Spider-man 3 (2007)

Toen ik Spider-man 3 in de bioscoop zag vond ik het een absoluut misbaksel van een film. Net als menig criticus en fan op het internet vond ik de film te vol zitten met karakters, helden en schurken en het einde waarbij iedereen elkaar ineens vergaf vond ik belachelijk. Ik zweerde om de Spider-man 3 DVD nooit te zullen kopen terwijl ik de eerste twee delen al had. Nu 3 jaar later besloot ik hem dan toch te kopen. Ik begon het langzaam maar zeker jammer te vinden dat de trilogie incompleet in mijn DVD kast stond, en die 5 Euro dat deze film tegenwoordig kost vond ik het nog wel waard om compleet te maken.

De film nog een keer kijken was een tweede. Maar dat heb ik toch gedaan, en ik moet zeggen dat mijn mening over de film inmiddels aardig bijgesteld is. Met name omdat ik nu de film veel beter in zijn context plaats, en niet naar mijn verwachtingen (die in eerste instantie gebasseerd waren op internet hype, en tegelijkertijd daarna de negatieve kritieken die de film ontving, Christopher Nolan's Batman Begins (2005), en de uitstekende rol van Alfred Molina als Doc Oc. in Spider-man 2).

De Marvel superhelden (zoals X-men, Ironman en The Fantastic Four) strip reeksen en Spider-man in het bijzonder zijn namelijk eigenlijk gewoon soaps voor jongetjes. Reeksen lopen jaren en jaren achtereen. Helden en schurken sterven maar komen in het volgende boekje gewoon weer terug, Er wordt continu van relaties gewisseld, en helden worden schurken en weer omgekeerd. Bovendien zit er altijd een vette opvoedkundige moralistische boodschap in dit soort strips.

Regiseur Sam Raimi is hier trouw aan willen blijven, ook in deel 1 en deel 2 van de reeks deed hij dit al, ook al doet hij er steeds een schepje bovenop. Spider-man (2001) was simpelweg het onstaansverhaal, maar ook daar al had je de soapie relatie en de over de top actie en de boodschap 'with great power comes great responsiblity' (dat symbool staat voor de toenemende verantwoordelijkheid als volwassene). Spider-man 2 bracht verdieping. Spider-man kreeg persoonlijke problemen (hoe met zijn krachten om te gaan) en dilemma's over het nemen van zijn verantwoordelijk (ook iets typisch voor het volwassen worden). Spider-man 3 vormt de climax van de trilogie op alle fronten: meer soap, meer karakters, meer spektakel en een nog dikkere boodschap: die van fouten maken en vergeving. In de campy stijl van de trilogie door trouw te blijven aan het strip genre past dit eigenlijk wel.

Ik concludeer nu dus dat ik Spider-man 3 niet echt onder vind doen voor de eerste twee delen en deze film best in mijn DVD kast mag staan, en dat ik de hele trilogie best nogmaals wil bekijken als ik weer eens in de stemming ben voor een campy jongenssoap.