Mijn Oscar Voorspelling 2011

Ik ben even weg geweest van het bloggen omdat ik het te druk had met mijn werk en de komende periode is ook nog druk dus ik zal niet zo vaak schrijven als dat ik gewend ben ... maar ik ben er nog steeds. Morgenavond zijn de oscar's weer. Dit is mijn voorspelling (lees gok) voor dit jaar. Maandag plaats ik de winnaars (en dus hoe goed ik kan gokken).

Beste Film The King's Speech (Goed)
Beste Acteur: Javier Bardem (Winnaar: Colin Firth)
Best Supporting Acteur: Geoffry Rush (Winnaar: Christian Bale)
Beste Acritce: Natalie Portman (Goed)
Beste Supporting Actrice: Helen Bonham Carter (Winnaar: Melissa Leo)
Beste Annimatie: Toy Story 3 (Goed)
Beste Regiseur: David Fincher (Winnaar Tom Hooper)
Beste Buitenlandse film: Incendies (Winnaar: In a Better world)

Drie van de 8 belangrijkste categorien goed. Dat is niet een hele goede score dit jaar.

Transamerica (2005)

In het algemeen ben ik niet zo'n fan van roadmovies. Ik heb zelfs Thelma en Louise nooit helemaal gekeken. Het genre is nogal beperkt: twee (of meer) verschillende karakters rijden met een auto door Amerika en groeien ze uiteindelijk naar elkaar toe. Normaal gesproken moet er gecampeerd worden en is er iemande bang voor wilde dieren, wordt de auto gestolen, wordt er een onbetrouwbare lifter opgepakt, en komen de reizigers in aanraking met hillbillies die het op hen gemunt hebben.

Toen ik dus afgelopen zondag Transamerica ging kijken verwachtte ik dan ook niet dan ik hem uit ging zitten. Echter, tot mijn persoonlijke verbazing bleek de film toch erg vermakelijk te zijn. Dit kwam vooral door het bizarre gegeven van een transsexuele man die met zijn ontspoorde tienerzoon door Amaerika trekt om op tijd te zijn voor zijn laatste operatie. Voor de rest volgt de film het patroon van de standaard roadmovie De karakters zijn stuk voor stuk slapstick typetjes. De humor is natuurlijk wel hier en daar van een behoorlijk laag niveau maar in tegenstelling tot American Pie of There is Something about Mary dit keer wel leuk.

Coco Avant Chanel (2009)

De film Coco Avant Chanel vertelt het verhaal van Coco Chanel voordat ze beroemd werd om haar mode en parfums. Coco is een weesmeisje (al leefde haar vader nog wel maar die was spoorloos verdwenen). In een cafe waar ze optrad als variete artieste pikt ze een rijke alleenstaande man op. Ze trekt bij hem in om als zijn ongetrouwde maitresse te fungeren. Als ze zich moet verbergen voor de rijke familie maakt ze hoedjes die goed in de smaak vallen bij de rijke dames. Zo ging dat blijkbaar in die tijd in Frankrijk.

Het is een gewaagde keus om in deze flim alleen de jonge jaren van Coco te belichten en niet de roem en rijkdom en intriges die daar bij horen (die zitten pas in het vervolg op deze film: Vincere). Wat mij betreft was het echter geen goede keus. De film laat het leven van een franse jonge dame in deze wel opmerkelijke omstandigheid zien, maar dat is ook alles wat de film te bieden heeft. Er gebeurt eigenlijk bijna twee uur lang verder niets en ik ben persoonlijk niet dusdanig geintreceert in mode of de persoon Coco Chanel dat de film toch boeiend blijft.

Hobo With a Shotgun

I used to be one of you
long time ago
you are all brand new perfect
no mistakes no regret
people look at you
and think how wonderful your future will be
they want you to be something special
perfect, a doctor a lawyer
I hate to tell you this
but if you grow up here
you are more likely to wind up selling your bodies on the streets
by shooting dope from dirty needles
in a bustop
and if you are succesful
you make money selling junk to crackheads
they all think twice about killing someones wife
because you won't even know what is wrong in the first place
maybe you end up like me
a hobo with a shotgun

Na Machete is Hobo with A Shotgun de de tweede grindhouse trailer (van de films Death Proof en Planet Terror van Quintin Tarantino en Robert Rodriguez) die verfilmd wordt. Hobo with A Shotgun gaat over een dakloze die van zijn gespaarde centjes een dubbelloops geweer koopt om tuig op te ruimen met in de titelrol onze eigen Rutger Hauer. De film draaide dit jaar ook al tijdens het Sundance Festival (het filmfestival georganiseerd door Robert Redford).





De speech van Hauer in deze trailer doet mij in ieder geval denken aan die van Rutger Hauer zelf in Blade Runner en de openingsspeech van Watchmen van twee jaar geleden.

IFFR 2011

Het was een lange dag IFFR, nog een beetje verlengt doordat onze trein uitviel en we een extra half uur op Rotterdam Centraal moesten doorbrengen. In eerste instantie leek het een spaanstalig filmdagje te worden. Toen echter onze derde film geannuleerd werd leek het meer een Oost-europees dagje te worden, want de vervangende film kwam uit Tjechie. Deze film ging stuk in de tweede sreening en werd weer vervangen door een Turkse film. Het bleek uiteindelijk de dag van de dieren in de film, want die speelden bijna overal wel een rol. En het was, met uizondering van de eerste film, een dag van trage films met weinig 'uitgesproken' karakters.

1. Cirkus Columbia

We begonnen de dag goed. Een kroatische tragie-komedie van de regiseur van No Man's Land over een verbannen hoge ome die na 20 jaar terug keert naar zijn geboortedorp met zijn 30 jaar jongere verloofde, aan de vooravaond van de joegoslavische oorlogen. De man is aanvankelijk een echte egoistische klootzak. Als eerste zet hij zijn vrouw en zoon op straat om weer intrek te nemen in zijn huis en als hij niet kan verkroppen dat zijn kat spoorloos raakt laat hij het hele dorp (behalve hemzelf) zoeken. Echter, na verloop van tijd komen de verhoudingen toch subtieler te liggen. De film laat zien hoe de vlam in de pan kan slaan tussen verschillende mensen. De galgenhumor in deze film toch af en toe een verontrustend effect (voor mij) op de zaal. Mensen die lachten om een oud vrouwtje dat zelf niet meer kan eten ... smakeloos.





2. Silent Sonata

Wederom was de tweede film (net als voorgaande jaren) de film in de grote zaal van Den Doelen. We waren redelijk laat en we moesten daaromaan de zijkant van de zaal zitten. Ik kan na de film dus wel een beetje last van mijn nek. De film was Sloveens, en geheel zonder tekst. Het was een surrealistische vertelling over een circus in een onbekend, maar een door oorlog getroffen land. De cirucsgroep komt op een dag aan bij een boertje (met geiten) in de middle of nowhere wiens vrouw recentelijk (door het leger, of rebellen) vermoord is. Het ontbreken van tekst had een interessante invloed op de zaal, die in het eerste kwartier in ongemakkelijke kuchen uitbarstte. Wederom observeerde ik dat mensen begonnen te lachen terwijl de oude circusdirecteur geen adem meer kreeg omdat hij op sterven lag.





3. Zephyr

De derde film viel uit, en van bekenden die als tweede film de vervangende film te zien kregen wisten ons te meldden dat die ook (door een technisch mankement) uitviel. Daarom kregen wij een vervanger van een vervanger voorgeschoteld. Het was een Turkse film over een niet zo'n spraakzaam tienermeisje dat in de bergen woont bij haar grootouders. Ik realiseerde me overgens pas op ongeveer de helft van de film dat het geen jongetje was. Haar moeder doet vrijwillegerswerk in Afrika maar keert plotseling terug. Op een dag valt er een jonge koe van de afgrond en het meisje is te bang te vertellen dat het haar schuld is. Moeder en dochter kiezen beiden voor zichzelf. Uiteindelijk wil het meisje met haar moeder mee maar na een ruzie duwt het meisje haar moeder van de afgrond (opzettelijk of per ongeluk?). De film had prachtige lange close-up shots van de natuur en de beestjes en kabbelt als een bergbeekje voort totdat ze de waterval van de laatste paar minuten bereikt. P.S. de koe blijkt de val overleeft te hebben.

Zefir / Zephyr by Belma Baş - Trailer from birol akbaba on Vimeo.

4. La Nostra Vita

De vierde film was een Italiaanse bouwvakker die er alleen voor komt te staan wanneer zijn vrouw bij de geboorte van zijn derde kind komt te overlijden. Hij wil daarop een goed (rijk) leven creeeren voor zijn kinderen en neemt een nogal dubieuze bouwklus aan (met dubieus verkregen geld). Op een dag komt een Roemeense jongen bij hem langs wiens illigale vader om het leven is gekomen op de bouwplaats (en daar achter is gelaten). Wat ik denk dat de regiseur in deze film heeft willen doen is de vooroordelen jegens Roemeense gastarbeiders in Italie (corrupt, stelen, liegen) in de italiaanse bouwvakker te verplaatsen en de roemenen de eerlijke harde werkers te laten zijn om zo die vooroordelen weg te nemen. Echter, dit komt niet zo goed tot uitdrukking in de film.

5. Todos tus muertos

Tussen de vierde en de vijfde film gingen we eten. Helaas was naast de films ook het restaurant die dag een beetje traag met ons te serveren en kwamen we tien minuten te laat in de film terecht. Precies op dat moment vond een Columbiaanse boer een berg lijken in zijn maisveld. De rest van de film keuvelt voort over wat met die lijken te doen. Uiteindelijk worden er nog een paar meer lijken gegenereerd en wordt de hele berg verplaatst naar een naburige gemeente. Die clu van deze macabere grap is nog wel aardig, maar had wat mij betreft ook een uur eerder mogen vallen waarna het verhaal wat verder doorgetrokken had kunnnen worden. P.S. Er spelen als metafoor ook nog twee hanen mee in deze film die elkaar bevechten.

Wensenlijstje IFFR 2011

Het was mijn idee om uit de top 30 van populaire films op IFFR 2011 alvast een verlanglijstje te maken van vijf films die ik graag zou willen zien aanstaande zondag. Daar zie ik nu toch maar van af. Door de films alvast te bekijken schep ik namelijk verwachtingen, van films die ik wel wil zien, en welke niet mijn interesse hebben. Dat lijdt waarschijnlijk alleen maar tot een teleurstelling (maar geen drama natuurlijk) en bevooroordeling jegens de films die ik wel ga zien.

Ik laat me dus liever verrassen. Ik ga liever met een frisse blik de films in. Natuurlijk hoop ik nog steeds op de bekendere titels: Black Swan, Biutiful en 127 hours, maar ik weet nu al dat de kans klein is dat we die gaan zien, dus ik heb geen verwachtingen hierin.

Ik ga zelfs zaterdagavond niet kijken, wanneer wellicht het programma op de IFFR website zal staan. Ik hoor het wel in de trein, of anders zie ik het wel op het festival zelf.

Lilya 4-Ever (2002)

Arthouse films (tegenwoordig) en de films die ik tot nu toe tijdens IFFR 2010 en IFFR 2008 zag zijn onder te verdelen in twee categorieen. Of ze proberen een probleem uit het dagelijks leven naar voren te halen (My Queen Karo) of gewoon het dagelijks leven te laten zien (Lourdes); of proberen een zo shockerend mogelijke werkelijkheid te laten zien (R, Go with Peace Jamil). De enige uitzondering op deze regel wat IFFR betreft was The Darjeeling Limited.

Lilya 4-ever, die ook tijdens IFFR draaide in (denk ik) 2003 en die ik afgelopen zondag op TV zag, valt duidelijk binnen de tweede categorie. Lilya is een russisch meisje. Haar moeder en stiefvader verhuizen naar Amerika om te werken en zij blijft alleen achter met haar dominante tante en het buurtjongetje. Haar tante pikt al snel het huis van haar moeder in en Lilya komt op straat te staan zonder geld. Ze verdient een paar keer geld als hoer. Dan valt ze voor (natuurlijk) een loverboy en belandt ze als escort/hoer in Zweden. Het buurtjongetje kon niet mee en neemt hierop een overdosis pillen. Haar enige ontsnappingsmogelijkheid is om van de brug te springen.

Dat de film zo'n dramatische werkelijkheid laat zien, betekent niet dat de film overdreven is, of dat de film slecht is. Ik geloof wel degelijk dat dit soort meisjes in dit soort situaties bestaan. Het levert alleen zo'n voorspelbare film op.

Cinemania

Ik ben een filmliefhebber. Ik kijk graag naar (goede) films en ik check dagelijks (een beperkte set) websites om op de hoogte te blijven van het laatste filmnieuws, meningen, en welke films goed zijn. Ik noem me echter geen cinefiel. 1 keer per jaar vijf films achter elkaar tijdens IFFR is genoeg voor mij. Als er een goede film in de bioscoop draait die mijn interesse heeft, is het jammer maar helaas als ik geen tijd heb om hem te zien. Dan wacht ik wel tot hij (in uitverkoop) op DVD uit is of totdat hij op TV komt. Een cinefiel vind ik iemand die werkelijk alles wat film is opslobbert, en in het bijzonder alles wat zich niet op het mainstream pad bevindt. Maar, er is zelfs nog een overtreffende trap: de cinemaniac. Toevallig kwam ik achter het bestaan van de documentaire cinemania, die ook op IFFR 2002 draaide, over vijf mensen waarvoor film een echte obsessie, zelfs dwangneurose is. De film heb ik nooit gezien maar ik heb een aantal youtube filmpjes gevonden die een goede indruk geven.




De vrouw in de trailer heet Roberta. Zij is inmiddels overleden. Een kaartverkoopster vertelt over haar. Ze bewaarde alle kaartjes van elke film die ze ooit gezien had en toen de kaartverkoopster het kaartje weg wilde doen flipte ze helemaal. Een andere keer kwam ze geschminkt naar de bioscoop omdat ze niet herkent wilde worden, maar dat werd ze toch. Ze sloeg compleet door. Want dat werkte in de film toch ook?



Een filmmaniac heeft zijn eigen favoriete stoel. Met zijn eigen bijzondere reden waarom.


Mede toeschouwers moeten zich gedragen (zo wie zo). Maar, voor de cinemaniac is alles geoorloofd wanneer mede toeschouwers dat niet doen ... zelfs moord ... als je daarvoor tenminste niet gearresteerd werd, en niet in de gevangenis belandde zodat je geen films meer kon kijken.





Film is voor deze mensen een vlucht uit de realiteit, omdat ze die niet aankunnen, of omdat ze daarin tekort komen.