Miss Potter (2006)

De tweede film die ik kocht op de witte boekenmarkt was Miss Potter (2006). Miss Potter refereert in deze naar Beatrix Potter, gespeeld door de alle even verdwenen Rene Zellweger. Beatrix Potter is de bedenkster van de Peter Rabbit kinderboeken, die vooral in Engeland erg bekend zijn. Als je ooit een succesvol kinderboekenschrijfster wil worden loont het blijkbaar om iets met Potter te hebben.

Beatrix is een beetje dromerige vrijgezellin in een tijd dat ze allang getrouwd had moeten zijn (typisch iets voor Zellweger) die op een dag bij een twee uitgever(broers) komt. De uitgever ziet niet zoveel in de kinderboekjes van Beatrix maar zetten toch derde en jongste broer (Ewan Mcgregor) op het project. De kinderboekjes worden een groot succes en alles gaat haar voor de wind. Beatrix verdient haar eigen boterham in de tijd dat dit nog ongebruikelijk was en wordt bovendien verliefd op die jongste uitgever broer. Na een uur film slaat echter het noodlot toe en moet Beatrix over haar tegenslag komen, wat haar ook lukt.

Dit lijkt een heel voorspelbaar scenario maar was het voor mijn niet omdat alles zo goed lijkt te gaan dat je in haar onoverwinnelijkheid begint te geloven. Daarna wordt het natuurlijk wel voorspelbaar dat ze over haar tegenslag heen komt en ze een relatief happy end kent.

En eigenlijk is nu mijn meest kritische punt dat die tegenslag erin zit. Het eerste uur van de film is namlelijk zo feel-good dat je hoopt (en zou het nou niet eens voor de verandering eens fijn zijn). Dat de rest van de film ook zo is. Een film met alleen maar gelukkige mensen die het altijd voor de wind gaat en de dagelijkse kleine tegenslagen eenvoudig overwinnen (en niet zoals Bridget Jones). Het klinkt ongeloofwaardig en dat is het ook, maar het zou wel eens lekker zijn ook.

Dan in Real Life (2007)

Al struinend door de stad kwam ik na lange tijd weer bij de witte boekenmarkt, en besloot daar een paar films uit te kiezen (3 voor 5 euro) die me wel aardig leken, maar die ik nog niet eerder gezien had. De eerste was Dan in the real World (van de makers van About a Boy schreef de hoes).

Recencent Roger Ebert organiseert elk jaar een filmfestival genaamd Ebertfest. Voorheen heette dit festival 'the overlooked filmfestival' waarin hij nog steeds films programmeert die niet de media aandacht kregen die ze (kwalitatief) verdienen. Als ik nog ooit zo'n festival organiseer dan zou Dan daar wel eens een plekje verdienen want ik had nog nooit van deze film gehoord en het bleek uiteindelijk een best leuke romcom te zijn.

De film vertelt het verhaal van Dan (natuurlijk), gespeeld door Steve Carell (The 40 year old Virgin). Dan heeft drie dochters en geen vrouw, maar wel een heel grote familie. Op jaarlijkse familievakantie wordt hij verliefd op de vriendin van zijn broer (en zij op hem). Complicaties volgen met een feel-goed afloop.

Dan lijkt qua synopses bijna een kopie van The Family Stone (2005) met Sarah Jessica Parker, en ik weet mij dit te herinneren omdat ik afgelopen kerstvakantie nog een stukje van die film gezien heb. Dan is echter stukken beter en hebbelijker dan die Family Stone. Dab biedt geen verrassingen maar regelmatig een glimlach (in tegenstelling tot eerder genoemde film) en de karakters zijn ook stukken hebbelijker. Een erg lekkere film dus voor de vrijdagavond op de bank.

Drive (2011)

Een contrarian is iemand die bewust de mening kiest die niet de meerderheid van de mensen heeft. Drive durf ik gerust een contrarian film te noemen. Drive kiest namelijk er bewust voor om niet de keuzes te maken die je voor deze film verwacht. Dit begint al met de trailer. De trailor doet namelijk vermoeden dat Drive een auto/aktiefilm is en zelfs in die mate dat een vrouw in Amerika de filmmaatschappij wilde aanklagen omdat zij vond dat zij verkeerd voorgelicht was. Ik weet niet wat er ooit van de claim is gekomen. Het eerste uur van de film is ander dus dan je zou verwachten maar daar raak je aan gewend ... en dan ... maakt de film nog eens een 180 graden bocht.

Van de ene kant is het wel eens leuk dat een film een andere weg kiest dan het begane pad. Vooral als je eens afvraagt ... Wat als The Terminator (na het zien van de normale trailer) een familie drama bleek te zijn en wat als Schindler's List (na het zien van de trailer) een romantische komedie bleek te zijn. Dit maakt het ook moeilijk om hier meer over de film te vertellen, wat dan zou ik het interessantste van deze oefening voor de lezer van mijn blog verspillen.

Wat ik wel wil zeggen is dat de uitkomst van dit 'experiment' wat mij betreft is dat drive een film is die geen aktiefilm is maar dit beter wel had kunnen zijn.

Brothers (2011)

Dit jaar ben ik voor het eerst van mijn leven op skivakantie geweest. Op een koude februari avond stonden mijn vrienden en ik te wachten op een verlaten zijweg in Eindhoven tot de bus eraan kwam (een half uur te laat). De bus was echer wel erg fancy met tv schermen die uit het dak naar beneden draaiden. Het was nog redelijk vroeg op de avond en een lange zit richting Frankrijk dus ik hoopte op een leuke film (een goede komedie of een lekkere domme aktiefilm) ... helaas zat dat er niet in. De eerste film die de buschaufer was opzette was namlijk Brothers uit 2009. De sterrenkast waaronder Jake Gyllenhaal en Tobey Mcguire kon echter niets maken van dit uiterst standaard en saai drama.

Brothers verteld het verhaal van twee broers. De 1 is een nietsnut (Gyllenhaal) en de ander (Mcguire) is soldaat in Irak. Wanneer Sam (de Soldaat) echter vermist wordt in Irak trekt Tommy (de nietsnut) steeds meer toe naar de vrouw (Nathalie Portman) en kinderen van Sam. Sam komt uiteindelijk terug uit Irak met alle standaard gevolgen van dien. Hij heeft een oorlogstrauma waar hij niet over wil praten en hij verdenkt zijn broer ervan het te doen met zijn vrouw.

Ik kon mijn ogen amper open houden tijdens deze film maar dat is me nog wel net gelukt. De film daarna was zo mogelijk nog saaier en op de terugweg stond The Hangover II op het programma. Toen ik op de terugweg ergens midden in de nacht even wakker werd (bij het tankstation) draaide plotseling The Way Back (toeval?). Een film die juist graag nog wel eens gezien had. Het filmprogramma in de bus was dus niet alles. Gelukkig was dit eigenlijk wel het grootste minpunt van de hele vakantie.

Tinker Tailor Soldier Spy (2011)

Tinker Tailor is een moeilijke film om te reviewen. De reden is hiervoor dat de film simpelweg zo goed is, echter het moeilijk aan te geven waarom precies. De acteurs zijn goed (in het bijzonder (natuurlijk) Gary Oldman die de film draagt en John Hurt), de toon is goed, en de beelden glijden aan je voorbij. De details van het verhaal zijn moeilijk te volgen, maar dat is juist een pluspunt. De grote lijn is namelijk heel goed te volgen en ook al vallen de details pas later (of niet helemaal) in elkaar, dan nog geeft de film een voldaan gevoel en een reden om hem nogmaals terug te zien. Tot slot heeft de film ook geen minpunten om over te klagen.

De film doet me een beetje denken aan The American van Anton Corbijn, met George Clooney. Ook hier ontvoude het verhaal zich redelijk traagjes maar ondertussen kon je genieten van de uiterst fijnzinnig gecomponeerde beelden. De beelden vertellen mede het verhaal en vormen een compositie, en niet zoals vaak een middel ondergeschikt aan een (goed of slecht) plot. Het maakt het geheel tot een muziekstuk dat zeker het herbeluisteren waard is en waar je voorlopig geen genoeg van krijgt.

Voor degene die na mijn recencie nog twijfelt of hem al gezien heeft kan ik zeker dit artikel van Jim Emmerson aanraden over waarom deze film zo goed is: Tinker Tailor Critic Eye: A great movie
inspires some excellent writing

My week with Marilyn (2012)

De jaren 50/60 zijn blijkbaar 'in' in Hollywood. In korte tijd zag ik An Education, Tinker Tailer, en nu My Week with Marilyn.

My week with Marilyn is in de eerste plaats een film over de excentrieke trekken en onzekerheid van popicoon Marilyn Monroe. De film verteld het verhaal van een derde assistent regiseur die tijdens de opnames van een film in Engeland Marilyn bijstaat en net als iedereen van haar gecharmeerd en betoverd raakt. Maar Marilyn is veel meer dan dat. Marilyn is ook een film over vergane glorie, het einde van acteren als vakmanschap (verbeeld in het briljante personages van Kenneth Branagh en Judi Dench), de filmwereld, de haat en neid tussen acteurs en regiseurs.

Marilyn komt een beetje traag uit de startblokken. Maar komt voor mij echt op gang door Brannagh (als Laurens Olivier) en zijn shakespeareaanse reflecties op het acteerschap. Kenneth Brannagh is een acteur de bekend staat om zijn grote ego, maar hij weet hier ook briljant mee de spot te drijven (wat hij al meermalen gedaan heeft), wat zijn ego natuurlijk ook weer streelt, maar ik vind hem werkelijk een briljant acteur. Daarna focust de film op de relatie tussen de assistent regiseur en Marylin wat een beetje een soap opera wordt, maar tot slot krijgt de film toch nog een waardige afsluitende kick door weer Brannagh.