Ik had erg hoge verwachtingen bij deze film. Ik ben namelijk een kind van de jaren 80 en ken Thatcher natuurlijk van de half zes journaals en indertijd voor mij nog de jeugdjournaals. Thatcher was een boegbeeld uit de jaren 80, net zoals reagan en zeker de meest intrigerende vrouw. Ik kon me echter eigenlijk weinig feitelijke gebeurtenissen uit die tijd, behalve IRA aanslagen en economische crisis, maar ook de Falklandoorlog ken ik nog uit de geschiedenislessen van de middelbare school (een paar jaar later). Ik was dus zeer benieuwd ten eerste naar wat gebeurde er ook al weer in die tijd, en ten tweede naar hoe was Thatcher nu in haar onderhandelingen en relaties met anderen (en ook vooral in de thuisomgeving).
Met toch wel grote teleurstelling kwam ik er dan ook achter dat dit helemaal niet de strekking van deze film is. De film gaat eigenlijk over de oude, dementerende, Thatcher die niet over het verlies van haar man kan komen. Het duurt pakweg 25 minuten voordat we de eerste flashback zien naar haar jeugd en de rest van de geschiedenis komt slechts in vogelvlucht voorbij. Misschien hebben de makers dit gedaan omdat de film toch wel voor een oudere kijker is, en ze gedacht hebben dat die kijker de jaren 80 nog wel goed kan herinneren en de oude thatcher een beter contrast vormt met het ijzeren beel, maar toch, de thatcher achter de ijzere facade (van toen) blijft een mysterie.
Het spel van Streep is natuurlijk wel weer erg goed. En je kunt wel iets zeggen voor de oscar acadamie die dat toch honoreren. Ik zou dat in ieder geval niet gedaan hebben als ik had mogen stemmen. Ik moet toegeven, ook vanwege de geschiedenis dat Streep al zoveel malen genomineerd is en twee keer eerder gewonnen had.
The Iron Lady is geen slechte film, dat niet. Het is alleen niet de film voor mij. Als er nog eens een film over Thatcher gemaakt wordt, dan moet ie maar in het geheel over de jaren 80 gaan. Dat levert een meer standaard biografische film op lijkt me, maar wel een interessantere.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten