Blade Runner (Ridley Scott)
Toen: Ik zag blade runner voor het eerst ergens in de jaren 90. In die tijd ging ik nog naar de middelbare school of zat ik net op de universiteit. Toen ik de film voor het eerst zag viel ie mij een beetje tegen. Het verhaal, gebasseerd op het boek 'Do Androids Dream of Electric Sheep?' van P.H. Dick was flinterdun: Cyborgs ontsnappen en moeten opgespoort, en getermineerd worden door agent Harrison Ford, het tempo was traag, en er was weinig actie te bespeuren (in ieder geval minder dan verwacht). Maar, het was de tijd (als tiener) dat je erg beinvloed wordt door de smaak van anderen. Blade Runner was van horen zeggen en lezen een goede film (zelfs de vader van de moderne science fiction film) dus ik moest hem wel goed vinden en keek hem dus nog meerdere malen. En de film groeide steeds meer aan me ...
Nu: Blade Runner is een genot om naar te kijken. Nog steeds niet zozeer om het verhaal of de actie, maar om de visuele kracht en de hypnotiserende (passende) muziek van Vangalis. Het is een duik in een toekomstige wereld die niet positief is maar fascinerend en 'mooi'.
Waarom: Blade Runner bewees voor mij dat een film kunst kan zijn en dus boven vermaak uit kan steken, en niet eens als vorm van 'theater'. De futuristische maar ook harde, ruwe wereld die in Blade Runner is neergezet is een levend schilderij waar je naar kunt blijven kijken en verder details in kan ontdekken. De subtiele, spraakloze rol van Edward James Olmos is een stukje performance op zich en de slotspeech ('like tears in the rain') van Rutger Hauer is poezie.
Rutger Hauer - Like Tears in the Rain
Top Gun (Tony Scott)
Toen: De eerste keer dat ik Top Gun zag was ik ook weer een jaar 9 of 10. Een vriendje had hem op video en nam hem op een woensdag of zaterdagmiddag mee. Hij was al helemaal gek van straaljagers en ik daarna ook. Straaljagerpiloot worden is toch waar elk jongetje van droomt en Top-gun visualiseerde die droom. De 'dogfights' waren fantastisch, al bestaan die tegenwoordig (en misschien toen al) al lang niet meer. Het drama (de dood van Goose) was aangrijpend, en het romantische bijverhaaltje kon me natuurlijk toen weinig schelen.
Nu: Het is ook al weer een aantal jaartjes geleden dat ik (delen van) Top Gun gezien heb. Maar de aktie scenes nam me nog steeds helemaal mee. Dit is ook mede te danken aan de opzwepende muziek. Tom Cruise was nog geen egocentrische ster acteur die scientoligy aanhangt (en daarom als mens niet uit te staan is voor mij) en 'koele' (emotieloze) acteren pastte van Cruise pastte bij he karakter en is dus in Top Gun helemaal niet bezwaarlijk. Pas uit zijn verdere oevre bleek dat hij altijd op deze manier acteerde.
Waarom: Top Gun was en blijft een top aktiefilm. Top Gun en andere films uit die tijd is voor mij misschien wel de maatstaf waar ik misshien onbewust alle mainstream blockbuster aktiefilms aan afmeet. Jerry Bruckheimer (de producer) en Tony Scott wisten in die tijd hoe een opzwepende meenemende popcornfilm te maken: van de prachtige luchten in de opening tot (weer) die opzwepende 'score'. Bruckheimer produceeerde bijvoorbeeld ook Beverly Hills Cop en Scott Regiseerde deel II (de beste) van de reeks. Zij zette de maatstaven voor films als Die Hard en Lethal weapon en dit is een groot verschil met de hedendaagse pulp.
Top Gun Opening
Geen opmerkingen:
Een reactie posten