Iron Man (2008) was een aardige maar doorsnee Marvell superheldenfilm die het voor mij net niet had maar ik wist nooit waarom niet ... tot nu.Iron Man 2 borduurt verder op Ironman (Robert Downey Jr.) en geeft net zoals elk tweede deel van een superheldenfilm (zoals Spider-man, X-men, etc.) persoonlijke problemen aan zijn superheld. Bij Ironman is dat het feit dat zijn energievoorziening lichamelijke problemen verzoorzaakt en dat hij een beetje aan de drank raakt. Ondertussen is er natuurlijk een bad-guy, Mickey Rourke als 'Wiplash' die om (in deze film wel heel vage reden) Ironman ten onder wil zien gaan.
Robert Downey springt er (wederom) uit als Tony Stark/Ironman. Zijn performance (in deze nog meer dan de eerste) is een genot om naar te kijken). Echter, het probleem in deze (en wat ik me nu ook realiseer bij de eerste film) is het gebrek aan een geweldige schurk die het leven van de held ongeloofelijk zuur maakt. De eerste film had Jeff Bridges (ook geen kleine jongen), en nu Rourke, echter in tegenstelling tot bijvoorbeeld Willem Dafoe en Alfred Molina in respectievelijk Spider-man en Spider-man 2 worden ze veel te weinig gebruikt. In Iron Man 2 heeft Rourke heeft een gevecht met Ironman aan het begin van de film om vervolgens achter een computerscherm te verdwijnen tot het einde. Een echte schruk komt bijna om de tien minuten wel terug (zoals de Joker in The Dark Knight).
Bovendien iets wat me tegen begon te staan in deze film was dat elk karakter wel zijn one-liners en overdrevenheden moest hebben. Dat wordt allemaal een beetje teveel. In het bijzonder stond Sam Rockwell mij tegen als de baas van het concurerende bedrijf van Stark Industries. Maar daarna las ik tot mijn verbazing dat hij juist geroemd in de recencies als de enige acteur die een beetje lol had met zijn karakter (en er dus iets van maakte).
Iron man 2 heeft het dus net als zijn voorganger net niet, en is daarom een vergetelijke film geworden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten