Thor (2011)

Superhelden films zijn voor mij verworden tot fastfood. Ze roepen altijd het jongetje in mij wakker (en hiermee de zin om ze te consumeren), maar als je ze op hebt dan geven ze meestal een onvoldaan gevoel. Zoniet Thor.

Thor verteld het verhaal van de godenzoon van Odin die door zijn arrogantie (en het verrad van zijn broertje Loki) naar de aarde wordt gestuurd waar hij wat menselijke eigenschappen leert (medeleven, liefde) en uiteindelijk zijn vader weer weet te redden.

Wat Thor zo leuk maakt is dat het eindelijk eens wat anders is dan het watje dat superheld wordt (vaak door een medisch experiment). Thor is een superheld met een shakespeareaans mythelogisch koningsdrama karakter en de keuze om shakespeare acteur Kenneth Branagh deze film te laten regiseren was een meesterlijke zet. Deze film had heel camp kunnen uitpakken (vergelijkbaar met (He man) Masters of the Universe uit de jaren 80) maar Branagh en ook Anthony Hopkins als Odin weten het verhaal een klassieke alure te geven). Daarnaast ben ik ook zeer positief verrast over Chris Hemsworth (Thor) en Tom Hiddleton als de verradelijke Loki, en Nathalie Portman heeft geen dragende rol in deze film maar is natuurlijk altijd wel een aangename verschijning.

Thor maakt deel uit van The Avengers die dit jaar uitkomen. Een groep superhelden (waaronder ook Hulk, Ironman en Captain America) die het witte doek veilig gaan maken. Ik was al niet zo onder de indruk van de Ironman films (al was Robert Downey hierin wel aardig) en ben dat ook niet van Captain America (mijn recencie verschijnt binnenkort), maar ik ben bang dat ik op zijn ook weer de aandrang krijg om deze film te zien.