127 Hours (2011)

De film begint dynamisch, dan komt het wachten terwijl de hoofdpersoon (James Franco) gevangen zit in de rots, dan komt het afgrijzen, en ten slotte is er de ontlading.

127 Hours van Danny Boyle (Trainspotting, Slumdog Millionaire) vertelt het verhaal van Aron Ralston (gespeeld door James Franco) die in 2003 127 uur (meer dan 5 dagen dus) vast kwam te zitten tussen een rots in de Grand Canyon en er alleen maar uit kwam door eigenhandig zijn arm te amputeren.

De film begint voorspoedig Aron trekt, zonder iemand in te lichten naar de Grand Canyon om te gaan biken en hiken. Al snel laat hij zijn fiets achter (iets wat ik zelf dus nooit zou doen) om verder te gaan lopen. Dan komt hij een paar aantrekkelijke studentes tegen met wie hij een robbertje gaat cave diven. Dit gedeelte laat goed het karakter van Aron zien: vrij, speels, maar voelt tegelijkertijd ook wel een beetje als opvulling om tot een film te komen die lang genoeg is.

Hij laat de studentes achter, die erg van hem gecharmeerd zijn en loopt verder. Door een absurd ongelukkige val (maar zoiets moet dus wel echt gebeurt zijn) komt hij in een rotsspleet terecht precies met zijn onderam tussen een steen. De steen is te zwaar om tillen en en hij kan zijn arm er ook niet tussen uit trekken. Nu komt het wachten dus. Hij houdt zichzelf dagenlang bezig met allerlei activiteiten en het beetje water dat hij ter beschikking heeft, en uiteindelijk ook flashbacks en hallucinaties. Dit voelt voor de kijker ook echt als wachten aan, maar na verloop van tijd begon het me ook wel een beetje te vervelen, omdat er eigenlijk niets gebeurt. Dit gebeurt ondanks dat Danny Boyle nog wel probeert om wat interessante camera bewegingen en editing probeert toe te passen om mij maar geboeit te blijven houden.

Uiteindelijk breekt, wellicht door de uitputting, een bot in de onderam van Aron. Dit geeft hem de kans om eigenhandig zijn andere bot te breken en zijn arm (met zijn redelijk botte mes) af te snijden en te ontsnappen. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit mijn handen voor mijn ogen heb gehouden tijdens een film, zelfs niet bij hellraiser of the Passion of the Christ, maar deze keer kon ik het toch echt niet aan zien (waarschijnlijk omdat het te realistisch was). Ik ben ook niet iemand die voor zijn plezier naar 'ziekenhuistv' kijkt.

Het lukt Aron dus om te ontsnappen en het na te vertellen (anders was de film er natuurlijk niet gekomen). De ontlading hiervan was voor mij toch wel opvallend groot. Ik voelde toch (ondanks het voorgaande) toch wel erg met de jongen mee. Dit komt door het knappe spel van Franco denk ik. Al met al is het dan ook zeker een film die de moeite waard is om te kijken.