Randy Newman - I Love L.A.

Naar aanleiding van mijn meest memorabele films van de jaren 80 waarin al, Axel F. (Harold Faltermeier), Stand by Me (Ben E. King), Don't You Forget about Me (Simple Minds) en Savin' the Day (Alessi) voorbij kwamen begon ik al te denken over een nieuw blog onderwerp, namelijk om bekende en minder bekende (pop)muziek in films uit te lichten. De muziek kan namelijk de film (of een fragment) maken of breken. Vandaag, mede ter ere van Leslie Nielsen die gister overleed begin ik met Randy Newman's I Love L.A. die ik ken uit de film Naked Gun (1). Ik weet nog dat ik toen ik deze film zag het nummer meteen al geweldig vond en ik keek dit fragment meerdere malen alleen al voor de muziek.





Naast in Naked Gun is dit nummer ook gebruikt in de Mr Bean Film 'Bean' waar het nog beter bij past.





Na al die jaren heeft het nummer voor mij nog niets aan kracht ingeboet.

Komt een Vrouw bij de Dokter (2009)

Er is toen deze film uitkwam al genoeg gesproken over wat voor een klootzak Stijn was omdat hij vreemd gaat terwijl zijn vrouw op sterven ligt aan kanker. Daar zal ik het dus niet meer over hebben.

Het punt dat ik nu eens wil aanhalen is de relatie van beide ouders (Carmen en Stijn) met hun dochter Luna. Die is namelijk hoogst merkwaardig. In het begin van de film verteld Stijn namelijk dat Luna het mooiste geschenk van hun leven is, maar Luna zie je de rest van de film alleen maar terug krijsend als moeder weer over de bank ligt te rollen en te kotsen. Beide ouders werken aan het begin van de film en doen niks met hun dochter. En later, wanneer Carmen terminaal ziek is gaan pa en ma vrolijk op vakantie om te genieten van het leven en films te maken zodat Luna later kan zien hoe mama was. Maar zonder Luna daarbij. Blijkbaar mag Luna niet van moeder genieten zolang het nog kan terwijl ze leeft. En natuurlijk racet vader alleen maar tussen zijn zieke vrouw en zijn maitresse. Voor Luna maakt hij helemaal geen tijd. Wellicht nog schokkender en belachelijker als het gedrag van Stijn naar Carmen is het gedrag van beide naar hun dochter en de plaats die hun dochter in hun leven heeft: namelijk de laatste plaats.

De film voelde, alhoewel deze gespitst is op drama, als een film zonder hart. Het wilde alleen maar uitlokken iets van: kijk eens wat deze vader een klootzak is, schande! De film bleef daarom voor mij oppervlakkig. Het acteren, ondanks de dramatische ontwikkelingen, leek zonder gevoel. De karakters intereseerde mijn niet en ook de montage was dusdanig fragmentarish dat het niet mogelijk was om een band op te bouwen, om mee te leven.

Pixar - It Gets Better

Pixar Studios, de makers van Toy Story, Finding Nemo, Cars, en Up!, heeft een filmpje gemaakt waarin haar homosexuele werknemers zich uitspreken over wat (het uitkomen voor) hun geaardheid voor hen betekende om zo jongeren aan te sporen hun geaardheid niet te verbergen maar er voor uit te komen. Opmerkelijk, omdat je het niet vaak zo ziet.

10 Meest Memorabele Films van de Jaren 80 - Ad 2

Over Schorriemorrie en 'K.u.t. met Peren'

Mijn handen jeuken al om aan de jaren 90 te beginnen maar ik moet toch nog iets kwijt over de jaren 80. Tijdens mijn reis door mijn filmische herinneringen van de jaren 80 heb ik ook een aantal Nederlandse films overwogen. Wat mij daarbij opviel dat alle films die bij me opkwamen gingen over kinderen (en jongeren) die in opstand kwamen tegen hun ouders. Ik begon me dus af te vragen hoe komt het dat dit thema zo populair was?

Schatjes (1984) Trailer ('K.u.t. met Peren')

Ciske de rat vermoorde zijn eigen moeder, de Flodders en de bende van hiernaast, en Jan Rap en z'n Maat maakten de buurt onveiling en de kinderen Gisbers (Schatjes en Mama is Boos) maakten het leven van hun altijd ruziende ouders zuur, en het begon al in 1980 met de Paul Verhoeven's Spetters. Dit waren ook meteen stuk voor stuk de meest populaire films in de bioscopen in de jaren 80. Was het dan uit commerciele overweging dat deze films gemaakt werden (als er 1 schaap over de dam is volgen er meer)? Zo ja, waarom was dit zo populair bij het grote publiek? Of schuilden er nog andere motieven achter? De regiseurs die opgroeiden in de opstandige jaren 60 en 70 en een nieuwe generatie hiervoor wilden klaarstomen? Of was het een actueel maatschappelijk thema? Was de jeugd van tegenwoordig al een thema toen?

De jeugdcultuur van de jaren 80

De jeugdcultuur in de jaren 80 was een mengelmoes van allerlei stijlen. Je had nog steeds hippies en rockers uit de jaren 60 en 70, maar daarbij kwam de 'new wave' en vanuit het eind van de jaren 70 de punkrockers. Later in de jaren 80 onstond ook nog een hiphop cultuur (Breakdance, Beastie Boys, Run DMC, Salt 'N Peppa) al was die natuurlijk nog niet zo 'gansta' als in de jaren 90 en nog iets later 'House'. Vooral punkrock (en daarvan de Sex Pistols) was het toonbeeld van rebellie. Daarnaast was Grafiti (en het bedoezelen van andermans eigendom hiermee) een opkomend fenomeem.

In de jaren 80 ontstonden ook de eerste jeugdbendes. Het geweld hierdoor nam nog niet eens zo zeer toe maar de jeugd werd wel steeds geweldadiger. Hierdoor nam de maatschappelijke aandacht voor het probleem (jeugdcriminaliteit) steeds meer toe [Gevaarlijke kinderen - Kinderen in gevaar, Mieke Komen]. En naar mijn mening droeg de toenemende (jeugd)werkeloosheid (subliem bezongen door de Janse Bagge Bend) en de algemene verloedering in de steden door de neergaande economie hier ook zijn steentje aan bij.

Janse Bagge Bend - Solicitere (1983)

De Beweegredenen voor de Films

Paul Verhoeven zij over Spetters: "Het uitgangspunt was een jongerenfilm waarin de grenzen van het toelaatbare werden opgezocht. De film moest opvallen, choqueren maar ook maatschappijkritisch zijn." [Spetters, wikipedia] En hij wilde een tegenhanger maken van Soldaat van Oranje, een film waarin de hoofdrolspelers geen onbesproken helden waren.

Echter, van Heemert zij over het ontstaan van Schatjes dat het idee onstond na 'geëtter' van zijn eigen kinderen en volgens hem repte destijds niemand over de weergave van een tijdsbeeld of –geest. Het was ook niet zijn doel met de film: "Ik heb dat ook niet gepoogd te doen. Ik wilde een film maken voor het kind in iedereen." [Grotesk, Butaal en Afschrikwekkend, Neerlandsfilmboek]

Ik heb er even over gedacht om (het productiebedrijf van) Dick Maas eens te mailen over waarom hij Flodder maakte. Maar ik denk dat ik het antwoord wel kan raden. Maas maakt volgens mij gewoon publiekstrekkers, films waarin hij lekker 'keet' kan schoppen. Zet een associaal gezin in een villawijk en je kunt zeker dolkomische situaties verzinnen en dingen uit de hand kan laten lopen.

Voor de andere films heb ik de beweegredenen niet maar ik heb wel zo'n vermoeden. Het boek Jan Rap en z'n Maat is ontstaan toen het opvanghuis dat Yvonne Keuls zelf met anderen had opgericht gesloten ging worden. Ze wilde de noodzaak van het huis laten zien. Voor de film kan ik me wel maatschappijkritische motieven voorstellen. Ciske de Rat (dat natuurlijk zich ook niet in de jaren 80 afspeelt) lijkt me ook meer ontstaan te zijn omdat het een goed boek was om te verfilmen (succesvol, en in de lijn van films als Het Wassende Water en daarna Op Hoop van Zegen). De Bende van Hiernaast was een jeugdfilm (van de makers van Thomas en de Vliegende Autobus, de Zevensprong, en andere films en series). Een film over Ondeugende jeugd die het allemaal niet zo bedoeld maar niet begrepen wordt door de ouderen, en uiteindelijk tot elkaar komt. Een geschikte thematiek voor kinderen en ouders van alle tijden.

Conclusie

Dit artikel is niet een uitgebreide studie maar de voor mij dan toch wel verrassende conclusie lijkt me dan dus te zijn dat de jaren 80 niet zozeer de drijfveer waren voor het ontstaan van deze films in deze periode. Het was eerder toeval en verbanden tussen een set films en de tijdsgeest zijn er altijd wel te vinden. Of, zou de tijdsgeest onbewust toch een (kleine rol) gespeelt hebben? Dat blijft altijd gisssen.

Er was dus wel meer aandacht voor jeugdcultuur en jeugdproblematiek in die jaren wat de populariteit van dit soort films in de bioscoop mede kan verklaren. Naast dat een Paul Verhoeven film per definitie een publiekstrekker was en is en Dick Maas ook. En ik herinner me nog dat de publiciteitsmachine voor Ciske de Rat (wat toen een megaproductie was) op volle toeren draaide.

Joyeux Noel (2005)

Het was nog een beetje vroeg voor een kerstfilm, maar 12 November is de nationale feestdag 'wapenstilstand' in Belgie waarbij in het bijzonder de wapenstilstand na de eerste wereldoorlog gevierd wordt. Daarom ook was Joyeux Noel afgelopen weekend op TV te zien. Deze film verteld het verhaal van Schotse, Duitse, en Franse troepen in WO I die op kerstavond uit hun loopgraven kruipen en hun wapens voor even neerleggen en tot verbroedering komen.

De film begint natuurlijk met de introductie van de hoofdkarakters en heftige beelden van een aanval (die verder tot niets lijdt behalve slachtoffers). Dit natuurlijk om later het contrast en betekenis te geven aan de wapenstilstand die volgt. Waarbij de strijders tot elkaar komen in een niemandsland bezaait met lijken van het voorgaande gevecht. In de stilstand wordt er gedronken, gezongen, gebeden (geheel toevallig is er een priester aan het front), uiteindelijk worden ook de lijken begraven en men schuilt zelfs gezamelijk in dezelfde loopgraaf bij een luchtaanval.

De film bespeelt alle juiste emotionele snaren op het juiste moment. Je gaat met de karakters mee en voelt de onzinnigheid van deze oorlog en oorlog in het algemeen. Uiteindelijk zijn de hogere instanties (kerk, legertop en politiek) niet zo blij met deze wapenstilstand wat ook boosheid over de stompzinnigheid van de mens oproept. Het was zeker een aardige zaterdagmiddagfilm.

Casablanca (1942)

In de reeks 'films die je als serieuze filmliefhebber gezien moet hebben' vandaag de film Casablanca. Casablanca vertelt het verhaal van Rick (Humprey Bogart) die tijdens WOII een bar runt en moet kiezen of hij een voortvluchtige verzetsheld helpt die getrouwd is met zijn ex-vriendin.

Wat voor mij de film zo sterk maakte en mij zo in deze (oude) film betrok is de duidelijkheid waarmee in het begin de situatie, de karakters en het doel van de film neergezet worden. De karakters krijgen ook meteen een verleden en diepgang, wat ze meer menselijk maakt. In Casablanca is dit uitermate effectief gedaan.

En natuurlijk is daar Bogart. Zijn ritmische manier van praten, en zijn koele blik maken van hem een karakter waar meer achter schuil gaat. Dat blijkt ook redelijk snel als hij zijn ex ontmoet en totaal instort. Dat zie je trouwens ook niet zo vaak in een film. Meestal is het namelijk de vrouw die het afbreken van de relatie niet kan verkroppen.

Een detail wat me opviel is het bewust gebruik van schaduwen in deze film. Iets wat ik me niet kan herinneren dat ik eerder zag, maar wellicht kijk ik daar normaal gesporken niet zo naar. Specifiek is er een moment dat Rick geld uit zijn kluis pakt in zijn kantoor terwijl hij met iemand praat. Je ziet hem (Rick) niet, maar je ziet wat hij aan het doen is.

De keuzes die de personen in de film moeten maken zijn ovoorspelbaar. Dat draagt flink bij aan de spanning. Wat zouden ze gaan doen? En welke gevolgen zal dat hebben? .. in de kookpot van spanningen die Casablanca heet. Dit maakt het moment dat de duitsers hun volkslied zingen en de fransen daar tegenin gaan als daad van vezet tegelijkertijd ontroerend en spannend.

Kortom Casablanca blijft na la die jaren een sfeervolle klassieker, en dat dit zo is maakt hem daadwerkelijker een 'klassieker' want voor mij is dat namelijk een film die tijdloos goed blijft.

TRON Legacy

Er is een nieuwe TRON Legacy trailer verschenen. Woaw.

De Poolse Bruid (1998)

Deze film stond al zo'n twee jaar in mijn DVD kast. Hij lag voor een Euro bij de blokker maar zoals dat wel vaker gebeurt, dan beland ie in de kast en blijft ie daar staan. Het werd de hoogste tijd dus om hem er uit te pakken en in mijn DVD speler te stoppen.

De Poolse Bruid verteld het verhaal van een poolse prostituee (Monique Hendrickx) die aan haar pooier ontsnapt en bij een nogal wereldvreemde (lees vrouwvreemde) Groningse boer terechtkomt. Als ik niet al een aantal seizoenen Boer Zoekt Vrouw gezien had, had ik niet gelooft dat er zulke boeren bestonden, maar ... ze bestaan dus in het echt ook, en ze gaan precies zo om met vrouwen. Dat maakte de film een stuk realistischer maar ook een beetje saai. Ik had het namelijk allemaal wel gezien: de onhandigheid (in het benaderen), wat de boer niet kent dat vreet ie niet, het huis van pa en moe dat nooit een nieuw behangetje heeft gehad, en niet weten hoe te communiceren met een vrouw.

Het portret van de boer en de poolse vrouw was dus wel realistisch, maar toch ging de film uiteindelijk over de top, met de pooier die zijn bron van inkomsten terug komt claimen. Maar al met al bleef het een aardige film om een keer gezien te hebben (en een Euro bleef er zeker niet teveel voor).

10 Meest Memorabele Films van de Jaren 80 - Ad 1

In de afweging van welke films er in de lijst zouden komen waren er natuurlijk ook een aantal afvallers. Toch wil ik 10 afvallers nog even de revu laten passeren.

1. Batman
De stijl van Tim Burton was ongeevenaard. Jack Nicolson als de Joker was briljant en werd pas 20 jaar later totaal onverwacht voorbijgestreefd door Heath Ledger.

2. Beverly Hills Cop
Wie kan er nu Axel F. van Harold Faltermeyer vergeten?




3. The Blues Brothers
It's 106 miles to Chicago, we got a full tank of gas, half a pack of cigarettes, it's dark, and we're wearing sunglasses.

4. Dead Poet Society
Robin Williams stond (en staat) voornamelijk bekend als komedie acteur maar heeft ook een paar indrukwekkende serieuze rollen op zijn naam staan waaronder deze, The Fisher King, en Good Will Hunting natuurlijk.

5. Gremlins
Herrinner je je dit schattige beestje nog? Een horrorkomedie op dezelfde lijn en hetzelfde niveau als ghostbusters.



6. Highlander
Mijn oudere broer had een vriendje die fan was van Queen. Samen deden ze mee aan een mini playbackshow met het nummer It's a Kind of Magic. It's a Kind of Magic is weer van deze film. Ik werd hierin ook meegesleept en werd fan van Queen en van deze film.

7. The Karate Kid
You're the Best (voor jongetjes van een jaar of 10).

8. Lethal Weapon
Harde aktie (voor een jongen van mijn leeftijd toe) maar een sublieme (politie)aktiefilm.

9. Robocop
Nog hardere aktie, maar de (Amerikaanse maatschappijkritische) humor en stijl van Paul Verhoeven blijft geweldig.

10. Tootsie
Lang voor Mrs Doubtfire was er Dustin Hofman als Tootsie in rom-com die na meerdere malen kijken nog steeds leuk blijft.

De Eerste Beelden van Kuifje

Stephen Spielberg en Peter Jackson werken samen aan een Kuifje trilogie. Het worden 3d computer animatiefilms in 3D. Vorige week verschenen de eerste beelden op het net.

Once Upon a Time in the West (1968)

Er zijn van die films die je als filmliefhebber gezien moet hebben: de klassiekers. De films die absoluut en tijdloos goed bevonden worden en waarmee je andere films in perspectief kunt plaatsen. Zo heb ik ondertussen al gezien: Citizen Cane, Gone With the Wind, The Godfather Trilogy, Apocalypse Now, Dr. Strangelove, The Good The Bad and the Ugly, The Unforgiven, The Graduate, en zelfs heb ik om deze reden The Sound of Music helemaal gekeken. De eerstvolgende voor mij in dit rijtje is Casablanca, maar nu heb ik dus eindelijk Once Upon a Time in the West gekeken.

Mijn eerste indruk was 'wow'. Deze film is echt met geen andere film te vergelijken (die ervoor of daarna is uitgekomen). De stijl van Sergio Leone is volkomen uniek: het trage tempo, de lange close-ups van de ogen, die meeslepende muziek van Enrico Moricone. En, deze film is overweldigend goed.

Op een gegeven moment begon ik langzaam trekjes te ontdekken van Gone With the Wind. De heldin die er alleen voor komt te staan op de boerderij (Scarlet 'O Hara op haar plantage), de ruwe onontgonnen omgeving en de overzichts shots. Maar langzaam dreef de film daarvan weer weg.

Toen kwam heel sterk de vergelijking bij me op met de hendendaagse superheldenfilms, met name Christopher Nolan's Batman maar ook nog Sam Raimi's Spiderman. De vergelijking is makkelijk gemaakt omdat het een film met helden en schurken betreft, maar ook dieper omdat het verhaal duidelijk een hoofdschurk heeft, die het emperium van zijn baas wil overnmen en een naamloze held 'Harmonica' die niemand kent, en die ogenschijnlijk mensen helpt zonder enige reden (maar uiteindelijk zoals Spider-man of Batman vanuit een trauma/wraak). Het verbergen van zijn naam werkt als het alterego (de superhelden identiteit) zoals Spider-man eigenlijk Peter Parker is, Batman eigenlijk Bruce Wayne is en Clarke Kent eigenlijk Superman is. Die laaste in dit rijtje schrijf ik bewust andersom. De blikken in die onverstoorbare koele ogen die niets van de persoon prijs geven werken als het masker dat de superheld ook draagt. Bovendien bezit met name Harmonica ook superkrachten: een bovennatuurlijke aanleg voor het zien van valstrikken en geweerlopen, precies op het juiste moment op de juiste plaats zijn, en een schot dat niet kan missen. En zoals het een gekwelde superheld betaamd is het onmogelijk voor hem om een relatie aan te gaan met een vrouw, omdat hij haar dan mogelijkerwijs in gevaar brengt. Tot slot zijn er ook nog de briljante one-liners, zoals die ook in het superheldengenre veelvuldig voorkomen.

The reward for this man is 5000 dollars, is that right?
- Judas was content for 4970 dollars less.
There were no dollars in them days.
- But sons of bitches... yeah.

You could make a fortune. Hundreds of thousands of dollars. Hey, more than that. Thousands of thousands.
- They call them "millions."

How can you trust a man who wears both a belt and suspenders? The man can't even trust his own pants.

Kortom, Once Upon a Time ... is een bijzondere film, ongevenaard in zijn genre. Hij is wat mij betreft ook beter dan 'The Good The Bad ...' en 'The Unforgiven'. En hij is zelfs ongevenaard ver daarbuiten.

10 Meest Memorabele Films van de Jaren 80 - Deel 5

De keuze voor de laatste 2 films in de lijst is een moeilijke. Tot nu toe (op Wall Street en Blade Runner na) heb ik me vooral laten inspireren door mijn jeugdherinneringen. Vandaag (vanuit mijn kritisch oogpunt) in mijn ogen de beste film van de jaren 80 en een film die mij meteen terugbrengt in de jaren 80.

Ghandi

Waarom: Ghandi is voor mij de beste film van de jaren 80 op alle fronten (visueel, acteerprestaties, verhaal). Het is een indrukwekkend epos over het leven van de Mahatma, dat niet eens overdreven is. Althans zo lijkt het me niet en als je archiefbeelden bekijkt dan is dit ook niet zo. Ik zag deze film voor het eerst door de middelbare school, waar Ghandi behandelt werd tijdens de maatschappijleerles en ik weet nog dat ik dacht: als er iemand een nieuw boek schrijft over het leven van de mahatma en zijn levenslessen worden gevolgd en hij wordt vereerd ... dan hebben we een nieuw geloof.





Stand by Me

Waarom: Ook al speelt deze film zich af in de jaren 50 in Amerika, hij gooit me meteen terug in de jaren 80. En dit is niet alleen omdat 'Stand by Me' ook meteen weer een hit werd in de jaren 80 en dus regelmatig in huis, waar de radio altijd aanstond, te horen was. Stand by Me verteld het verhaal van een groepje jongens (o.a. River Phoenix die een paar jaar later tragisch om het leven kwam) dat het gerucht hoort dat er ergens in een bos een lijk ligt, en ze gaan op onderzoek uit. En onderweg worden ze natuurlijk lastig gevallen door een groepje boosaardige pubers (onder leiding van Kiefer Sutherland (24)). Voor mij was mijn jeugd veel op straat en het bos spelen. We konden dagen achtereen hutten bouwen in het bos. En dan kwamen de grote jongens met hun brommers en we konden weer opnieuw begin. Als in de zomer de peel in brand stond (letterlijk) klommen we op de fiets en reden we erachteraan en we sliepen in een tent bij een vriendje in de tuin. Onder andere daar deden ook de geruchten de ronden van ontsnapte boeven die weleens 's nachts aan de tent konden komen of zwervers en gevaarlijke dieren (vossen) die zich in het bos konden schuilhouden. Daar heb ik natuurlijk nooit iets van gezien. Stand By Me raakt hiermee precies die gevoelige snaar die deze herinneringen weer bij mij boven brengt. Zelfs nu tijdens het schrijven al en het horen van de muziek en het zien van de trailer.

Julie & Julia (2009)

Ik heb sinds Amelie en Chocolat niet meer zo'n zoete film gezien. Bijna alles zit mee voor Julie en Julia. Er zijn natuurlijk wel kleine tegenslagen maar die worden (met relatief gemak) overwonnen en het leven is in het algemeen goed en erg lekker. Niet dat daar iets mis mee is hoor. Het is wel eens goed om een optimistische film te zien. Daar wordt je zelf ook wat optimistischer van in de deze donkere herfstdagen en dit drukke hedendaagse bestaan.
Julie en Julia verteld het levensverhaal van Julia Child (Meryll Streep), de auteur Mastering the Art of French Cooking en Julie Powell (Amy Adams) die in 1 jaar alle recepten van Julia Child wil koken en daarover schrijft op haar blog. Julia Child begon rond haar 40ste met koken en het kostte haar menig jaren om haar kookboek gepubliceert te krijgen. Zij slaagde daar echter in en werd ook bekend als TV kok. Julie Powell is een telefoonmedewerksters voor een steunpunt voor slachtoffers van 9/11 en zoekt een doel in haar leven. Zij probeerde eerder een boek te schrijven maar dat kwam nooit af. Door haar blog werd ze echter zo bekend dat ze toch schrijver kon worden. De American Dream ten voeten uit natuurlijk.

Het aardige aan de film is dat je er halverwege de film achterkomt dat de film is humoristisch en vermakelijk is zonder echter grapjes. Dit komt voornamelijk door Meryll Streep die een karakatuur van Julia Child lijkt neer te zetten maar ook dit blijkt niet zo te zijn. Julia Child bleek in het echt ook een raar figuur. Julie & Julia is een uitmuntende film voor een avond op de bank met een kop thee en zeker lekkere hapjes (anders ga je ze missen terwijl je aan het kijken bent naar al dat lekkere eten).

10 Meest Memorabele Films van de Jaren 80 - Deel 4

Vandaag in de lijst de gebroeders Scott.

Blade Runner (Ridley Scott)

Toen: Ik zag blade runner voor het eerst ergens in de jaren 90. In die tijd ging ik nog naar de middelbare school of zat ik net op de universiteit. Toen ik de film voor het eerst zag viel ie mij een beetje tegen. Het verhaal, gebasseerd op het boek 'Do Androids Dream of Electric Sheep?' van P.H. Dick was flinterdun: Cyborgs ontsnappen en moeten opgespoort, en getermineerd worden door agent Harrison Ford, het tempo was traag, en er was weinig actie te bespeuren (in ieder geval minder dan verwacht). Maar, het was de tijd (als tiener) dat je erg beinvloed wordt door de smaak van anderen. Blade Runner was van horen zeggen en lezen een goede film (zelfs de vader van de moderne science fiction film) dus ik moest hem wel goed vinden en keek hem dus nog meerdere malen. En de film groeide steeds meer aan me ...

Nu: Blade Runner is een genot om naar te kijken. Nog steeds niet zozeer om het verhaal of de actie, maar om de visuele kracht en de hypnotiserende (passende) muziek van Vangalis. Het is een duik in een toekomstige wereld die niet positief is maar fascinerend en 'mooi'. 

Waarom: Blade Runner bewees voor mij dat een film kunst kan zijn en dus boven vermaak uit kan steken, en niet eens als vorm van 'theater'. De futuristische maar ook harde, ruwe wereld die in Blade Runner is neergezet is een levend schilderij waar je naar kunt blijven kijken en verder details in kan ontdekken. De subtiele, spraakloze rol van Edward James Olmos is een stukje performance op zich en de slotspeech ('like tears in the rain') van Rutger Hauer is poezie.




Rutger Hauer - Like Tears in the Rain
Top Gun (Tony Scott)

Toen: De eerste keer dat ik Top Gun zag was ik ook weer een jaar 9 of 10. Een vriendje had hem op video en nam hem op een woensdag of zaterdagmiddag mee. Hij was al helemaal gek van straaljagers en ik daarna ook. Straaljagerpiloot worden is toch waar elk jongetje van droomt en Top-gun visualiseerde die droom. De 'dogfights' waren fantastisch, al bestaan die tegenwoordig (en misschien toen al) al lang niet meer. Het drama (de dood van Goose) was aangrijpend, en het romantische bijverhaaltje kon me natuurlijk toen weinig schelen.

Nu: Het is ook al weer een aantal jaartjes geleden dat ik (delen van) Top Gun gezien heb. Maar de aktie scenes nam me nog steeds helemaal mee. Dit is ook mede te danken aan de opzwepende muziek. Tom Cruise was nog geen egocentrische ster acteur die scientoligy aanhangt (en daarom als mens niet uit te staan is voor mij) en 'koele' (emotieloze) acteren pastte van Cruise pastte bij he karakter en is dus in Top Gun helemaal niet bezwaarlijk. Pas uit zijn verdere oevre bleek dat hij altijd op deze manier acteerde.

Waarom: Top Gun was en blijft een top aktiefilm. Top Gun en andere films uit die tijd is voor mij misschien wel de maatstaf waar ik misshien onbewust alle mainstream blockbuster aktiefilms aan afmeet. Jerry Bruckheimer (de producer) en Tony Scott wisten in die tijd hoe een opzwepende meenemende popcornfilm te maken: van de prachtige luchten in de opening tot (weer) die opzwepende 'score'. Bruckheimer produceeerde bijvoorbeeld ook Beverly Hills Cop en Scott Regiseerde deel II (de beste) van de reeks. Zij zette de maatstaven voor films als Die Hard en Lethal weapon en dit is een groot verschil met de hedendaagse pulp.






Top Gun Opening