Ik ben een filmliefhebber. Ik kijk graag naar (goede) films en ik check dagelijks (een beperkte set) websites om op de hoogte te blijven van het laatste filmnieuws, meningen, en welke films goed zijn. Ik noem me echter geen cinefiel. 1 keer per jaar vijf films achter elkaar tijdens IFFR is genoeg voor mij. Als er een goede film in de bioscoop draait die mijn interesse heeft, is het jammer maar helaas als ik geen tijd heb om hem te zien. Dan wacht ik wel tot hij (in uitverkoop) op DVD uit is of totdat hij op TV komt. Een cinefiel vind ik iemand die werkelijk alles wat film is opslobbert, en in het bijzonder alles wat zich niet op het mainstream pad bevindt. Maar, er is zelfs nog een overtreffende trap: de cinemaniac. Toevallig kwam ik achter het bestaan van de documentaire cinemania, die ook op IFFR 2002 draaide, over vijf mensen waarvoor film een echte obsessie, zelfs dwangneurose is. De film heb ik nooit gezien maar ik heb een aantal youtube filmpjes gevonden die een goede indruk geven.
De vrouw in de trailer heet Roberta. Zij is inmiddels overleden. Een kaartverkoopster vertelt over haar. Ze bewaarde alle kaartjes van elke film die ze ooit gezien had en toen de kaartverkoopster het kaartje weg wilde doen flipte ze helemaal. Een andere keer kwam ze geschminkt naar de bioscoop omdat ze niet herkent wilde worden, maar dat werd ze toch. Ze sloeg compleet door. Want dat werkte in de film toch ook?
Een filmmaniac heeft zijn eigen favoriete stoel. Met zijn eigen bijzondere reden waarom.
Mede toeschouwers moeten zich gedragen (zo wie zo). Maar, voor de cinemaniac is alles geoorloofd wanneer mede toeschouwers dat niet doen ... zelfs moord ... als je daarvoor tenminste niet gearresteerd werd, en niet in de gevangenis belandde zodat je geen films meer kon kijken.
Film is voor deze mensen een vlucht uit de realiteit, omdat ze die niet aankunnen, of omdat ze daarin tekort komen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten