Nog een film over familierelaties (net zoals The Tree of Life) maar van een heel andere aard is We Need to Talk about Kevin. Deze film vertelt de desastreuse relatie (en opvoeding) tussen een moeder (Tilda Swinton) en haar zoon Kevin. Kevin is een moelijk kind (voor zijn moeder). Hij is al een huilbaby en het jennen van zijn moeder gaat steeds verder, terwijl hij oerlief is tegen zijn vader. Gedurende zijn leven vinden allerlei incidenten plaats (en haalt hij streken uit) waardoor Kevin's gedrag lijdt uiteindelijk tot een fatale aktie in de lijn van Colombine of het Winkelcentrum in Alphen van afgelopen jaar.Deze film is een inktzwart drama in de lijn van Black Swan, maar wellicht nog taaier. De vraag die de film oproept natuurlijk is wie is hier schuld aan. Is het de opvoeding? is Kevin simpelweg onhandelbaar? Hadden er authoriteiten moeten ingrijpen (en hadden ze dit kunnen voorkomen)? En natuurlijk wat zou je zelf doen? De film geeft geen antwoord op die vragen en ik zou het antwoord ook niet weten. De moeder stapt in in ieder geval niet zelf naar de autoriteiten om hulp (uit schaamte?) en krijgt geen steun van de vader. Kevin is in ieder geval ook vanuit zichzelf onhandelbaar, en ik vraag me af of er enige therapie of opvoedstrategie tegen zo'n karakter opgewassen zou zijn. Gelukkig zijn de meeste kinderen lieverds en waarschijnlijk kom ik zelf nooit voor zo'n probleem te staan.
'Kevin' is geen film die je gezellig even op een avondje tussendoor doet, en zeker geen film voor een eerste afspraakje. Het is wel een goede film, maar je moet je er mentaal voor instellen, en ik denk niet dat ik om snel nog eens ga kijken. Iets minder zwart mag wel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten