The Fountain (2006)

Daren Aronofsky is een regiseur die in mijn vizier zit sinds zijn Requiem (for a Dream). Ook zijn films Pi, The Wrestler, en dit jaar Black Swan heb ik natuurlijk gezien, maar aan The Fountain was ik tot nu niet toegekomen. Aronofsky is een regiseur (en in die mate de enige) die van zijn films een emotionele ervaring weet te maken. Hij speelt hiervoor vaak in op heftige negatieve emoties zoals psychose en in de in the fountain, de dood.

Formeel (officieel) is The fountain een film over de dood die zich tegelijkertijd in drie verschillende tijden afspeelt: de Spaanse inquisitie, het heden en 500 jaar in de toekomst. Maar, dat is volgens mij een beetje een simpele weergave (voor het grote publiek). The Fountain is een film die je zelf de betekenis ervan laat ontdekken en invullen. Daarom is deze film ook vaak erg geliefd of gehaat bevonden, met niks daar tussen in.

Wat mij betreft is het een geliefde film. Een emotioneel verhaal dat nog versterkt wordt door de prachtige score van Clint Mansell. Ik vind het namelijk wel leuk om die betekenispuzzel in te vullen.

In tegenstelling tot die officiele beschrijving speelt de film zich voornamelijk (in zijn geheel) af in het heden en vertelt het verhaal van een man (Hugh Jackman) die als onderzoeker desperate pogingen doet om zijn vrouw (Rachel Weisz) te redden die aan een ongeneeselijke vorm van kanker lijdt. Maar door zich op de genezing te redden verliest hij de tijd die zij nog met elkaar zouden kunnen hebben uit het oog. Zijn vrouw schrijft een romantisch boek dat een analogie is voor wat haar man aan het doen is. Het land spanje (zijn geliefde/vrouw gepersonificeerd door de koningin van spanje) wordt opgegeten door de inquisiteur (de kanker) en de conquestidor wordt op pad gestuurd om het ultieme wapen (The Tree of Life te vinden) in Venezuela voordat het te laat is. Het derde stuk speelt zich voor mij niet af in de toekomst maar is de visualisatie van de gevoelens van Hugh Jackman in het heden. Een soort van boedhistisch genezer probeert The Tree of Life te redden van de dood door op tijd bij het Walhalla (in de sterren) te geraken.

*Spoilers*

Uiteindelijk sterft het karakter van Weisz net (simpel gezien) te vroeg. En dan worden alledrie de analogieen wat moeilijker te harmoniseren met de beelden. Wat mij betreft gaat de film over het eeuwige leven vinden in het accepteren van de dood. Hugh Jackman realiseert zich namelijk dat hij zijn tijd beter had kunnen spenderen met zijn vrouw en dan zou hij vrede (in plaats van frustratie) hebben met haar dood, wat gesimboliseerd wordt door het planten van een stukje van de tree of life op haar graf (waardoor ze voortleeft). De Boedhist (emotionele kant) realiseert zich dat door het zien van de jaarringen op zijn arm. De Boom sterft maar door deze realisatie bereikt hij het walhalla dat de boom weer nieuw leven (met hemzelf) inblaast. De coquestidor wordt gedood door de bewaker van de boom maar in de acceptatie daarvan (en dat zijn quest faalt) kan hij de boom bereiken en bereikt hij op een ietwat vreemde wijze het eeuwige liven (maar kan hij niet meer zijn geliefde Spanje en de prinses redden).