Met vrijwilligers van het witte doek gaan we elk jaar naar de Volkskrantdag van het Internationaal Film Festival Rotterdam (IFFR). Dit jaar zagen we daar Lourdes. Deze film bleek uitermate goed te passen in ons thema en helemaal met het idee om eens een film in de Sint Willibrordus kerk te draaien. Het zal niet meevallen om een half jaar na dato nog een review van een film te schrijven maar ik zal het proberen.Lourdes was de vijfde film die we zagen die dag. Tijdens de Volkskrantdag zien we namelijk achter elkaar vijf films (die goed gewaardeerd werden door het publiek tijdens het festival), en we weten van te voren niet welke films dit zijn. Ik was dus al behoorlijk gaar. Helemaal, nadat de voorafgaande film een documentaire film, in niet al te beste beeldkwaliteit was waarbij we op de tweede rij van een Imax scherm zaten.
Lourdes is een heel bedaarde film, wat om voorafgaande reden dus erg goed uitkwam. De film verteld het verhaal van Chirstine, die verlamt in een rolstoel, en met een doses scepses leek het (of is dat zelfprojectie) in Lourdes is. Baat het niet, dan schaadt het niet. Langzaam maar zeker treden er veranderingen op in haar conditie.
Christine is het vehicel in de film dat ons langs alle aspecten van Lourdes leidt. Natuurlijk zien we de grot, maar ook het ontbijt, de souveniers, en het afsluitende feestje van de group. Dit geeft een, lijkt me, goed en neutraal beeld van de sfeer in Lourdes. Het deed voor mij een beetje triest aan, of is dat ook weer zelfprorjectie.
Lourdes is kortom een film die veel aan het denkbeeld van de kijker over laat, en geen oordeel velt en geloof is altijd een interesant discussie onderwerp na de film, met je buurman, of vriendin, onder het genot van een biertje op een (hopelijk) warme zomeravond.
Lourdes, Zaterdag 28 Augustus, 21:15, Sint Willibrordus kerk aan de markt
Geen opmerkingen:
Een reactie posten