Mugabe and the White African (2009)

Robert Mugaba is al sinds 1980 dictator van Zimbabwe. In 2000 begon hij met het oneigenen van blanke boeren van hun grond. Hij had namelijk beloofd alle grond terug te zullen geven aan de zwarte bevolking en de blanke boeren eruit te zetten. Echter in 2007 vochten met name Mike Campbell en zijn schoonzoon dit beleid aan en stapten uiteindelijk naar het Zuidelijk Afrikaans international strafhof.

Mugabe and the White African volgt de strijd van Mike Campbell en zijn familie bij het strafhof en tegen de advocaten van Mugabe, en de zwarte knokploegen die hardhandig de blanke boeren van hun land proberen te krijgen. Deze documentaire geeft een shockerend beeld van de toestand van een land na vele jaren kolonisatie en vele jaren dictatorschap, niet alleen economisch maar vooral de staat van de menselijke moraal. De zwarte knokploegen hebben als enige doel de blanken te verwijderen omdat het hun land is (ook al zijn het soms rijkeluis ministerszoontjes). Ze hebben helemaal niet de intentie om nog iets van die boerderijken te maken (en het boeren tenminste voort te zetten). Ze nemen bezit van de eigendom, gooien de goedwillende blanken eruit, en laten de boerderijen vervallen achter.

Ik zou graag meer vertellen over wat er allemaal in de film gebeurt (en wat er daarna nog wel niet met de Campbells gebeurt) maar dan doe ik eenieder die de film nog wil zien onrecht aan, en deze film typeer ik echt als een gevalletje: Moet je zelf zien!

Echter voor degene die hem al gezien hebben en nog willen weten wat er sinds die tijd (2008) gebeurt is klik hier.

Holiday Inn (1942)

Holiday Inn is een echte kerstfilm! Dat zeg ik in de eerste plaats omdat uit deze film de kerstklassieker 'I'm dreaming of a ..." van Bing Crosby komt. In de tweede plaats zeg ik dit omdat het ook simpelweg een erg leuke lekkere onschuldige zwart-wit screwball komedie (wat wij een klucht noemen) is over kerst.

Bing Crosby en Fred Astairre vormen samen een zang/dans duo. Als Fred Astairre carierre alleen gaat maken besluit Bing om een hotel te beginnen dat alleen met de feestdagen open is, en waar op die dagen ook gezongen en gedanst wordt. Het is een succesvolle onderneming en Fred Astaire krijgt lucht van het mooie meisje dat op de Inn huist en ook nog goed kan dansen. Bing Crosby is verliefd op het meisje en doet er alles aan om haar maar niet aan Fred kwijt te raken.

Kerst is de ultieme periode voor dit soort films. Lekker warm thuis op de bank en genieten maar met een glas gluhwein, warme chocomel, of thee. Deze film kende ik nog niet (tot mijn schande) maar ik denk dat het nog wel een paar jaartjes klassieker blijft voor deze periode van het jaar.

Captain America (2011)

Captain America is 1 van de oudste superhelden uit de stal van Marvel (Spider-man, Ironman, Thor, etc.). Steve Rogers (Chris Evans), een iel maar dappermannetje krijgt een serum toegediend waardoor hij een supersoldaat wordt (en natuurlijk kan daarna het experiment niet meer herhaald worden) en hij trekt ten strijde in WOII tegen zijn aardsvijand The Red Skull (Hugo Weaving).

Waar Thor onverwacht slaagt faalt Captain America op alle fronten. Thor was (betrekkelijk) origineel maar Captain America is te oudbollig en doorsnee voor woorden. Dit was ook het geval een paar jaar geleden met The Fantasic Four (FF) Een beetje toevallig zijn de schurken uit Fantastic Four en Cap. America ook nog bijna identiek (respectievelijk Dr. Doom en eerder genoemde Red Skull) en heeft acteur Chris Evans ook nog het onfortuin om in beide films te spelen. Al licht het falen (van beide films) niet bij hem. Ook omdat het verhaal zo doorsnee en oninteressant is had ik voor het eerst ook niets met Hugo Weaving, die toch al een aanzienlijk repertoire aan memorabele (aktiefilm) karakters heeft zoals Mr. Smith (The Matrix), V (V for Vendetta) en Elrond (Lord of the Rings en The Hobbit). En dan is Tommy Lee Jones ook nog zo'n typecast karakter in deze film. Met tot slot ook nog zijn aanzienlijke duur van meer dan twee uur is deze film eigenlijk ronduit saai te noemen.

Van de afgelopen filmzomer kan ik nu Thor als overduidelijke stripheldenwinnaar uitroepen (boven x-men first class, en deze Captain America). Aankomende zomer komen The Avengers (Iron-man, Thor, Captain America, Green Arrow (Jerremy Renner die ook al een klein rolletje in Thor had), Ironman, Black Widdow (Scarlett Johanson uit Ironman 2) en Hulk samen in 1 film. Thor maakte me weer een beetje enthousiast voor dit project maar Captain America slaat dit weer genadeloos neer. Nu las ik vorige week ook nog dat The Avengers vanuit het perspectief van de Captain wordt verteld, dus dat komt er ook nog eens bij.

An Education (2009)

Jenny is een engelse tiener in de jaren 60 die een oudere man leert kennen en verliefd op hem wordt, maar het blijkt een beetje een foute man te zijn en Jenny wordt gedwongen kiezen tussen een opleiding en de man.

An Education is een erg kijkbare film. Ze is lichtverteerbaar en Jenny is aangenaam en Alfred Molina, die de strenge vader van Jenny speelt, is altijd al een aangemaam om naar de kijken, en ze maakt benieuwd naar waar dit toe zal lijden. Wat de film boeiend maakt is dat ze laat zien hoe sterk de moraal de laatste tijd is verandert. Vooral ten aanzien van meisjes/vrouwen en relaties: dochters zijn er om gehuwelijkt te worden en school/universiteit is er om een partner te vinden. Vader is erg afwijzend tegenover het middelbare school 'vriendje' maar sluit de 15 jaar oudere man, met een eigen inkomen en huis, in de armen. Nu zouden we precies het tegenovergestelde hiervan denken.

Helaas vervalt deze film uiteindelijk door een paar erg cliche plotwendingen en het toch wat teleurstellende moralistische en happy end.

The Assasination of Jesse James by the coward Robert Ford (2007)

Ik houd van Westerns, maar de laatste decennia worden er niet veel meer gemaakt. Dus toen deze uitkwam en goede recencies kreeg stond ie al op mijn vizier om een keer te zien. Toevallig kwam ik erachter dat ie nu op canvas te zien was en dus aarzelde ik niet.

TAoJJbtCRF (om maar even een afkorting te introduceren) verteld het vehaal van held annex schavuit Jesse James en hoe hij aan zijn einde kwam aan de hand van bendelid Robert Ford.

Ik heb echter toch een probleem met de titel van deze film. Ze is namelijk 1 woordje te lang. Het 'Coward' suggereert namelijk dat Jesse James (Brad Pitt) een heldenrol vervult in deze film (omdat Robert Ford als zwakkeling wordt neergezet). Echter de film zet een depressieve,uitgebluste en paranoide James neer tegenover het (toch wel) pispaaltje die iets wil betekenen in deze wereld Ford (Een breivikje avant la letre). De titel zet dan een verkeerde verwachting neer. Ik begrijp de titelkeuze echter wel begrijpelijk. Het is een verwijzing naar de geidoliseerde James.

De film is een ijzersterk psychologisch drama, die in het wilde westen afspeelt. Het is geen western met spectaculaire vuurgevechten. Daar zijn er namelijk maar twee van in de film. Het is alleen jammer dat uiteindelijk de motieven (op zijn amerikaans) nog eens expliciet uitgelegd worden, en het einde van van Robert Ford er ook nog in verweven wordt. Het was veel leuker geweest om daar zelf over te speculeren en te analyzeren. Een tip dus voor degenen die hem nog niet gezien is: zet de TV uit direct na De Assasination.

En ik begrijp nu waar The Assasination of Yogi Bear by The Coward Booboo Bear vandaan komt.

Thor (2011)

Superhelden films zijn voor mij verworden tot fastfood. Ze roepen altijd het jongetje in mij wakker (en hiermee de zin om ze te consumeren), maar als je ze op hebt dan geven ze meestal een onvoldaan gevoel. Zoniet Thor.

Thor verteld het verhaal van de godenzoon van Odin die door zijn arrogantie (en het verrad van zijn broertje Loki) naar de aarde wordt gestuurd waar hij wat menselijke eigenschappen leert (medeleven, liefde) en uiteindelijk zijn vader weer weet te redden.

Wat Thor zo leuk maakt is dat het eindelijk eens wat anders is dan het watje dat superheld wordt (vaak door een medisch experiment). Thor is een superheld met een shakespeareaans mythelogisch koningsdrama karakter en de keuze om shakespeare acteur Kenneth Branagh deze film te laten regiseren was een meesterlijke zet. Deze film had heel camp kunnen uitpakken (vergelijkbaar met (He man) Masters of the Universe uit de jaren 80) maar Branagh en ook Anthony Hopkins als Odin weten het verhaal een klassieke alure te geven). Daarnaast ben ik ook zeer positief verrast over Chris Hemsworth (Thor) en Tom Hiddleton als de verradelijke Loki, en Nathalie Portman heeft geen dragende rol in deze film maar is natuurlijk altijd wel een aangename verschijning.

Thor maakt deel uit van The Avengers die dit jaar uitkomen. Een groep superhelden (waaronder ook Hulk, Ironman en Captain America) die het witte doek veilig gaan maken. Ik was al niet zo onder de indruk van de Ironman films (al was Robert Downey hierin wel aardig) en ben dat ook niet van Captain America (mijn recencie verschijnt binnenkort), maar ik ben bang dat ik op zijn ook weer de aandrang krijg om deze film te zien.

50/50 (2011)

Ik loop een beetje achter met mijn reviews dus ik begin snel aan een inhaalslag. Deze film zag ik namelijk al begin December maar ik had nog geen tijd voor de recencie.

Adam (Joseph Gorden Levitt) is een man van in de twintig die op een dag te horen krijgt dat hij een kwaadaardige tumor heeft, en hij gaat het lange traject van chemo en 50 % kans van genezing in. Zijn beste vriend (Seth Rogan), zijn vriendin, zijn schoonmoeder, en zijn therapeute staan hem met goede bedoelingen bij maar natuurlijk niet altijd op de manier die hij nodig heeft. De enige goede steun die hij blijkt te hebben komt van zijn lotgenoten die hij ontmoet tijdens de chemotherapie.

50/50 is een komedie in de stijl van knocked-up over een zwaar onderwerp die toch niet kwetsend is, maar juist aandoenlij en uiteindelijk ontroerend. Dit komt doordat de spot veelal gedreven wordt met die goedbedoelde omgeving maar soms o zo frustrerende omgeving: de (vulgaire) beste vriend, de vriendin die hem wil 'redden' maar dat nietaankan, de overbezorgde moeder, en de onervaren (onbegrijpende) therapeute.