The Avengers echter was naar verwachting wel de meest doorsnee film van de drie en tevens de meest experimentele. Nog nooit werden de belangrijkste karakters (en zelfs attributen) in vier eerdere films (Ironman 1 en 2, Thor, en Captain America) geintroduceerd met als (vooropgezet) doel om bij elkaar te komen in een vijfde film. De vier films bleken een commercieel succes dus The Avengers moest wel kassa worden (en is op dit moment de op twee na succesvolste (in geld) film allertijden (na Avatar en Titanic). Dat is zeker gelukt, maar de film kwam het zeker niet ten goede. Ook al had ik alle voorgaande films gezien, toch viel ik in deze film en wist ik in het begin echt niet waar en hoe de draad opgepikt werd. Dit komt omdat er stukjes uit meerdere films in mijn hoofd bij elkaar gebracht moesten worden. (Wat was er ook alweer met die kubus, waar kwam die ook al weer vandaan) Het tweede voordeel van deze aanpak was voor Marvel dat men zich in deze film volledig kon concentreren op aktie. Dat hebben ze ook zeker gedaan maar ook dit maakt het plot wel erg dun.
Na die verwarrende opening was de film toch een uurtje best aardig. Oppervlakkig maar de herintroductie van de helden was best vermakelijk, maar na een uur had ik het wel gezien ... en dan moet er nog een uur vechten en vernietiging doorstaan worden waarbij de helden natuurlijk winnen. Ik heb de Marvel superheldenfilms wel eens vergeleken met fast food: in het begin is het lekker maar zo gauw het afgelopen is geeft het geen voldoening. Dat is ook met The Avengers het geval.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten