Een vraag die me op dit moment nauw aan het hart gaat is welke films kan ik wanneer aan mijn kind(eren) laten zien? Niet dat ik mijn kind nu voor de TV wil hebben, ik probeer het zelfs zoveel mogelijk te beperken, maar ja ... dat lukt natuurlijk niet altijd.
Als ik terug denk aan mijn eigen jeugd dan herinner ik mij bijvoorbeeld dat toen ik een jaar of zes was per toeval een voorstukje te zien kreeg van de film Ghostbusters. Specifiek de scene waarin Slimer een hotel onveilig maakt. Van schrik verstopte ik me achter de bank. Volgens kijkwijzer.nl is Ghostbusters echter al voor zes jaar en ouder. Ook herinner ik me dat ik rond een jaar of tien bijvoorbeeld al Rambo, First Blood Part I (zestien jaar en ouder) zag. Ik begreep natuurlijk de sociale context van de film niet maar het geweld was in mijn beleving vergelijkbaar met een serie als The A-team. Daarnaast zag ik ver voor mijn twaalfde (weer kijkwijzer) Star wars, met daarin de onthoofding van Obi-wan Kenobi, en Indiana Jones waarin ook mensen in een vliegtuigpropellor belanden, nazi's smelten, en harten uit mensen getrokken worden terwijl ze nog leven. Wat betreft TV keken we ook naar series als eerder genoemde The A-team en Star-trek, waarin ook wel regelmatig iemand door geweld om het leven liet kwam. De kijkwijzer is dus niet echt te vertrouwen want ik vind niet dat ik van al dat geweld in mijn jeugd veel slechter ben geworden.
Op movies.com schrijven nu twee Amerikaanse filmschrijvers/bloggers over dit onderwerp. De eerste is Scott Neumyer met zijn column 'raising a cinephile: they thank you later for it'. Hij heeft nu een dochtertje van 3 en zijn ultieme doel is (zo schrijft hij) dat zijn dochter op haar achtste verjaardag vraagt of ze Citizen Cane mag zien. Zijn eerste poging om zijn dochter cinefiel te maken was door haar 'Fantasia' voor te zetten: Disney plus klassieke muziek, dat moest een goede keus zijn. Zijn dochter rende schreeuwend weg. Dit had ik hem ook wel kunnen vertellen. Fantasia is namelijk alle meest psychedelische disney scenes uit andere disney films op een rijtje zoals dansende bezemstelen, nijlpaarden in tutu's en roze olifanten. En wat die roze olifanten betreft was de dronken dumbo scene na Ghostbusters meteen mijn 1na naarste filmervaringen uit mijn jeugd. Dan zag ik nog liever Jaws mensen opeten. Zijn latere columns gaan gelukkig meer over de links die de kinderseries waar zijn dochter nu naar kijkt met klassieke films hebben, zoals bijvoorbeed de gastacteurs bij Elmo in de TV serie voor de kleintjes.
De tweede schrijver is Sean o'Connell. Hij heeft een column getiteld: When can I watch that with my kids, waarin hij regelmatig zijn kinderen van drie en zeven een (kinder)film voorzet en bespreekt wat zij er eng of juist leuk aan vonden en of de film geschikt is voor kinderen van die leeftijd. Zo besprak hij al films als Spy Kids, Harry Potter 1, The wizard of Oz, The Sound of Music, en Transformers. Dit is wel interessant om te lezen maar ik zet hierbij wel mijn etische vraagtekens. Moet je zeker een drie jarige al achter Harry Potter zetten , met pratende slangen en al?
De vraag is dus, hoe moet je de keuze maken van wat je kinderen kunnen/mogen kijken en wanneer. Ik heb ook een DVD kast vol waarvan op een dag mijn kind(eren) op een gegeven moment zullen vragen 'Papa, mag ik die zien?'. Tot nu lukt het nog vrij aardig om de keuze over te laten aan mijn kind. Natuurlijk koop ik alleen verantwoorde dingen envooralsnog zijn Winnie de Poe, Dribbel en kikker nog favoriet, maar Alfred J. Kwak wordt ook al gekeken. Die laatste kan soms al behoorlijk eng zijn zoals ongeveer de hele familie kwak die onder een auto terecht komt. Althans, dit is eng voor mij wanneer ik de geest van een drie jarige probeer voor te stellen.
Ook vind ik het best om hem kennis te laten met klassieken, zoals Scott Neumyer, maar ik denk dan wel aan klassieken die bij de leeftijd passen. Zo is mijn kind nu aan Jungle Book toe. Ook hiermee leert hij denk ik in de loop der jaren wel verschil in kwaliteit te zien, zonder dat het gedwongen is, en voor mij hoeven ze op hun achtste echt nog niet Citizen Kane te kijken. Bovendien ook Jungle Book kwam soort-van, van mij kind zelf uit. Bij een winkelaktie een paar jaar geleden hadden we ooit eens een paar Jungle Book speelfiguren gekregen. Dat leidde natuurlijk eens tot de vraag: wie is dat? Waardoor je eens een youtube filmpje laat zien ... en zo komt van het een het ander. P.S. Dis is meteen een voorbeeld van uitgekiende marketing natuurlijk. Uiteindelijk blijven we (ook) slaven van de commercie.
Wanneer er iets op TV gezocht moet worden zoek ik het kanaal uit maar moet het kind bepalen of hij het wil zien, en zijn er geen dingen waar papa en kleine het over eens zijn, ... dan maar weer Winnie de Poe (dat is namelijk voorlopig nog altijd goed).
En tot slot zijn er ook nog andere manieren om je kinderen te beinvloeden in hun filmsmaak, zelfs zonder dat daar een film aan te pas komt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten