W. (2008)

Eindelijk had ik weer eens tijd om een film op TV te zien. Het was W. van Oliver Stone. Een film die wel wat stof deed opwaaien omdat George W. Bush indertijd nog zittend president was, en oo wel (de film dan ) als redelijk goed bevonden werd. Dus besloot ik hem maar af te kijken.

Ik heb niet zoveel met Oliver Stone. Zijn Wall Street en JFK waren nog goed/vermakelijk, maar voor de rest zijn zijn vooral politiek beladen films niet echt mijn smaak, maar dat is nog niet eens het probleem voor mij met W. De film is denk ik redelijk maar ik wordt teveel beinvloed door de bekendheid van de personen waren het over gaat (De Bushes, maar ook Rumsfeld, Cheney, Colin Powell, en Rice). Doordat er soms ook nog redelijk bekende acteurs achter die mensen schuil gaan doet het allemaal een beetje aan als een lange aflevering van koefnoen zonder grappen. Hetzelfde gold bij mij bijvoorbeeld ook bij films als Nixon en Frost/Nixon, waar respectievelijk Anthony Hopkins en Frank Langella het beeld van Nixon verstoren.

Het tweede probleem met deze film is dat het verhaal over bekend is, en weinig verrassingen bevat. Het zet bush neer als een behoorlijk dommige man die zijn weg in het leven probeert te vinden, en het is onbegrijpelijk voor mij waarom Laura bush voor hem gevallen is (op de manier waarop hij haar in de film versiert).

Voor een beter inzicht (en eigenlijk ook positiever beeld) in bush verwijs ik graag naar de documentaire "Journey's with George" waarbij een democtrasische journaliste Bush volgt in de voorverkiezingen van 1999.