Bridesmaids (2011)

De romantische komedies van de jaren 80 typeren zich met preutsheid. Een kreunende vrouw (meg ryan) in een fast food restaurant was al gewaagd en werd jarenlang gerefereerd. De laatste jaren echter worden romatisch komedies (gedreven door het publiekssucces van in eerste instantie There is something about Mary en Meet de Fockers, maar de laatste jaren door het kritische succes Jude Apetow en Seth Rogan (Knocked up, Superbad) steeds vulgairder. Zo ook bridesmaids.

Bridesmaids vertelt het verhaal van de beste vriendin van een bruid die de bruiloft mag organiseren (voor haar een hele eer) maar een andere vriendin probeert haar te dwarsbomen en vele jaloerse spelletjes (met o.a. een erg ranzige kotsscene) volgen. Ondertussen ontmoet ze ook nog een vriendelijke, onschuldige politie agent (Seth rogan kon blijkbaar niet dus ze hebben hiervoor letterlijk bijna een kopie van zijn standaard typetje genomen) die haar over haar ex-vriendje heen helpt.

Bridesmaids was dit jaar (voor de critisie) DE romantische komedie van het jaar (al kan ik zo niet de komedie noemen die dat dan wel zou zijn), echter niet voor mij. De reden hiervoor zit hem nog niet eens in de ranzigheid. Ik kijk namelijk vele malen liever naar intiligente komedie. Maar als als dat leuk gedaan met acteurs die hier geschikt voor zijn wordt (ik denk aan Superbad) kan dit voor mij nog best werken. De reden is wel dat ik me helemaal niet kan identificeren met de karakters. Om in een film mee te gaan en jezelf erin te betrekken is dat volgens mij toch essentieel. De film wordt namelijk bijna in zijn geheel gedragen door de bruidsmeisjes. De enige mannelijke rol (om mij mee te identificeren) is de politie agent en dat is niet bepaald mijn type. Ik voel nog eerder mee met Daniel Clever en Mark Darcy (Bridget Jones).

Nee, Bridesmaids is het voor mij niet. Ik kijk dan toch liever naar 500 days of Summer.