook de naam Robin (robijn rood) en Will Scarlet (Paars).

Robin Hood in de Film

Marion wordt al eeuwen gekoppelt aan Robin, maar wie was zij nu? Adel of niet? Een non? In alle vertelling groeit ze ook mee in haar rol in het tijdsbeeld van het verhaal: van schuchtere maagd tot assertive feministe.


Robin Hood wordt meestal in de tijd geplaatst van Richard The Lionheart. Hij was op kruisvaart (maar Robin niet) en Robin kwam in opstand tegen de hoge belastingen die geheven werden door Richard's broer John. Hierdoor werd hij de outlaw en zocht hij zijn toevlucht tot het bos, waarna hij dus volgens de legendes van de rijken begon te stelen en dit aan de armen te geven.


Een populair stuk van de Robin Hood legende is de handboogwedstrijd. De Sherrif van Nothingham organiseert een handboogwedstrijd om Robin Hood te pakken te nemen. Robin Hood komt opdagen (om de Sherrif een hak te zetten en indruk te maken op Marion), wint, en weet te ontsnappen. Deze legende wordt al beschreven in 'A Gest of Robyn Hode' omstreeks 1500.

Volgens de Ballade Robin Hood's Death sterft hij uiteindelijk na een bezoek aan de doctor die bij hem bloed aflaat. Een latere aanvulling op deze ballade is dat hij nog een laatste pijl schiet en begraven wil worden op de plaats waar de pijl land. In de film Robin en Marion sterft Robin (Sean Connery) uiteindelijk na een gevecht met de Sherrif. Marion kan hem niet meer oplappen en vergiftigt hem en haarzelf.

Echter, ook vaak in films komt Richard The Lionheart terug om de zaakjes recht te zetten en hiermee het happy end te verzorgen (en Robin en Marion te trouwen) zoals in The Prince of Thieves met Kevin Costner.

Robin Hood, Vrijdag 27 Augustus, 21:15, op De Markt

Orfanato, El (The Orphanage) (2006)

Ik ben helemaal geen fan van horror films. De laatste keer dat ik waarschijnlijk een horrorfilm gezien heb was rond mijn 16de toen films als Hellraiser en Childsplay cool waren. Echter, toen El Orfanato een paar jaar geleden uitkwam met goede recenties, spaanstalig, en geproduceert door Guillermo del Toro (Pan's Labyrinth) was mijn interesse voor deze spaanstalige horror film toch gewekt. Op vakantie kwam ik hem tegen op de markt (legaal) en heb hem meteen gekocht.

El Orfanato vertelt het verhaal van een vrouw, Laura, zelf een wees, die met haar man en geadopteerde zoon de intrek neemt in het vervallen weeshuis waar ze zelf haar jeugd heeft doorgebracht. Daar waren de geesten rond van vijf kinderen. Als haar geadopteerde zoon verdwijnt, ogenschijnlijk gekidnapt door de geesten, gaat ze op zoek naar hem.

El Orfanato is inderdaad een horror film maar niet met het doel om zoveel mogelijk mensen op zo'n bruut mogelijke wijze af te slachten zoals je dat tegenwoordig vaak ziet. Het is ook een een puzzelfilm met sprookjesachtige elementen. Hij is super spannend en voor mensen die ook van Pan hielden zeker aan te raden.

Inception (2010)

Je kunt deze film bekijken vanuit meerdere uitgangspunten, puur als vermaak of als een film met diepgang, of hij wel correct in elkaar steekt, of het ethisch is wat er in de film gebeurt, of Leo di Caprio nu een goed acteur is ofdat hij nog steeds hetzelfde speelt as in Titanic, of hoe deze film past in het overige werk van Christoper Nolan (die erg sterke films maakte zoals Memento Batman Begins en the Dark knight maar ook wat mindere films zoals Insomnia, en The Prestige).

Wat in mij bij mij op kwam toen ik de film zag was de vraag of Nolan, die naar eigen zeggen 10 jaar aan het script werkte daadwerkelijk met iets orgineels komt ofdat het eigenlijk toch allemaal al eens min of meer gedaan is. Met zoveel films is het namelijk erg moeilijk om met iets orgineel te komen. The Matrix werd indertijd gezien als een erg orginele film gezien maar als je Blade (met Wesley Snipes) bekijkt van een jaar eerder hebben deze twee films heel wat gemeen in stijl, kleur, en aktie (en zelfs lange zwarte jassen, zonnebrillen (ook 's nachts) super slowmotion).



Blade Trailer

Inception blijkt een mengelmoes van Existenz (David Cronenberg, 1998), een 'Heist'-film (bv. Ocean's 11, The Italian Job, Ronin) en James Bond.

Het concept de droomwereld, en de droom binnen de droom komt duidelijk van Existenz. Het enige verschil is dat in Existenz alles draait om een computerspel (een realistische wereld waarin mensen kunnen spelen door een apparaatje direct op hun hoofd aan te sluiten) waarin ook weer karakters vanuit de 'echte' wereld voorkomen en ook weer een spel gespeelt kan worden waardoor je het spel binnen het spel krijgt. En, uiteindeiljk is de vraag weer: is de hoofdpersoon (Jude Law) weer teruggekomen in de 'echte' wereld.



Existenz Trailer


De structuur van de film is voor mij duidelijk een 'Heist'-film. Dit zijn films waarin normaal gesporken een groep dieven een buit moet zien binnen te halen die erg beschermt is (bijvoorbeeld een treinroof (The great Train Robbery, of een casino). Er wordt een plan gemaakt en er moeten allerlij trucen en gadgets aan te passen komen om bijvoorbeeld de kluis open te krijgen. Dit is precies het geval in Inception. De geheimen die Cobb (Leo) in de droomwereld probeert te ontfutselen zitten letterlijk in een kluis en het idee moet geplaatst worden in een erg beschermde bunker.

De aktie om het idee te bemachtigen (of in dit geval te plaatsen) is weer letterlijk geleend van James Bond. Wanneer je een film ziet met mannen in de sneeuw met sneeuwscooters en machine geweren is het 9 van de 10 keer een James Bond film. In dit geval niet dus. En het idee van een basis de bestormt moet worden is natuurlijk ook weer James Bond.

Wat Inception dan uiteindelijk wel weer orgineel maakt is de mix van deze drie (soorten) films. Het levert een spannende aktievolle film op die uit al bovenaan beschreven oogpunten kan bekeken kan worden, dus waarschijnlijk ook niet snel zal vervelen. In ieder geval tip ik deze film alvast voor Het Witte Doek van volgend jaar.